به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صاحب نیوز،مثل گم کردن خاطره ی مادربزرگ بعد از تخریب خانه ی کلنگیِ پدری می ماند. مادر بزرگِ آلبوم ِعکس های قدیمی، مادربزرگِ “چادر سفید”. چیزی به اسم خاطره گم می شود وقتی اثری از آدم های خاطراتمان باقی نمی گذاریم، از جنس محو شدن در زمان!
, شبکه اطلاع رسانی دانا , صاحب نیوز, مثل گم کردن خاطره ی مادربزرگ بعد از تخریب خانه ی کلنگیِ پدری می ماند. مادر بزرگِ آلبوم ِعکس های قدیمی، مادربزرگِ “چادر سفید”. چیزی به اسم خاطره گم می شود وقتی اثری از آدم های خاطراتمان باقی نمی گذاریم، از جنس محو شدن در زمان!,
, , تخریب خانه ی هنرمندان ایرانی اتفاق عجیبی نیست اما نوشته ی زیر به واکاوی این ماجرا برای ثبت اتفاقات فرهنگی- هنری، به تاریخ آبان ماه ۱۳۹۲ می پردازد. نه اتفاق عجیبی است و نه کسی از این امر به جایی شکایت می برد، وقتی مردم، دغدغه های مهمتر از تخریب خانه و رشد برجِ جایِ آن را دارند. تنها فقر فرهنگی یک جامعه است که این اتفاقات را باورپذیر می کند.
,خانه با خود خاطره دارد و مردم از هنرمندان و هنرشان. در این میان خاطره مردم از هنرمند با باقیمانده های هنرمند است که زنده نگاه داشته می شود. هر اثری از هنرمند، در حکم نشانه ای برای باقی ماندن یادی از اوست. خانه ی بنان، خاطرات هنرمند صاحب نام ایرانی را از سال ۱۲۹۰ با خود بهمراه دارد. پدران و پدربزرگان ما با صدای استاد بنان خاطره دارند، سرود “ای ایران” و صدای دلنشین استاد بنان از خاطرات نانوشته هنرمند ملی ماست. خانه ی استاد بنان که در نیاوران و در بلندی های جمال آباد قرار دارد امروز تبدیل به تلی از خاک شده است… از طرفی نمای شهر تهران هر روز بیش از پیش ملغمه ای از طراحی های رنگارنگ شهری می شود. در این شهر پر خاطره که هنرمندان زیادی زندگی کرده اند، تخریب یادگار هنرمندان بمانند از دست رفتن خود هنرمند دلخراش است. هر اثر، خاطره ای پر رنگ از هنرمند است. نگهداری و مرمت این آثار بمعنی حفظ وجهه و نشانی از هنرمند می ماند، هر چه نقش و خاطره ای از هنرمند پررنگ تر، ارتباط نسل آینده با اساتید هنر بیشتر است. نگهداری میراث فرهنگی– هنری، نه تنها ارزش معنوی خود را دارد بلکه بعنوان جاذبه ی فرهنگی- توریستی ارزش خاص خود را داراست. براستی برخوردهایی اینچنین در هیچ جای دنیا سابقه ندارد. همه جای دنیا بابت مفاخر ادبی و هنری خود هر چند اثری کوچک را نگهداری می کنند. مانند خانه نویسنده شهیر روسی لئو تولستوی که تبدیل به موزه شده است. در پاریس کافه هایی که روزی هنرمندان در آنجا به نویسندگی مشغول بوده اند نگهداری می شود. نمونه ی دیگری از این نگهداری میراث فرهنگی، بازسازی و نگهداری خانه ی کافکا در پراگ است. اینها همه نمونه ای از احترام به ارزش انسانی ست که کشور، مرز و محدودیت نمی شناسد بلکه حرمت انسانی احترام و زنده نگهداشتن میراث انسانی و فرهنگی هر کشور مساله ای جا افتاده در تمام دنیاست که در ایران خبری از این گونه مسائل نیست. در کشوری که مجسمه هنرمندان تنها ساعاتی پس از نصب سرقت می شود شنیدن خبر تخریب خانه ی مشاهیر فرهنگی چیز معمولی بحساب می آید و همین اتفاقات است که فجایع بزرگ بعدی را همچنان عادی جلوه می دهد و بی مسئولیتی و سکوت مسئولین را کمرنگ تر. سکوت مسئولین به معنی موافقت آنها باتخریب عناصر فرهنگی بجا مانده از هنرمندان است. نمی توان این متن را با جمله ی “به امید توجه بیشتر…” تمام کرد، چرا که می دانیم اتفاق نخواهد افتاد، تنها احساسی که می ماند سکوت ممتد است! استاد آواز و موسیقی ایران در کرج و در آستان امامزاده طاهر، آرام خوابیده است.
, نمی توان این متن را با جمله ی “به امید توجه بیشتر…” تمام کرد، چرا که می دانیم اتفاق نخواهد افتاد، تنها احساسی که می ماند سکوت ممتد است!,------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
,]
ارسال دیدگاه