به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نوشهرآنلاین، توجه به محیط زیست و حفظ سلامتی انسان و همه موجودات کره زمین یکی از اصول اساسی در بقای زندگی و استفاده از نعمتهای خدادادی است که به وفور در اختیار ما قرار دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نوشهرآنلاین,
کنترل آلودگیهای محیط ازجمله مواد زاید جامد، بخش مهمی از این وظیفه را تشکیل میدهد که با توجه به اصول و قوانین بهداشتی اقتصادی جایگاه ویژهای را در علوم و فنون جدید به خود اختصاص داده است.
در کشور ما ایران با محاسبه 800 گرم زباله سرانه، هر روزه بالغ بر 50 هزار تُن مواد زاید جامد تولید میشود که در مقایسه با سایر کشورهای جهان با 292 کیلوگرم زباله هر نفر در سال در حد متعادلی قرار گرفته است، ولی ازدیاد جمعیت و توسعه صنعت در دنیای امروز به گونهای است که موجبات ازدیاد مواد زاید جامد و تغییرات فیزیکیشیمیایی آنها را بهوجود میآورد به طوری که برنامههای جمعآوری و دفع زباله موجود جوابگوی نیازهای این بخش از کار نخواهد بود.
حال فرض بر این بگیریم که این اتفاق در منطقهای از کشور بیفتد که با آب و هوای منحصر بهفرد و خدادایش یکی از منطقههای بینظیر در کل دنیا بوده و با وجود گونههای نادر گیاهی در معرض دید است.
استان مازندران و شهرستان نوشهر نیز از جمله مناطقی روی زمین است که متاسفانه به دلیل عدم رعایت مسائل زیستمحیطی طبیعت بکر و دستنخورده آن رو به نابودی است.
در واقع میتوان گفت ساخت و ساز بیرویه در کوهستانها، قطع درختان و آلوده کردن دریا و رودخانههایی که با ورود فاضلابهای شهری از آن فقط بسترش باقی مانده از علل این نابودی میتواند باشد.
شاید بتوان گفت وجود زباله یکی از مهمترین دغدغه زیستمحیطی مردم شهرها است چراکه امروزه شاهد این هستیم که زبالهها حتی اگر در جاهایی از سطح شهر ریخته شود تا ساعتها هم همینطور بر سر جای خود رها میمانند تا شاید ماموران زحمتکش شهرداری به سراغ آنان بیاید.
البته باید این نکته را هم یادآور شویم که فرهنگ برخورد با زباله هم کمکم در حال فراموشی است، وقتی در شهر قدم میزنیم زبالههایی را میبینیم که بهعلت بیتوجهی از سوی شهروندان روی زمین افتاده است و آنهم در حالی است که سطل زباله در همان نزدیکی وجود دارد.
شهروندان باید بدانند همانطور که در منازل اگر زبالهای باقی بماند بوی نامطبوع آن موجب آزار و اذیت و جذب حشرات میشود، ریختن زباله در سطح شهر نیز باعث پخششدن زباله توسط موش و گربه و علاوه برآن از زیباسازی محیط شهری هم میکاهد.
متاسفانه ریختن زباله در سطح معابر فرهنگ غلطی است که از سوی بزرگترها انجام میشود و وقتی فرزندان ما بستر مناسب و آموزشهای لازم در این زمینه را نمیبینند چگونه باید انتظاری از آنان داشت.
وجود کارخانه زبالهسوز نوشهر که بعد از کلنگزنی و پس از گذشت چندسال فقط ستونهای آن قابل رویت است و نمنم دارد برای آثار باستانیشدن آماده میشود جای بسی تامل دارد.
این نیروگاه با امحای حدود ۲۰۰ تن زباله در روز در هرساعت توان تولید حدود ۲ مگاوات برق را دارد و طبق برنامه باید زبالههای مناطق کلاردشت، مرزنآباد، چالوس، هچیرود و بخش ییلاقی و کوهستانی کجور نیز برای امحا به این منطقه انتقال داده شود.
بهطور میانگین روزانه حدود ۲۵۰ تن زباله در شهرستانهای نوشهر و چالوس واقع درغرب مازندران تولید میگردد.
با وجود این آمار آیا هنوز این پروژه یک پروژه ملی نیست؟!
آیا وقت آن نرسیده که فقط به یک کلنگزدن قناعت نکنیم؟!
حداقل میتوان با الگو گرفتن از کشورهایی که در بستر دریا قرار دارند با زیباسازی ساحل و رودخانههای درونشهری یک تحول اساسی نهتنها برای این شهر بلکه برای کشور و جذب توریست و گردشگر شویم.
کنترل آلودگیهای محیط ازجمله مواد زاید جامد، بخش مهمی از این وظیفه را تشکیل میدهد که با توجه به اصول و قوانین بهداشتی اقتصادی جایگاه ویژهای را در علوم و فنون جدید به خود اختصاص داده است.
در کشور ما ایران با محاسبه 800 گرم زباله سرانه، هر روزه بالغ بر 50 هزار تُن مواد زاید جامد تولید میشود که در مقایسه با سایر کشورهای جهان با 292 کیلوگرم زباله هر نفر در سال در حد متعادلی قرار گرفته است، ولی ازدیاد جمعیت و توسعه صنعت در دنیای امروز به گونهای است که موجبات ازدیاد مواد زاید جامد و تغییرات فیزیکیشیمیایی آنها را بهوجود میآورد به طوری که برنامههای جمعآوری و دفع زباله موجود جوابگوی نیازهای این بخش از کار نخواهد بود.
حال فرض بر این بگیریم که این اتفاق در منطقهای از کشور بیفتد که با آب و هوای منحصر بهفرد و خدادایش یکی از منطقههای بینظیر در کل دنیا بوده و با وجود گونههای نادر گیاهی در معرض دید است.
استان مازندران و شهرستان نوشهر نیز از جمله مناطقی روی زمین است که متاسفانه به دلیل عدم رعایت مسائل زیستمحیطی طبیعت بکر و دستنخورده آن رو به نابودی است.
در واقع میتوان گفت ساخت و ساز بیرویه در کوهستانها، قطع درختان و آلوده کردن دریا و رودخانههایی که با ورود فاضلابهای شهری از آن فقط بسترش باقی مانده از علل این نابودی میتواند باشد.
شاید بتوان گفت وجود زباله یکی از مهمترین دغدغه زیستمحیطی مردم شهرها است چراکه امروزه شاهد این هستیم که زبالهها حتی اگر در جاهایی از سطح شهر ریخته شود تا ساعتها هم همینطور بر سر جای خود رها میمانند تا شاید ماموران زحمتکش شهرداری به سراغ آنان بیاید.
البته باید این نکته را هم یادآور شویم که فرهنگ برخورد با زباله هم کمکم در حال فراموشی است، وقتی در شهر قدم میزنیم زبالههایی را میبینیم که بهعلت بیتوجهی از سوی شهروندان روی زمین افتاده است و آنهم در حالی است که سطل زباله در همان نزدیکی وجود دارد.
شهروندان باید بدانند همانطور که در منازل اگر زبالهای باقی بماند بوی نامطبوع آن موجب آزار و اذیت و جذب حشرات میشود، ریختن زباله در سطح شهر نیز باعث پخششدن زباله توسط موش و گربه و علاوه برآن از زیباسازی محیط شهری هم میکاهد.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
متاسفانه ریختن زباله در سطح معابر فرهنگ غلطی است که از سوی بزرگترها انجام میشود و وقتی فرزندان ما بستر مناسب و آموزشهای لازم در این زمینه را نمیبینند چگونه باید انتظاری از آنان داشت.
وجود کارخانه زبالهسوز نوشهر که بعد از کلنگزنی و پس از گذشت چندسال فقط ستونهای آن قابل رویت است و نمنم دارد برای آثار باستانیشدن آماده میشود جای بسی تامل دارد.
این نیروگاه با امحای حدود ۲۰۰ تن زباله در روز در هرساعت توان تولید حدود ۲ مگاوات برق را دارد و طبق برنامه باید زبالههای مناطق کلاردشت، مرزنآباد، چالوس، هچیرود و بخش ییلاقی و کوهستانی کجور نیز برای امحا به این منطقه انتقال داده شود.
بهطور میانگین روزانه حدود ۲۵۰ تن زباله در شهرستانهای نوشهر و چالوس واقع درغرب مازندران تولید میگردد.
با وجود این آمار آیا هنوز این پروژه یک پروژه ملی نیست؟!
آیا وقت آن نرسیده که فقط به یک کلنگزدن قناعت نکنیم؟!
حداقل میتوان با الگو گرفتن از کشورهایی که در بستر دریا قرار دارند با زیباسازی ساحل و رودخانههای درونشهری یک تحول اساسی نهتنها برای این شهر بلکه برای کشور و جذب توریست و گردشگر شویم.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/ج
]
ارسال دیدگاه