آیا ایجاد تردید در انتخابات، اجرای قانون است؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از سایت قم فردا، "ان‌شاءالله با مشارکت بسیار خوب مردم شاهد یک انتخابات شکوهمند و شاهد انتخابات رقابتی‌تر از گذشته و با احساس سلامت بیشتر که دولت این احساس را در انتخابات آتی بالاتر می‌برد، خواهیم بود"
این بخشی از صحبت های رییس جمهور در نشست خبری روز شنبه وی بود، البته صحبت های این چنینی را از ماه ها پیش، آقای هاشمی رفسنجانی شروع کرده بود.
 وی 24 دیماه سال گذشته درست یک سال و دو ماه مانده به انتخابات در دیدار خود با شورای مشورتی اصلاح طلبان، که روزگاری برایش کتاب های سرخ می نوشتند، تصریح کرده بود: «امیدواریم از لحاظ قانون در همه مراحل ثبت‌نام، نظارت، اجرا و شمارش، هیچ شبهه‌ای نداشته باشیم تا حماسه‌های سیاسی مردم ایران به خوبی شکل بگیرد.»

پروژه ای شبهه افکنی در انتخاباتی که خود دولت روحانی بازو و دست اجرایی آن است، در حالی مطرح می شود، که چنین سناریوهایی را در سال های 88 و 92 شاهد بودیم اما با این تفاوت که در سال 88 با توجه به شکست فرد مورد نظر آقایان در انتخابات، به آشوب و فتنه کشیده شد و در سال 92 با توجه به پیروزی فرد مورد نظر، صحبت از سلامت در برگزاری آن شد.

در این میان با توجه به فاصله 6 ماهه تا برگزاری انتخابات این سؤال مطرح می‌شود، که در فضای همدلی و هم‌زبانی که مقام معظم رهبری بارها بر آن تأکید داشته‌اند، صحبت از بالا بردن سلامت انتخابات نشانه چیست؟
آیا انتخاباتی که به‌صورت قانونی و تحت نظارت دستگاه‌های اجرایی که عموماً هم دولتی هستند، اجرا می‌شود، تاکنون با سلامت کامل نبوده است، که رییس‌جمهور صحبت از افزایش احساس سلامت آن را می‌کنند؟
نکته دیگر این‌که بر اساس گفته‌های آقای رییس‌جمهور که "اجرای قانون وظیفه دولت و همه ماست و ان‌شاءالله آثار را خواهیم دید"، آیا ایجاد شک و شبهه و تردید در بین مردم که دشمنان نظام و رسانه‌های وابسته آن‌ها در طی 36 سال گذشته بر آن تأکید داشته‌اند، منجر به ایجاد یاس و ناامیدی در بین مردم نمی‌شود؟

از طرف دیگر در قانون اساسی کشور دولت مجری برگزاری انتخابات است، آیا در این قانون ایجاد شک و شبهه هم از وظایف قانونی است؟
به‌هرحال در شرایط فعلی کشور که ایجاد فضای دوقطبی و تردید افکنی بین مردم از نقشه‌های دشمنان نظام است و انتظار می‌رود مسئولان و بزرگان نظام درصدد مقابله با این تهدید دشمنان باشند، نه این‌که خود با سخنانشان در مسیری که آن‌ها می‌خواهند، حرکت کنند.

انتهای پیام/پ