همه آنهایی که باید از شیراز بروند اما نمی روند+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از شیرازه، هر کدام از ما چند بار قوانینی را که برای خودمان گذاشته ایم هرگز اجرا نکردیم؟ چند بار تصمیم گرفتیم که فلان ساعت بیدار شویم و نشده ایم؟ چند رکعت نماز قضا داریم با این که بارها به خود وعده کردیم نمازمان را سروقت بخوانیم؟ چند مرتبه اراده کردیم که دیگر دروغ نگوییم؟ ریا نکنیم؟ و.....؟ اوضاع و احوال جامعه، قانونگذاران، قانون و مجریان آن هم مع الاسف چنین است.
در کلانشهر شیراز سال هاست تصمیم بر آن شده مشاغل مزاحم، کارخانه های آلاینده زیست محیطی و صوتی از شهر خارج شوند اما نه قانون، آن صراحت و قاطعیت لازم را دارد، نه مجری، اراده ای برای اجرا و نه کارخانه ها و مشاغل یاد شده رغبتی برای ترک شیراز.
به گفته شهردار شیراز بیش از 12 هزار شغل مزاحم در شیراز وجود دارد و طبق قانون 6 هزار و 400 شغل از این تعداد باید از محدوده شهر شیراز خارج شوند. آن طور که مسئولان می گویند، صنوفی از قبیل تراشکاران، جوشکاری صنعتی، تراشکاری فلزات، آبکاری، سنگ‌کوبی، آهنگری، تولید درب و پنجره، تولید کمد، بازیافت مواد پلاستیکی، دامداری و گاوداری از جمله 17 شغلی هستند که سایتی برای آن ها در خارج از شهر ساخته شده اما پایشان را در یک کفش کرده اند که نمی رویم! البته امتناع برخی از آنها از قانون پر بیراه هم نیست، با نگاهی به لیست مشاغل مزاحم، به اسامی برمی خوریم که سوال برانگیز است. به عنوان مثال چه کسی حاضر است برای تعویض روغن، جوشکاری، پنچیرگیری به خارج از شهر برود؟
 

 

شهرداری شیراز اما برای فشار به مشاغل مزاحم برای خروج از شهر، لایحه ای به شورای شهر داد تا از مشاغلی که اصرار بر ماندن دارند عوارض بگیرد اما شورای شهر نپذیرفت و آن را تصویب نکرد و برخی از اعضای آن، بر اولویت خروج برخی کارخانه های آلاینده و قدیمی تاکید کردند.

اما بشنوید از «کارخانه سیمان شیراز» که در سودای «بِرَم، نَرَم» مانده است. ضرورت انتقال کارخانه سیمان به خارج از شهر شیراز 10 سال است مطرح شده و مسئولان استانی و کشوری مقدمات لازم برای این کارخانه را انجام دادند و در تابستان سال گذشته کلنگ جابجایی و احداث آن را در نزدیکی شهر خرامه به زمین زدند اما با گذشت حدود یکسال از آن روز هنوز اتفاق خاصی نیفتاده است. البته اگر سخنان شهریورماه سال گذشته ابراهیمی کارنامی، مدیر کل محیط زیست استان فارس را یک سخن فنی و علمی بدانیم که گفته بود: «خروج کارخانه سیمان از شیراز حدود 4 تا 5 سال طول می‌کشد» برای جدایی کارخانه سیمان از شیراز فعلا باید صبور باشیم.

انتقال پادگان ها به خارج از شهر شیراز یکی از دیگر موضوعاتی است که سالها مطرح است اما از سطح تیتر شدن در رسانه ها عبور نمی کند. ایین جابجایی و انتقال منطقه ای و مختص به این شهر نیست بلکه تقریبا در اکثر کلانشهرها این جابجایی در حال وقوع است. برخی از پادگان‌ های شیراز که مرغوب‌ ترین اراضی این شهر را در اختیار دارند، بایستی از این شهر کوچ کنند اما با گذشت چندین مصوبه و موافقت نامه هنوز اتفاق خاصی رخ نداده است.

امیر، حسین محمدی فرمانده ارشد نظامی ارتش در استان‌های فارس، کهگیلویه و بویراحمد وجود هر گونه اجباری را در این خصوص رد می کند و می گوید: مصوبه‌ای در مورد الزام به خروج پادگان‌ها از شهرها وجود ندارد اما در ستاد فرماندهی کل قوا مقرر شده اگر پادگانی باعث ترافیک می شود از شهر خارج شود و ما تنها برای خروج پادگان هوابرد توافق کردیم.محمدی در آخرین اظهار نظر گفته است، این نیرو آمادگی دارد که با اختصاص زمین از سوی شهرداری تمام پادگان‌های خود را به خارج از شهر منتقل کند.

پاک فطرت یکی از اعضای شورای شهر شیراز اما خروج پادگان ها از شیراز را قانونی الزامی می داند و می گوید: شهرداری تیمی کاربلد و آشنا به ضوابط حقوقی و قانونی را در این راستا مامور سازد تا مصوبه مجلس که مورد تایید وزارت دفاع نیز است، محقق شده و پادگان‌های مورد توافق از سطح شهر خارج شوند.

معلوم نیست چه اتفاقی باید بیفتد که قوانین نهادها و مراکز رسمی کشور رنگ اجرا به خود بگیرد؟ اصلا قانون برای چه نوشته می شود؟ آیا جز این است که نیاز به آن در جامعه احساس شده است؟ عیب از قانون است و یا مجری؟ می پذیریم که از همان اول در طالع برخی قوانین نوشته اند اجرا نشدنی! ولی چرا عده ای علاقه مندند «بایدها» را مدام در رسانه ها تکرار کنند و در مقام عمل نمی توانند شجاعانه مقابل برخی کارخانه ها که پشتشان گرم است بایستند؟