امام حسین(ع) را چه کسانی تنها گذاشتند؟/ کار گروهی، حلقه مفقودی امروز ما

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ندای اصفهان، در یک کار گروهی چند نفر که هدف های مشترکی دارند دور هم جمع! می شوند و در راستای تقسیم کار و بهره وری بیشتر، هر کس قسمتی از کار یا پروژه را انجام می دهد. این اهداف مشترک را می توان نوعی اثرگرفتن (مثلا یاد گرفتن) یا اثرگذاشتن (مثلا یاد دادن) دانست. فایده کار گروهی تاثیر بیشتر آن است. حرکت گروهی -چه در جهت الهی باشد و چه در جهت غیر آن- بازدهی اش بسیار بیشتر از مجموع بازدهی تک تک افراد گروه به تنهایی است (۱+۱>2)! اما چرا این روزها حس می کنیم کار گروهی در جامعه آنچنان که باید جدی گرفته نمی شود؟ این قصه سر دراز دارد.

اثرگرفتن یا اثر گذاشتنی که پیشتر راجع به آن بحث شد؛ خود ناشی از یک سری انگیزه هاست. یعنی باید در شما انگیزه ای برای اثرگرفتن یا اثر گذاشتن وجود داشته باشد تا به این گونه فعالیت ها بپردازید. این انگیزه ها می تواند منشأ الهی یا غیر الهی داشته باشد. برای گروه مومن به خدا، بهترین کارهای گروهی آن هایی است که منشأ الهی دارند. مومن، با عشق کاری را می کند که سرپرستش به او امر می کند و نه کار دیگر. پس کار گروهی مومن نشأت گرفته از تاکید دینش بر روی کار گرهی است.

کارهای گروهی در بخش قابل توجهی از زندگی انبیا و امامان قابل مشاهده است. از دعوت خاصه و عامه ی پیامبران الهی گرفته، تا تشکیل حکومت اسلامی پیامبر (ص) در مدینه و قیام امام حسین(ع). گویی کار گروهی، بخش اعظمی از دین داری است؛ یعنی بی توجهی به خانواده، همکلاسی، دانشگاه، امت سلامی و بشریت با دینداری همخوانی ندارد. هرچند با ادعای دینداری (دینداران شناسنامه ای) هر چیزی می تواند همراه باشد.

مسلمان ها در زمان امام حسین (ع) او را همراهی نکردند، گروهی زن و بچه، گروهی کار، گروهی عرفان و عبادت!، گروهی درس و بحث داشتند و بسیاری کارهایی دیگر. در هر صورت امام حسین را در کار جمعی تنها گذاشتند. شاید خیلی ها احساس وظیفه نکردند. اما آیا این احساس نکردن وظیفه می تواند عذری مورد قبول جهت همراهی نکردن دین باشد؟ شاید همان بحث معروف جاهل قاصر و جاهل مقصر پیش بیاید؛ اما علتش هرچه که باشد، نتیجه اش یکی است، امام علی (ع) بدون عمارها می ماند و امام حسین (ع) در دشت تنها.

اگر در زمین پیامبر یا وصی پیامبر باشد، اگر بنی آدم باشد، اگر در زمانه ما دین باشد، اگر حق و باطل باشد، جنگ بین حق و باطل هم خواهد بود. حرکت گروهیِ الهی و حرکت گروهیِ مخالف آن همیشه بوده، هست و خواهد بود. و برای من و شما این «هست» مهم است. اینکه «ما» در گروه ِحق، فعالیت و کار جمعی داشته باشیم و برای آن هزینه کنیم، وقت بگذاریم، خون بدهیم یا نه، این مهم است. وگرنه گذشته ها گذشته و آینده نیز نیامده.

در پایان، این مهم است که جبهه خداپرستان که از آدم تا خاتم اوصیا بوده و هست و همواره رهبر داشته، تنها گذاشته نشود؛ وگرنه به هر دلیلی که تنها گذاشته شود، نتیجه اش همان است که بوده. تا وقتی خواب ما از ندبه ی ما پیشی می گیرد، تا وقتی «من و تو» از «او» برایمان مهم تر باشد، مهدی نمی آید. تا وقتی در یاری کردن نایب او دست و پا نزنیم، دستان علمدار را می زنند. الآن نیز با حضور امثال ما امام حسین(ع) هر روز شهید می شود، تا طالب خون تنهای تنها ظهور کند.

مجید شاهمرادی

انتهای پیام/