به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از بلاغ، بنرهای بزرگ جشن سیوششمین سالگرد پیروزی انقلاب، که این روزها در بیلبوردهای بزرگ شهری خودنمایی میکنند، با محتوای شادمانه سعی دارند تا فضایی از جشن و سرور را به بیننده و حاضران منتقل کنند، که اگر توأم با بازگویی دستاوردهای بینظیر و تاریخی انقلاب اسلامی و عظمت فداکاری جوانان شهید باشد و بتواند بصیرت و معنویت را تولید کند، واقعه خجسته و درخور تحسین است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بلاغ,اما مشکل موضوع از آنجا رونمایی میشود که با محور قرار گرفتن خوانندگان و بازیگران جوان و آنهم بیشتر از همه دختران و زنان و آنهم با وضع ظاهری هنجارشکنانه و رفتارهای سبکسرانه و بیگانه با عفاف و حیا، از چیزی که نمیتوان سراغ آورد، ارزشهایی است که جوانان این مرز و بوم برای آنها به شهادت رسیده و در وصیتنامههای خویش آنها را مطالبه کردهاند.
عوامزدگی و بهانهجوییهای کوتهبینانه تحت عنوان: مردم نیازمند شادی و خوشحالی هستند و یا اینکه به کجا برمیخورد که چندروزی هم کمی بر مسائل چشم بپوشانیم، سعی میشود با پاک کردن صورت مسأله، سفسطه تعارض شاد بودن با رعایت اصول و ارزشها به اثبات برسد، غافل از آنکه بهترین فضاهای شاد را میتوان در جمع مومنانه و از جمله رزمندگان دفاع مقدس مشاهده کرد.
چه کسی ادعا کرده که شاد کردن مردم باید حتماً توأم با حرمت شکنیها و نافرمانی خداوند و اهانت به ارزشهای دینی باشد؟!
واقعیت این است که برای دلربایی و جلب آرا و افکار مردم و بهویژه قشر خاکستری جامعه، برخی حاضرند از بیتالمال هزینه کنند تا خود را به اثبات برسانند و به هر وسیلهای شده در قلب جامعه هدف خود، بهخصوص خاکستریها جا خوش کنند، و تأسفبارتر آنکه اگر این دلربایان خود به نوعی با شهدا و ارزشهای انقلاب اسلامی نسبتی حتی نسبی داشته باشند.
نکته اساسی این است که آیا نباید حتی برای 10 روز دهه فجر، از بازیهای دادوستدمنشانه با معارف انقلاب اسلامی، برای بهدست آوردن کرسیهای قدرت دست نکشید و این دهه مقدس را هم با سایر جنگولکبازیهای طول سال زیر سول نبرد؟!
مراسم جشنی که همخوانی چند خواننده زن را محور جذب انواع و اقسام آدمها قرار میدهد و فضایی را بهوجود میآورد که جای حتی یک صلوات هم تنگ و ناچسب باشد، چگونه میتوان آن را در تراز سیوششمین سالگرد انقلابی دانست که برای هر لحظه مانایی آن، خونهای پاک و جانهای عاشق خود را نثار کردهاند تا این نظام نه تنها در شکل که در محتوا، اسلامی بماند و لحظهبهلحظه بر دلبستگی مردان و زنان این دیار و اسلام عزیز و رسول مهربان آن و اهلبیت عصمت و طهارت (ع) افزوده شود.
آیا واقعا از نمونههایی همچون «جشن پدربزرگها و مادربزرگها» ی مرکز مازندران چنین نتیجهای حاصل شد؟!
باید در یک جمله به پرچمداران چنین تفکری گفت: «حضرات! دست مریزاد.»
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه