به جای کاشتن نهال ها جلوی نابودی درختان را بگیریم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صبح الوند، مهدی ناصر نژاد در یادداشتی نوشت:

سنت دیرینه درختکاری یکی از ویژگی‌های جالب ورود به فصل بهار است که همه‌ساله پانزدهم اسفندماه در کشورمان برگزار می‌شود. درختکاری شوق و ذوق مخصوصی دارد که می‌توان گفت با فطرت و زندگی انسان دمساز و موافق است. شاید هم آن شعر شیرین و ضرب‌المثل قدیمی به همین دلیل است که می‌گوید «دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما می‌کاریم تا دیگران بخورند». اما صد حیف و هزار حسرت که کجا بکاریم؟! آپارتمان‌های کوچک و ناجور امروزی فضای مناسب برای نگهداری یک گلدان سایه‌پرور هم ندارد، چه رسد به اینکه بخواهیم وسط یک سالن بزرگ 19 متری درخت هم بکاریم!!! دیری نخواهد پایید که نیمی از درختان و فضای سبز کنونی هم از بین برود و نابود شود، چون در چند سال آینده تمام خانه‌های قدیمی و درخت‌دار تبدیل به آپارتمان می‌شود و دیگر این تک و توک نهال‌ها را هم بگیریم و کجا بکاریم!!!

یادش بخیر آن روزها و سال‌ها که هیچ خانه حیاط‌داری در همدان بدون درخت یاس و به و بوته گل شب‌بو نبود. اواخر ماه فروردین و تمام اردیبهشت‌ماه عطر یاس، شب‌بو و نسترن در فضای دل‌انگیز کوچه و پس‌کوچه‌های شهر می‌پیچد و انسان را سرمست و زندگی را خوشایند می‌کرد.

چه شد؟ چه بی‌محابا چوب حراج بر سر سایه سارهایمان زدیم و چه بی‌رحم بودیم که ریشه‌های یاس و نسترن را خشکاندیم. اشتباه است اگر بگوییم باغ‌ها و بیشه‌زارهای انبوه شهرمان فدای ازدیاد جمعیت شد! کدام جمعیت؟ گیریم جمعیت حدود 120 هزار نفری همدان در طول حداکثر 4 دهه گذشته هم‌اینک به حدود 600 هزار نفر رسیده است، آیا در ازای اضافه شدن هر یک نفر به جمعیت شهر حداقل باید یک هکتار زمین و درخت در شهری چون همدان نابود شود؟!

اگر قرار بود افزایش نسبی جمعیت موجب زوال تدریجی آب و خاک و درخت هر شهر و هر کشور باشد، اکنون باید بیشتر از نیمی از منابع طبیعی جهان در کشورهایی که با چند برابر جمعیت به اندازه یک استان مانند همدان هم نیستند، کاملاً نابوده شده باشد.
از سوی مسئولان منابع طبیعی استان همدان اعلام شد که به مناسبت هفته درختکاری قرار است 250 هزار اصله نهال از گونه‌های جنگلی برای کاشت بین مردم استان توزیع شود.

این تعداد نهال جدای از ده‌ها هزار اصله نهال است که توسط شهرداری‌ها در شهرهای استان بین دوستداران درخت و طبیعت توزیع خواهد شد. با این برنامه و طرح‌های مفید می‌شود روند رو به زوال طبیعت سبز در شهری، چون همدان را کُند کرد. اما آب رفته را نمی‌توان به جوی بازگرداند. نه برای اینکه در یک دوره نه‌چندان طولانی تسلسل و بی‌خبری بهترین رویشگاه‌های شهرمان نابود شد، بلکه برای اینکه هنوز هم اراده و برنامه‌ای برای حفظ تتمه و باقی‌مانده ناچیز سرمایه‌های خدادادی خود را نداریم.

هنوز باغ‌ها و درخت‌های رو به زوالی در اطراف و اکناف شهر باقی مانده است که اگر برنامه و هدفی در پیش باشد می‌توان آن را سروسامان داده و به زندگی بازگرداند. هنوز هم اگر برنامه‌ای باشد می‌توان جلوی حذف زمین‌های قابل کشت در نقاط مختلف پیرامونی شهر را گرفته و با قاطعیت مقابل دست‌یازی‌ها و تغییر کاربری‌ها را گرفت. در حال حاضر تعداد درخت‌هایی که اینجا و آنجای شهر بریده و شکسته و ریشه‌کن می‌شود بسیار بیشتر تعداد نهال‌هایی است که بعضاً به صورت غیراصولی غرس می‌شود.

اگر به جای کشت نهال جدید، از شکست و نابودی درخت جلوگیری کنیم، کار بزرگی انجام شده است.

انتهای پیام/پ