به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ مسعود محمدی در گفت و گو با خبرنگار «رازق» با اشاره به فعالیت های اقتصادی خود، اظهار کرد: از سال 64 شروع به کار تراشکاری کردم و بعد از حرفه ای شدن و پایان خدمت سربازی، در سال 70 تصمیم گرفتم خودم یک کارگاه تراشکاری بزنم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, «رازق»,وی ادامه داد: اوایل کار خوب بود طوری که در آن زمان 5 کارگر در کارگاه من مشغول به کار بودند و در واقع من به عنوان کار آفرین محسوب می شدم اما رفته رفته اوضاع نابسامان تر می شد و من مجبور شدم که کارگاهی را که 5 نفر به جز خودم از آن کسب روزی می کردند را تعطیل کنم و حتی برای خرج خود و خانواده ام دستگاه های تراشکاری ام را به نصف قیمت بفروشم.
این کارآفرین ورشکسته با اشاره به عدم حمایت دولت و بانک ها از کارگاه های تولیدی، اظهار کرد: دولت هیچ حمایتی از این کارگاههای تولیدی انجام نمیدهد برای مثال بانک وامی با سود 28 درصد پرداخت می کند و من تولید کننده با این وام ورق آهنی می خرم اما چه چیزی با این ورق تولید کنم که هم بتوانم سود بانک را بدهم و هم اینکه سودی برای خودم داشته باشد تا هزینههایم را کفاف دهد؟
محمدی با اعلام اینکه هنوز هم توانایی راه اندازی کارگاه تراشکاری و ایجاد اشتغال برای چند نفر را در صورت حمایت دولت دارد، افزود: با اینکه من یکبار به اصطلاح ورشکست شده ام اما باز هم اگر دولت یا بانک ها وامی با بهره کم به من بدهند می توانم کارگاهم را راه اندازی کنم حتی من هنوز پروانه کسبم را باطل نکرده ام، اما متاسفانه مسئولین اصلا ما را نمی بینند و به ما اعتنایی نمی کنند.
وی در خصوص حمایت اتحادیه تراشکاران، گفت: اتحادیه هم کاری از دستش بر نمی آید تنها کاری که می تواند بکند معرفی به بانک است برای دریافت تسهیلات، که تسهیلاتی هم که بانک می دهد با سود بسیار بالایی است و اصلا برای یک تولید کننده صرفه اقتصادی ندارد.
محمدی در پایان در پاسخ به این سوال که چرا مغازه خود را تعطیل کردید، اظهار کرد: کار ما به گونه ای بود که حالت خدماتی داشت و دیگر در سال های آخر به گونه ای شده بود که بازار خدمات وضعیت خوبی نداشت و هزینه هایمان هم در نمی آمد به همین خاطر اگر می خواستم کارگاه را تعطیل نکنم می بایست دستگاه های جدیدی می خریدم تا بتوانم خط تولیدی را آغاز کنم اما به دلیل اینکه پولی نداشتم مجبور به تعطیلی کارگاهم شدم و الان در سن 47 سالگی با دو فرزند بیکار هستم.
انتهای پیام/خ
وی ادامه داد: اوایل کار خوب بود طوری که در آن زمان 5 کارگر در کارگاه من مشغول به کار بودند و در واقع من به عنوان کار آفرین محسوب می شدم اما رفته رفته اوضاع نابسامان تر می شد و من مجبور شدم که کارگاهی را که 5 نفر به جز خودم از آن کسب روزی می کردند را تعطیل کنم و حتی برای خرج خود و خانواده ام دستگاه های تراشکاری ام را به نصف قیمت بفروشم.
,این کارآفرین ورشکسته با اشاره به عدم حمایت دولت و بانک ها از کارگاه های تولیدی، اظهار کرد: دولت هیچ حمایتی از این کارگاههای تولیدی انجام نمیدهد برای مثال بانک وامی با سود 28 درصد پرداخت می کند و من تولید کننده با این وام ورق آهنی می خرم اما چه چیزی با این ورق تولید کنم که هم بتوانم سود بانک را بدهم و هم اینکه سودی برای خودم داشته باشد تا هزینههایم را کفاف دهد؟
,محمدی با اعلام اینکه هنوز هم توانایی راه اندازی کارگاه تراشکاری و ایجاد اشتغال برای چند نفر را در صورت حمایت دولت دارد، افزود: با اینکه من یکبار به اصطلاح ورشکست شده ام اما باز هم اگر دولت یا بانک ها وامی با بهره کم به من بدهند می توانم کارگاهم را راه اندازی کنم حتی من هنوز پروانه کسبم را باطل نکرده ام، اما متاسفانه مسئولین اصلا ما را نمی بینند و به ما اعتنایی نمی کنند.
,وی در خصوص حمایت اتحادیه تراشکاران، گفت: اتحادیه هم کاری از دستش بر نمی آید تنها کاری که می تواند بکند معرفی به بانک است برای دریافت تسهیلات، که تسهیلاتی هم که بانک می دهد با سود بسیار بالایی است و اصلا برای یک تولید کننده صرفه اقتصادی ندارد.
,محمدی در پایان در پاسخ به این سوال که چرا مغازه خود را تعطیل کردید، اظهار کرد: کار ما به گونه ای بود که حالت خدماتی داشت و دیگر در سال های آخر به گونه ای شده بود که بازار خدمات وضعیت خوبی نداشت و هزینه هایمان هم در نمی آمد به همین خاطر اگر می خواستم کارگاه را تعطیل نکنم می بایست دستگاه های جدیدی می خریدم تا بتوانم خط تولیدی را آغاز کنم اما به دلیل اینکه پولی نداشتم مجبور به تعطیلی کارگاهم شدم و الان در سن 47 سالگی با دو فرزند بیکار هستم.
,انتهای پیام/خ
,]
ارسال دیدگاه