بانوان ورزشکار مازندرانی فراتر از حد تصور

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از مازنداسپرت، تا یک دهه پیش تعداد مدال‌های فردی ملی مازندرانی‌ها به 10 تا هم نمی‌رسید و در مسابقات بین‌المللی نیز که هیچ خبری نبود.

تصور اینکه به روزی برسیم که این همه مدال جهانی بگیریم بعید و محال بود ولی به چنان مرتبه رسیده‌ایم که برای ورزش کشور مرزگشایی می‌کنیم که باعث و بانی پیروزی و موفقیت می شویم.

این مدال‌های جهانی در 4 رشته ورزشی به‌دست آمده اما در سطح آسیایی وسیع‌تر است.

این در شرایطی است که همه اذعان دارند به اندازه لیاقت و استحقاق بانوان به آنان پرداخته نشده و نتوانسته‌ایم زمینه‌های رشد و تکامل را برای‌شان مهیا کنیم.

با وجود تبعیض‌های مشهود نرم‌افزاری و سخت‌افزاری، می‌بینیم که بانوان استان فراتر از حد تصور می‌درخشند و پیش می‌روند، طوری که گاهی حتی معجزه می‌کنند!

پیداست که اگر به شکل حقیقی و یا در حدود استاندارد به آنان پرداخته شود، می‌توانند نتایجی بگیرند که حیرت‌ها را چندبرابر می‌کند.

این 8 مدال را 4 نفر گرفته‌اند که خیلی شناخته شده در قیاس با ورزشکاران مرد نیستند و این خود از تبعات رویکرد مردسالارانه در ورزش ایران است.

امیدواریم که ورزش‌مان خود را مکلف بداند که از تیره ورزشکاران زن استعداد بازمانده و هدرداده‌شده‌ای را باقی نگذارد.

مازندران بنیه قدرتمندی دارد که مریم کیومرثی باور و آن را به یک ایمان بدل کرد، او که معاونت ورزش بانوان استان را بر عهده داشت جنگید و چرایی پنهان ماندن ورزشکارانش در سایه مردان را فریاد زد.

کیومرثی توانست بقبولاند که مازندرانی‌ها می‌توانند رگه‌های تازه‌ای را از معادن استعداد خود استخراج کنند.

این وظیفه حالا بر عهده فرجپور مسئول جدید ورزش بانوان است که توجهی متعارف و عاری از تبعیض را باید خواستار باشد.

عالیه محمودی

تیر ماه سه مدال در مسابقات جام جهانی کرواسی گرفت و 2 تا هم شهریور ماه در جهانی استرالیا، تا از نظر تعداد مدال شاخص‌ترین ورزشکار استان باشد.

تیرانداز ساروی در مسابقات بین‌المللی معلولان مثل همیشه خروشان بود و در بخش‌های انفرادی، میکس و تیمی صاحب مدال شد تا در نهایت اوج و بلوغ دوران ورزشی خود باشد.

3 نقره و 2 برنز در کلکسیون مدال‌آوری امسال عالیه بود، اما نتوانست مدال طلایی بگیرد.

صدیقه دریایی

به مدال طلای ووشوی ساندای جهان دست یافت تا پس از 4 سال خاطره ملیحه فضلی قهرمان پیشین این رشته را زنده کند.

او که اهل نور است با این مدالش به تنها بانوی رده سنی بزرگسالان مازندران تبدیل شد که دارای مدال طلای جهان است. طلا گرفتن در یک رشته رزمی سنگین، کار دشواری است که صدیقه از پس آن برآمد.

دریایی می‌تواند تا چند سال آینده هم به مدال های بی‌نظیری برسد و حتی رکورد 2 طلای پی در پی جهان را که در اختیار فضلی است، ارتقا دهد.

زهره برزگر

در طول تاریخ کاراته ایران در هیچ رده سنی تیم‌های ملی به طلای بانوان نرسیده بودند که یک قائم‌شهری به این انتظار کهنه پایان داد.

زهره برزگر در شهرش کاراته را جوری فرا گرفته که به طلای جوانان جهان دست یافته است.

همواره نگران پشتوانه‌ها در تیم های ملی به‌ویژه در بانوان بودیم اما برزگر دیگر نمی‌گذارد که بیم رفتن چالاکی و علی‌پور را داشته باشیم.

او حتماً می تواند تداومی چشم‌نواز داشته باشد.

زهره حسن‌نتاج

تکواندوکای نونهال بابلی در مسابقات قهرمانی جهان در کره جنوبی به مدال طلا دست یافت و نامش را در این رشته به‌عنوان یک استعداد فوق‌العاده ثبت کرد.

زهره با تکنیک خاص خود برتری‌هایش را عرضه کرد و کم سن و سال ترین قهرمان سال 94 ورزش مازندران لقب گرفت.

او آتیه‌ای روشن دارد، البته اگر مسیرش بدون چال و چوله‌های دست‌ساز باشد!
 

تصور اینکه به روزی برسیم که این همه مدال جهانی بگیریم بعید و محال بود ولی به چنان مرتبه رسیده‌ایم که برای ورزش کشور مرزگشایی می‌کنیم که باعث و بانی پیروزی و موفقیت می شویم.

این مدال‌های جهانی در 4 رشته ورزشی به‌دست آمده اما در سطح آسیایی وسیع‌تر است.

این در شرایطی است که همه اذعان دارند به اندازه لیاقت و استحقاق بانوان به آنان پرداخته نشده و نتوانسته‌ایم زمینه‌های رشد و تکامل را برای‌شان مهیا کنیم.

با وجود تبعیض‌های مشهود نرم‌افزاری و سخت‌افزاری، می‌بینیم که بانوان استان فراتر از حد تصور می‌درخشند و پیش می‌روند، طوری که گاهی حتی معجزه می‌کنند!

پیداست که اگر به شکل حقیقی و یا در حدود استاندارد به آنان پرداخته شود، می‌توانند نتایجی بگیرند که حیرت‌ها را چندبرابر می‌کند.

این 8 مدال را 4 نفر گرفته‌اند که خیلی شناخته شده در قیاس با ورزشکاران مرد نیستند و این خود از تبعات رویکرد مردسالارانه در ورزش ایران است.

امیدواریم که ورزش‌مان خود را مکلف بداند که از تیره ورزشکاران زن استعداد بازمانده و هدرداده‌شده‌ای را باقی نگذارد.

مازندران بنیه قدرتمندی دارد که مریم کیومرثی باور و آن را به یک ایمان بدل کرد، او که معاونت ورزش بانوان استان را بر عهده داشت جنگید و چرایی پنهان ماندن ورزشکارانش در سایه مردان را فریاد زد.

کیومرثی توانست بقبولاند که مازندرانی‌ها می‌توانند رگه‌های تازه‌ای را از معادن استعداد خود استخراج کنند.

این وظیفه حالا بر عهده فرجپور مسئول جدید ورزش بانوان است که توجهی متعارف و عاری از تبعیض را باید خواستار باشد.

عالیه محمودی

تیر ماه سه مدال در مسابقات جام جهانی کرواسی گرفت و 2 تا هم شهریور ماه در جهانی استرالیا، تا از نظر تعداد مدال شاخص‌ترین ورزشکار استان باشد.

تیرانداز ساروی در مسابقات بین‌المللی معلولان مثل همیشه خروشان بود و در بخش‌های انفرادی، میکس و تیمی صاحب مدال شد تا در نهایت اوج و بلوغ دوران ورزشی خود باشد.

3 نقره و 2 برنز در کلکسیون مدال‌آوری امسال عالیه بود، اما نتوانست مدال طلایی بگیرد.

صدیقه دریایی

به مدال طلای ووشوی ساندای جهان دست یافت تا پس از 4 سال خاطره ملیحه فضلی قهرمان پیشین این رشته را زنده کند.

او که اهل نور است با این مدالش به تنها بانوی رده سنی بزرگسالان مازندران تبدیل شد که دارای مدال طلای جهان است. طلا گرفتن در یک رشته رزمی سنگین، کار دشواری است که صدیقه از پس آن برآمد.

دریایی می‌تواند تا چند سال آینده هم به مدال های بی‌نظیری برسد و حتی رکورد 2 طلای پی در پی جهان را که در اختیار فضلی است، ارتقا دهد.

زهره برزگر

در طول تاریخ کاراته ایران در هیچ رده سنی تیم‌های ملی به طلای بانوان نرسیده بودند که یک قائم‌شهری به این انتظار کهنه پایان داد.

زهره برزگر در شهرش کاراته را جوری فرا گرفته که به طلای جوانان جهان دست یافته است.

همواره نگران پشتوانه‌ها در تیم های ملی به‌ویژه در بانوان بودیم اما برزگر دیگر نمی‌گذارد که بیم رفتن چالاکی و علی‌پور را داشته باشیم.

او حتماً می تواند تداومی چشم‌نواز داشته باشد.

زهره حسن‌نتاج

تکواندوکای نونهال بابلی در مسابقات قهرمانی جهان در کره جنوبی به مدال طلا دست یافت و نامش را در این رشته به‌عنوان یک استعداد فوق‌العاده ثبت کرد.

زهره با تکنیک خاص خود برتری‌هایش را عرضه کرد و کم سن و سال ترین قهرمان سال 94 ورزش مازندران لقب گرفت.

او آتیه‌ای روشن دارد، البته اگر مسیرش بدون چال و چوله‌های دست‌ساز باشد!
 

تصور اینکه به روزی برسیم که این همه مدال جهانی بگیریم بعید و محال بود ولی به چنان مرتبه رسیده‌ایم که برای ورزش کشور مرزگشایی می‌کنیم که باعث و بانی پیروزی و موفقیت می شویم.

این مدال‌های جهانی در 4 رشته ورزشی به‌دست آمده اما در سطح آسیایی وسیع‌تر است.

این در شرایطی است که همه اذعان دارند به اندازه لیاقت و استحقاق بانوان به آنان پرداخته نشده و نتوانسته‌ایم زمینه‌های رشد و تکامل را برای‌شان مهیا کنیم.

با وجود تبعیض‌های مشهود نرم‌افزاری و سخت‌افزاری، می‌بینیم که بانوان استان فراتر از حد تصور می‌درخشند و پیش می‌روند، طوری که گاهی حتی معجزه می‌کنند!

پیداست که اگر به شکل حقیقی و یا در حدود استاندارد به آنان پرداخته شود، می‌توانند نتایجی بگیرند که حیرت‌ها را چندبرابر می‌کند.

این 8 مدال را 4 نفر گرفته‌اند که خیلی شناخته شده در قیاس با ورزشکاران مرد نیستند و این خود از تبعات رویکرد مردسالارانه در ورزش ایران است.

امیدواریم که ورزش‌مان خود را مکلف بداند که از تیره ورزشکاران زن استعداد بازمانده و هدرداده‌شده‌ای را باقی نگذارد.

مازندران بنیه قدرتمندی دارد که مریم کیومرثی باور و آن را به یک ایمان بدل کرد، او که معاونت ورزش بانوان استان را بر عهده داشت جنگید و چرایی پنهان ماندن ورزشکارانش در سایه مردان را فریاد زد.

کیومرثی توانست بقبولاند که مازندرانی‌ها می‌توانند رگه‌های تازه‌ای را از معادن استعداد خود استخراج کنند.

این وظیفه حالا بر عهده فرجپور مسئول جدید ورزش بانوان است که توجهی متعارف و عاری از تبعیض را باید خواستار باشد.

عالیه محمودی

تیر ماه سه مدال در مسابقات جام جهانی کرواسی گرفت و 2 تا هم شهریور ماه در جهانی استرالیا، تا از نظر تعداد مدال شاخص‌ترین ورزشکار استان باشد.

تیرانداز ساروی در مسابقات بین‌المللی معلولان مثل همیشه خروشان بود و در بخش‌های انفرادی، میکس و تیمی صاحب مدال شد تا در نهایت اوج و بلوغ دوران ورزشی خود باشد.

3 نقره و 2 برنز در کلکسیون مدال‌آوری امسال عالیه بود، اما نتوانست مدال طلایی بگیرد.

صدیقه دریایی

به مدال طلای ووشوی ساندای جهان دست یافت تا پس از 4 سال خاطره ملیحه فضلی قهرمان پیشین این رشته را زنده کند.

او که اهل نور است با این مدالش به تنها بانوی رده سنی بزرگسالان مازندران تبدیل شد که دارای مدال طلای جهان است. طلا گرفتن در یک رشته رزمی سنگین، کار دشواری است که صدیقه از پس آن برآمد.

دریایی می‌تواند تا چند سال آینده هم به مدال های بی‌نظیری برسد و حتی رکورد 2 طلای پی در پی جهان را که در اختیار فضلی است، ارتقا دهد.

زهره برزگر

در طول تاریخ کاراته ایران در هیچ رده سنی تیم‌های ملی به طلای بانوان نرسیده بودند که یک قائم‌شهری به این انتظار کهنه پایان داد.

زهره برزگر در شهرش کاراته را جوری فرا گرفته که به طلای جوانان جهان دست یافته است.

همواره نگران پشتوانه‌ها در تیم های ملی به‌ویژه در بانوان بودیم اما برزگر دیگر نمی‌گذارد که بیم رفتن چالاکی و علی‌پور را داشته باشیم.

او حتماً می تواند تداومی چشم‌نواز داشته باشد.

زهره حسن‌نتاج

تکواندوکای نونهال بابلی در مسابقات قهرمانی جهان در کره جنوبی به مدال طلا دست یافت و نامش را در این رشته به‌عنوان یک استعداد فوق‌العاده ثبت کرد.

زهره با تکنیک خاص خود برتری‌هایش را عرضه کرد و کم سن و سال ترین قهرمان سال 94 ورزش مازندران لقب گرفت.

او آتیه‌ای روشن دارد، البته اگر مسیرش بدون چال و چوله‌های دست‌ساز باشد!
 

انتهای پیام/رض