به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از میامی جوان،از مشهدالرضا (ع) که به سمت تهران روانه میشوید، از نیشابور و مدفن عطار، خیام، فضل بن شاذان، محمد محروق، کمالالملک و پرویز مشکاتیان که میگذرید، از سبزوار، مدفن شیخ هادی سبزواری، ملاحسین کاشی و بقراط التولیه که به سمت شاهرود و بسطام، آرامگاه بایزید و شیخ ابوالحسن خرقانی روانه میشوید، چند ده کیلومتر قبل از میامی که با همنام آمریکاییاش هیچ شباهتی ندارد، روی یکی از تابلوهای سبزرنگ راهداری با فلشی به سمت راست جاده که از وجود یک خروجی گواهی میدهد، نوشته است: «فُرومد». در کتابهای درسی نظام قدیم، شاعری داشتیم منسوب به فریومد. اگر در جستوجوهای اینترنتی یا تورقها چرخی زده باشید، نوشتهاند که مدفن ابن یمین فریومدی، شاعر قرن هشتم هجری قمری، در روستای فرومد واقع است که برای رسیدن به آن باید 10 کیلومتری از جادهی اصلی دور شوید. خیلی دقیق نگفتهاند، چراکه کیلومترشمار اتومبیل رقم حدود 20 کیلومتر فاصله را نشان میدهد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, میامی جوان,در واقع، جادهای که از مسیر اصلی منشعب شده، شما را مستقیم به سمت رشتهکوه مقابل هدایت میکند، از آن بالا میروید و وقتی از آنسوی رشتهکوه سرازیر شوید، در دشت پیش رو، سرسبزی یک محوطهی بیضیشکل، از این واقعیت حکایت دارد که در آن منطقه حتما منشأ آبی وجود دارد و به تبع آن، آبادی. اولین فکر بههنگام ورود، این میتواند باشد که شاید اگر این ده نسبت نزدیکتری داشت با جادهی اصلی، الان یک شهر در مسیر تاریخی جادهی ابریشم شده بود؛ اما بلافاصله این فکر جایگزین میشود که مقبرهی «ابن یمین» کجا میتواند باشد؟ آیا آن گنبد پیش روست؟ مراجعه به گنبد و بالا رفتن از تپه، به نقطهای منتهی میشود که شهیدان فرومد در خاک خفتهاند. ده، امامزادهای هم دارد، اما یک پرسش ساده از معدود اهالی که در گذرها حضور دارند، شما را به مقبرهای منتهی میکند که شکل بسیاری از بناهای یادمان دههی 50 منطقه را دارد. روی اصل مقبره در لوحی فلزی متنی در ارتباط با فرد دفنشده در آن مکان، یعنی «امیر فخرالدین محمود بن امیر یمینالدین طغرایی مستوفی بیهقی فریومدی»
,
,
, محمود بن یمین الدین فریومدى از شاعران سده هشتم هجرى و از ستایشگران خاندان سربدارى و وابسته بدین خاندان وبسال هفتصد و شصت و نه هجرى درگذشته است.
,
, پدرش ترکنژاد بود و به روزگار سلطان محمد خدابنده در روستای فریومد زمینی خرید و در آنجا ساکن گشت.
,پدرش او را آموزش داد و از جوانی در شمار شاعران و منشیان دورهٔ خویش درآمد؛ و مقام استیفا یافت و «مستوفی» خوانده شد و چون مانند پدر متصدی نگارش طغرا در آغاز فرمانها بود به «طغرایی» نیز مشهور گشت.
,
, ابن یمین منصب استیفا و نگارش طغراها را در خدمت خواجه علاءالدین محمد فریومدی وزیر خراسان، به سال ۷۴۲هجری بر عهده داشت و از منشآت او بعضی در کهنترین ویرایش دیوانش که ظاهراً پیش از سال ۹۳۱هجری نوشته شده، موجود است و دو نامه از آنها نیز انتشار یافتهاست.
,سالهای نخستین زندگانی ابنیمین در خراسان گذشت. در دوران جوانی، به تبریز رفت و به درگاه غیاثالدین محمد بن رشیدالدین فضلالله وزیر پیوست و آن وزیر را ستایش کرد ولی کارش در آن شهر دوام نیافت؛ چنانکه ناگزیر شد در قطعهای که خطاب به غیاثالدین محمد سرود از او اجازه بازگشت به شهر خویش را بخواهد.
,
, قطعه دیگری در دیوان او هست که نشان از زندگی وی در عراق عجم و بازگشتش به خراسان میدهد. پس از بازگشت به خراسان، ابن یمین بیشتر در زادگاه خود فریومد به سر برد و در همان حال با گروهی از امیران و وزیران عهد خود در بخش خاوری ایران ارتباط داشت و آنها را میستود.
,از ممدوحان ابنیمین گذشته از خواجه علاءالدین محمد فریومدی، باید طغاتیمورخان، ملک معزالدین ابوالحسین محمد بن غیاثالدین کرت، خواجه وجیهالدین مسعود سربداری، خواجه علی سربداری، پهلوان حسن دامغانی سربداری و جانشین او خواجه نجمالدین علی مؤید سربداری را نام برد.
,
, ابن یمین بینندهٔ کشاکشهای پیدرپی امیران خراسان در عهد فترت میان ایلخانان و یورش تیمور بود و گاه در این کشمکشها و جنگها نیز حضور داشت. در رویدادی که در سیزدهم صفر سال ۷۴۳هجری میان ملک معزالدین حسین کرت با خواجه وجیهالدین مسعود سربداری در زاوه رخ داد و به شکست و فرار خواجه وجیهالدین مسعود انجامید؛ دیوان ابنیمین در ضمن غارت بنگاه امیر به یغما رفت و بنا به گفتهٔ خواندمیر، خود شاعر نیز در این جنگ، به دست لشکر هرات گرفتار گشت، چون او را پیش ملک بردند، منظور نظر تربیت گردانید و بنابر آنکه دیوان ابنیمین در آن مصاف تلف گشته بود، قطعهای در آن باب گفت. اما تلاش برای یافتن دیوان او مؤثر نیفتاد و شاعر ناگزیر شد با گردآوردن شعرهای پراگندهٔ خویش از اینجا و آنجا و افزودن اشعاری که پس از رویداد گفتهشده ساخته بود، دیوانی تازه ترتیب دهد.
,
, زندگانی ابنیمین در سبزوار و فریومد به قناعت گذشت و اصولاً وی مردی قانع و گوشهگیر و دهقانپیشه و معتقد به بنیادهای اخلاقی بود. مرگش به سال ۷۶۹هجری رخ داد.
,
, انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه