جادوی خاک در دستان هنرمند مینابی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  فرهنگ کده ، بیشتر کارشناسان بر این باورند که سفالگری پس از سبد بافی، کهن ترین صنعت دست ساز بشر محسوب می شود و جهله به عنوان سمبل و نمادی از سرزمین هرمزگان، که شاخه ای از تولیدات سفالگری است در منطقه شهوار میناب درست می شود.

جهله، کوزه ای ویژه و خاص با قائده کروی و غیر ایستاست که آب در آن تا چندین درجه خنک می شود که متاسفانه با گذشت زمان و سرعت زندگی ماشینی امروزه دیگر این ظرف کاربری خود را از دست داده است و تولید این ظرف زیبا و کم نظیر توسط عده کمی انجام می شود.

دستان پینه بسته و غرق در آب و خاک، انگار قرار است جادویی رخ دهد با دستان استاد ماهر دیار ما  استاد علی،  چه لذت بخش است وقتی نظاره گر تجربه ای می شویم که در فهم به ارث برده با هنر خود چهار عنصر طبیعی زندگی ما را چنان با هم تلفیق می کند که فرهنگ و تمدن سرزمین ما را به گوش فلک می رساند، هنوز صدای تق تق کوبیدن روی جهله نجوایی گوش نواز از دوران کودکی به همراهم است ، نجوایی که با بزرگتر شدن ما آدم ها دورتر و دورتر میشود تا جایی که نسل آن از بین خواهد رفت و رنگ و بویی از هنر دستان استاد علی نخواهیم دید.

بگذریم ، نزد استاد علی آمدم تا بدانم چه می گذرد در جادوی چهار عنصر زندگی و دستان استاد علی که ما زین پس عمو علی می خوانیمش ، عمو علی بدنبال عنصر اول و نماد  پاکی و طهارت و عنصری که خدا آدم را با ان به نمایش در آورد میرود، آن هم بطور غریزی و ساده بدون دستگاه تشخیص خاک  . آری خاک ، خاکی که روزی به او بر خواهیم گشت.

خاک رس را عمو علی بر خاک سفت فرش میکند و عنصر زندگی (آب ) را در ان می آمیزد و آب و خاک را به جان هم می اندازد ، تقلای خاک و آب برای پیروزی بر هم تماشایی ست ، ولی نتیجه همیشه پا برجاست در تقلای ای دو عنصر خستگی آب و خستگی خاک آن جوش و خروش را از آنها میگیرد و چیزی جز گل نصیب عمو علی نخواهد شد ، این همان چیزیست که عمو میخواهد و در این بین عمو علی پیروز نبرد جانانه آب و خاک شده است.

چرخ سفالی اش را که هنوز نیروی محرکه اش زور و بازو میطلبد راه می اندازد ، با یاد خدا در روزی دیگر گل آماده را با چرخ سفالش آشتی میدهد و با کف پا زور بازویش را به رخ چرخ می کشد و گل در دستان عمو علی در چشمی به هم زدن به گلویی تبدیل میشود که هنر عمو علی را فریاد میکند و نقشی بر گلو ایجاد میشود که عمو‌میخواهد ، آن هم بدون نقشه و طرح قبلی همه از ذهن می آید ، باز عمو علی پیروز میدان است ، و گلو هایی از گل به تماشا می نهد، در روز بعد گلو های نیمه  خشک شده را به مبارزه می طلبد ، این بار ته گلو را نشانه میرود و باز گل آماده را وصل گلو‌ می کند ظرافت میخواهد با چوبی تراشیده شده به ته گلو کوبیدن و در خاکستر به حرکت در آوردن ، ولی مهارت و ظرافت عمو علی این را هم شدنی میکند ، حال صدای گوش نواز دوران کودکی به گوش میرسد با ضربات حرفه ای عمو علی به ته انگاره که الان دارد تبدیل به جهله میشود ، گویا خاکستر مددی ست برای جهله کمی طول میکشد ولی زیباست و تماشایی و من غرق در دوران کودکی ام ، و شاید در کودکی میدوم .

تا به خود می ایم گلو ها جهله شده اند و بی خبر از زحمات عمو علی...

روز بعد و عنصری بعد حال نوبت آتش است تا طول عمر دهد هنر دستان عمو علی را ، جهله های خام با سلیقه ای خاص و با نظمی زیبا در کوره قرار میگیرد و آتشی که عمو به پا میکند ، آتش که خاموش میشود همان عنصر اخر، باد ، یا بهتر بگویم فوت کوزه گری عمو علی نمایان میشود ما مقهور هنر نمایی استاد علی میشویم.

عمو علی جهله ای را ساخته که یخچال طبیعی میخوانندش و آب چنان گوارا میشود در قوس گردی جهله که سیر اب نمیشویم ، این همه زحمت و این همه هنرنمایی را چطور میتوان دید که به جرات میتوان گفت در میناب دیگر فقط چهار عمو علی داریم که چیره دستن و نسل اخر جهله را داریم ، زنگ خطر گوشمان را دارد نوازش میدهد و‌ما در غفلت کامل بسر میبریم ، شاید با خود میگوییم که...

بماند ، مهم صنعت فرهنگی ماست که با این همه اصالت و‌ماندگاری و این‌همه تمدن کسی …

بماند ، مهم عمو علی ها هستند که باید پرورش یابند که …

بماند ، مهم میراث به یادگار مانده از پیشینیان است که …

بماند ، مهم بودن ما و دیگران در کرسی مناسب است که …

بماند ، بماند ، بماند

فقط خدا کند

بماند...

دستان پینه بسته و غرق در آب و خاک، انگار قرار است جادویی رخ دهد...

انتهای پیام/