دیوار مهربانی گرما بخش قلب ها در سرمای زمستان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زرخبر، فصل سرما از راه می رسد، پادشاه فصل‌ها و فصل رنگارنگ سال را پشت سر گذاشتیم. جوجه های آخر پاییز را هم شمردیم و به زمستان رسیدیم، هوا بس ناجوانمردانه سرد است. و انگار تا کارد سردش را به استخوان نرساند دست بردار نیست. انگار با تمام توان آمده قصد نبرد با همه انسان‌ها را دارد و حریف می طلبد.

دستکش هایت را فراموش کرده ای و مرتب دست‌ها را روی هم می سایی و باز هم از گرما خبری نیست. همانطور که راه می روی مدام شال گردن و پالتوات را محکم می کنی تا سوز کمتری حس کنی، ناخود آگاه به یاد کسانی می‌افتی که شاید در این سرمای ناجوانمردانه، پوششی برای خود نداشته باشند و آرزو می کنی کاش همه از این هوای سرد دل انگیز لذت ببرند. غرق میان افکارت به دیواری می رسی.

یک دیوار رنگی که آن را شبیه یک خانه یا جنگل نقاشی کرده اند، یک چوب لباسی و لباس‌هایی که به آن آویزانند. گوشه ای از دیوار نوشته اند "نیاز داری بردار، نیاز نداری بذار" یک جا‌کفشی کنار لباس‌ها، نامش دیوار مهربانی است.

انگار این دیوارها چیزی دارند، یا صدایمان می زنند یا نگاهمان می کنند، شاید هم دستی غیبی دارند که بدون اینکه متوجه شویم دستمان را می گیرد و به کنار خود می کشاند. به دیوار که می رسی دیگر نمی توانی بی تفاوت باشی، از بالا تا پایین، همه را نظاره می کنی و ناخود آگاه مهری در دلت پیدا می شود.

آنگاه بدون این که کسی چیزی بگوید یا بخواهد به این فکر می کنی که تو هم لباس‌هایی داری که دیگر برایت اندازه نیستند یا نیازی به آنها نداری. دفعه بعد تو هم جزو کسانی هستی که لباسی را به آویزها می آویزند تا نیازمندان از آن استفاده کنند.

نمی دانم شاید هر دیواری در شهر آرزو دارد که ای کاش او هم از همان دیوارهای مهربانی باشد. شک ندارم دیوارهایی که تا دیروز مشتی از سنگ و آجر و شن بودند و بی تفاوت از کنارشان می گذشتیم امروز از صمیم قلب به خود می بالند و از اتفاقی که برایشان افتاده خوشحالند. خوشا بحال این دیوارها و خوشا بحال آن دستانی که به این دیوارها روح و رنگ تازه ای بخشید از جنس مهربانی. و خوشا بحال آن لباس‌هایی که می توانند گرما بخش وجود عده‌ای دیگر باشند. حالا تو هم اگر نیاز داری بردار و اگر نیاز نداری بگذار.

شاید در جستجوی این دیوارها باشی، بو بکش رایحه‌ای دل انگیز را خواهی یافت، نشانی اش این است هر چه نزدیکتر شوی بوی مهربانی بیشتر می شود.

فاطمه رضائی گلستان

انتهای پیام/