چرا رسیدن به توافق هسته ای برای ایران و آمریکا مهم است؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کردتودی، مذاکرات هسته ای ایران با 1+5، موضوعی که با گذشت نزدیک به دو سال از عمر آن همچنان در صدر اخبار رسانه های جهان قرار دارد. کمتر از یک روز دیگر به اتمام مهلت مجدد تمدید شده مذاکرات باقی مانده است و انظار جهانی منتظر اعلام نتیجه توافق احتمالی و یا شکست مذاکرات از سوی طرفین مذاکره کننده هستند.

اما چرا به نتیجه رسیدن مذاکرات هسته ای ایران با کشورهای غربی توجه جهانیان را به خود جلب کرده است؟
پاسخ این است که هم دولت یازدهم ایران و هم باراک اوباما ریاست جمهوری آمریکا نیاز مبرمی به توافق احتمالی با یکدیگر دارند؛ چرا که در مورد آمریکا، اکثر رسانه های دنیا بر سر این امر اتفاق نظر دارند که اوباما در زمینه سیاست خارجی عملکرد مطلوب و دستاورد مهمی طی دوران ریاست جمهوری خود بر این کشور ندارد.

هرچند که آمریکا پس از چند دهه اختلاف با کوبا در حال رفع اختلاف است و به تفاهماتی نیز با رئیس جمهور فعلی آن نیز رسیده است اما این تفاهم در برابر یک توافق احتمالی با کشور ایران بسیار ناچیز است و توافق با ایران نیز برای سیاست خارجی فعلی اوباما امری وسوسه انگیز می نماید.

شاید اگر از هر شهروند آمریکایی درباره این امر سوالی بپرسیم که بزرگترین دستاورد 100 سال اخیر آمریکا در زمینه سیاست خارجی چه بوده است، برقراری رابطه با چین را مطرح کند که در زمان ریاست جمهوری وقت آمریکا صورت گرفت و برای همیشه نام خود را در اذهان مردم کشورش ثبت کرد.

باراک اوباما نیز در زمینه سیاست خارجی به دنبال کسب چنین افتخاری برای خود است تا بتواند حل موضوع بغرنج هسته ای را به نام خود ثبت کند چرا که وی در لفافه سخنانش، پایان دادن به این بحران را به آبروی سیاسی و ارضای نظر مخالفان خود ربط داده است.

اما اهمیت توافق احتمالی این مذاکرات برای ایران بسیار مهمتر از آمریکاست، چرا که دولت یازدهم به شدت مترصد کسب این توافق برای حل مشکلات اقتصادی و رونق فضای کسب و کار ایران است.

دولت دکتر حسن روحانی از زمان روی کار آمدن خود با انتقادات بسیاری از سوی کارشناسان مواجه شده است. یکدست نبودن کابینه و پیر بودن اعضای آن، انتخاب افراد بازنشسته یا در شرف بازنشستگی برای تصاحب مناصب مدیریتی از بارزترین ویژگی های ناخوشایند دولت یازدهم است.
از طرفی اغلب کارشناسان اقتصادی بر سر این موضوع اتفاق نظر دارند که دولت دچار نوعی روزمرگی شده است و منتظر دستیابی به توافق احتمالی مذاکرات هسته ای و رسیدن به تفاهم سیاسی است تا با تزریق پول ناشی از کسب توافق، بتواند سبب رونق اقتصادی در کشور شود.

ساماندهی یارانه ها، از دیگر مواردی است که دولت یازدهم توفیق چندانی در آن بدست نیاورد که عدم انصراف داوطلبانه افراد یارانه بگیر از دریافت یارانه و حذف مرحله به مرحله یارانه بگیران، گواهی بر این امر است.

اما هر دو کشور (ایران و آمریکا) مایل به کسب توافق احتمالی هستند چرا که تمام توان خود را برای کسب امتیاز از طرف مقابل به کار برده اند. اما در این میان با برخی عوامل بازدارنده بین المللی همچون کارشکنی های رژیم غاصب صهیونیستی و عربستان صعودی مواجه اند.

اما با تمام این تفاسیر احتمال اعلام شکست مذاکرات پایین و طولانی شدن روند مذاکرات بالاست چرا که هر دو طرف مذاکره کننده آبروی خود را به نتیجه این مذاکرات گره زده اند. هرچند که مردم ایران به این نتیجه رسیده اند که طولانی شدن روند مذاکرات به نفع ایران نیست چرا که کار سانتریفیوژها متوقف شده و تحریم ها علیه ایران طولانی تر می شود اما طرف مقابل چیزی را از دست نمی دهد.

طولانی تر شدن روند مذاکرات بدترین حالت ممکن است چرا که غربی ها حاضر نیستند تنها سلاح خود علیه ایران که همان تحریم های طاقت فرساست را از دست دهند. با این اوصاف باید منتظر اراده سیاسی تیم مذاکره کننده ایرانی و طرف غربی بود تا در مدت زمان باقی مانده اختلافات موجود را رفع و توافق احتمالی را به جهانیان اعلام نمایند.

انتهای پیام/پ