به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ یکی از مهم‌ترین تحولات در توانمندی‌های نظامی ایران، توسعه موشک سجیل است. این موشک‌ها با بهره‌گیری از فناوری سوخت جامد، سرعت آماده‌سازی را به شکل چشمگیری افزایش داده و قابلیت پنهان‌کاری بیشتری نسبت به نمونه‌های سوخت مایع دارند؛ همین ویژگی‌ها آن‌ها را به تهدیدی پیچیده‌تر برای سامانه‌های دفاعی منطقه‌ای تبدیل کرده است.
چرا موشک‌های سوخت جامد ایران سخت‌تر رهگیری می‌شوند؟
موشک سجیل، یک موشک بالستیک میان‌برد دو مرحله‌ای با سوخت جامد است که بردی تا ۲,۰۰۰ کیلومتر و ظرفیت حمل کلاهک حدود ۷۰۰ کیلوگرم دارد. توسعه این موشک از اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی آغاز شد و ایران از حدود سال ۲۰۰۸ میلادی با کمک‌های احتمالی چین، استفاده از پیشرانه‌های سوخت جامد را آغاز کرد. مهم‌ترین مزیت این نوع سوخت، عدم نیاز به سوخت‌گیری بلافاصله پیش از پرتاب است. این ویژگی حمل و نقل موشک‌ها را آسان‌تر و زمان پرتاب را به شدت کاهش می‌دهد و به طور قابل توجهی قابلیت رهگیری موشک را دشوار می‌سازد. یوزی روبین، مدیر سابق سازمان دفاع موشکی اسرائیل، اظهار داشت که سجیل نشان‌دهنده “جهشی چشمگیر در قابلیت‌های موشکی ایران” است و شباهتی به فناوری‌های دیگر کشورها ندارد. این موشک قابلیت تحرک جاده‌ای دارد و سرعت نهایی آن هنگام ورود مجدد به جو، بیش از ۱۳ ماخ (حدود ۱۷,۰۰۰ کیلومتر بر ساعت) برآورد شده است.
نسخه‌های سجیل و سابقه عملیاتی ادعایی
ایران دو نسخه از سجیل را توسعه داده است؛ سجیل-۲ که در سال ۲۰۰۹ میلادی پس از آزمایش‌ها مورد اشاره قرار گرفت و دارای پوشش ضد رادار است. نسخه سجیل-۳ نیز یک گونه سه‌مرحله‌ای نامشخص و در حد شایعه است که بردی بالغ بر ۴,۰۰۰ کیلومتر خواهد داشت. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران اعلام کرد که در ماه ژوئن، برای اولین بار از موشک‌های سجیل با برد ۲,۰۰۰ کیلومتر در حملات خود به اسرائیل استفاده کرده است. این سازمان مدعی شد که سیستم دفاعی اسرائیل را «درهم شکسته» است. با این حال، اسرائیل گزارش داد که موشک سجیل تقریباً ویژگی‌های مشابهی با دیگر موشک‌های بالستیک ایران دارد و یکی از آن‌ها رهگیری شده است که تنها خسارت جزئی به یک خودرو وارد کرده است.
ارسال دیدگاه