به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از حیا، اولین بار احمدی نژاد بود که بحث ورود زنان به ورزشگاه را مطرح کرد، مبحثی که درهمان ابتدای کار با مخالفتهای شدید اقشار گوناگون روبرو شد.
او اعتقاد داشت همان طور که درسینماها فرهنگ سازی شده برای حضور زنان در ورزشگاهها هم باید بسترسازی فرهنگی شود تا همه اعضای خانواده بتوانند از یک تفریح سالم و مشترک درکنار هم درست بهره ببرند، اما با وجود ویژگیهای احمدینژاد چنین طرحی به مرحله اجرایی در نیامد؛ چراکه این استدلال به واقع یک ایده آرمانی و فارغ از واقعیات موجود بود. حال با گذشت دوسال از عمر دولت یازدهم گویا همچنان ورود زنان به ورزشگاهها از دغدغههای دولت است زیرا این بار از سوی مشاور بانوان دولت چنین مسئلهای به گوش میرسد تاآنجا که مولاوردی صراحتا میگوید دغدغه زنان ایرانی حضور در ورزشگاههاست!
حال این سوال به ذهن متبادر میشود که چرا این روند با وجود حقایق موجود باز هم مطرح شده است؟! مهمترین دلیل مخالفان برای عدم حضور زنان در فضای ورزشگاهها، رعایت شئون اسلانی و نیز فضای منفی موجود آنجاست فضایی که سالهاست صدای گله ورزشکاران و مربیان آنها را درآورده است. منتقدان میگویند تماشاچیان حتی بدون توجه به آنتن تلویزیون در زمان بازیها به دلیل فضای بازی جمعی دچار غلیان احساسات میشوند و برحسب عادتهای غلط گذشته و متاسفانه جا افتاده به هواداران مقابل ناسزاگوییهای بعضا رکیک و شنیع میکنند که این خودبهخود عفت عمومی را زیرسوال میبرد اما با وجود اعتراضات آشکار ورزشکاران، نه تنها مسئولان هیچکاری برای فرهنگ سازی دراین زمینه انجام نمیدهند بلکه حالا هم میخواهند بانوان مسلمان ایرانی را به چنین فضاهایی بکشانند؛ از سوی دیگر شرایط ورزشگاه از نظر فیزیکی نیز امکان خصوض بانوان که قطعا نوجوان و جوان هم هستند را میسر نمیکند؛ متاسفانه در هنگام شکست با پیروزی تیمهای ورزشگاه، هواداران احساسات خود را به شکل نامتعارف تخلیه میکنند و هنجارشکنیهایی از جمله حمله به هواداران رقیب، شکستن صندلیها، پرتاب زباله و یا حتی مواد منفجره، در آوردن لباس و… مرتکب میشوند که در جای خود نیاز به بحث و بررسی جامع دارد.
,
,
,
,
حال فرض بگیرید بانوان نیز دراین استادیومها حضورداشته باشند به طور قطع به دلیل حضور جنس مخالف مزید بر تخلیه نادرست احساسات جمعی، تحرکات خودنمایی هم ایجاد خواهد شد و اگر همین رفتارها میان بانوان که منشا آرامش وامنیت روانی کانون خانواده هستند تسری پیدا کند آنگاه با فاجعه اجتماعی و فرهنگی بدی مواجه خواهیم شد. به نظر میرسد برخی مسئولان کشور نه تنها با فرهنگ جامعه آشنایی ندارند بلکه با فرهنگ و سبک زندگی اسلامی هم قرابت چندانی ندارند و تنها بانگاه به الگوهای غربی میخواهند مدیریت خود را به رخ بکشند برای آنها تحسین چند سازمان و نهاد غربی و مهرتاییدشان اهمیت دارد که مثلا بگویند حقوق زنان ایرانی رعایت میشود! و شاید چند لوح تقدیر موسسات آمریکایی و اروپایی بیشتر ارزش دارد.
,آقایان وخانمهای مسئولی که امروز دغدغهشان حضور بانوان در ورزشگاههاست باید به این سوال پاسخ بدهند برای ارتقای سطح فرهنگی ورزشگاهها چه کردهاند ؟! درحالیکه ما مانند برخی کشورها وزارتخانه ورزرش و جوانان داریم اما عملا شاهدیم که معاونت فرهنگی دراین وزارتخانه فعالیتهای بسیارمحدود و اختیارات کمی به عهده دارد همه فرهنگسازی ورزشی ما در حد نصب یک پلاکارد مناسبتی خلاصه شده و رسانهها هم تمام تلاششان برای فرهنگسازی را با گرم کردن آتش دعوای سرخابیها به منصه ظهور رساندهاند.
,
ماجرای مسئولان دغدغهمند برای ورود بانوان به ورزشگاهها حکایت فردی است که برای تمیز کردن شیشه ماشین خود هیچ کاری نمیکند اما درعین حال دلش میخواهد به تقلید از ماشینهای گرانقیمت، نور افکن به چراغهای جلوی ماشین خود بیفزاید به این بهانه که جلوی خود را بهتر ببیند.
انتهای پیام/پ
,
,
, , , ]
ارسال دیدگاه