به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از سایت زنان قم، درصحنه جهانی جنگ، جنگ اقتصادی است یعنی لبخندها منفعت طلبانه است و همه به دنبال کسب منافع هستند و حتی مسائل دیپلماتیک هم، ریشه و هدفی اقتصادی دارد و هیچ کشوری تعرض به کشور دیگری یا قرارداد سیاسی و جاسوسی نمیکند مگر اینکه منافع اقتصادی در آن نقش داشته باشد و تمام دشمنی ها و دوستی ها بر اساس منافع اقتصادی است.
در جهان سوم تأثیراتی که کشورهای پیشرفته مانند تعویض حکومتی، سرکار نهادن گروهی خاص، حمله ، کودتا، انقلاب و حتی تشکیل مکتب میگذارند اگر در ظاهر سیاسی به نظر میرسد ولی در پشتصحنه به دنبال تأمین منافع اقتصادی هستند.
در حال حاضر در دنیا رقابت اقتصادی وجود دارد و این رقابت موجب نوآوری و اختراعات شده است و علیرغم همه ظلمها و استعمارگری جهان به سمت پیشرفت است، ما باید از منافع جهان بهره ببریم و باید در این رقابت تلاش کنیم هماوردی ایجاد شود یعنی به فرمایش رهبری از درون با استفاده از ارتباطات شکننده و بر اساس استعدادها توانمند شویم.
این در حالی است که هماکنون استعدادهای فراوان کشور به فعلیت نمیرسد یعنی با توجه به شاخصهایی که وجود دارد نمیتوان آنچنان هماوردی داشته باشیم چراکه در کشور کار قداست ندارد و اینقدر که مدرکگرایی در دانشگاهها وجود دارد کنجکاوی علمی نیست.
بچهها از دبستان کنجکاو، توانمند و فنآور بار نمیآیند، تشریفات فراوان مانع پیشرفت علمی است و سرانه مطالعه در کشور بسیار پایین است، کنجکاوی همواره منجر به اختراع و نوآوری میشود منتها چون در کشور کنجکاوی و مطالعه پایین است همه به تشریفات ختم میشود.
در دنیا عشق به تولید وجود دارد ولی در ایران عشق به مصرف است و برخلاف اینکه در غرب فرهنگ اقتصادی بر اساس مولد بودن، کار مفید کردن و اختراع است ولی در کشور ما مردم بیشتر به سمت خوشگذرانی، مصرفگرایی و استفاده از دسترنج دیگران درحرکت هستند و میبینیم چقدر دلالی زیاد است.
افراد در کشور برای تولید تربیت نمیشوند و فرآیند تولید برخلاف غرب فرآیند مناسبی ندارد، تولیدکننده هیچوقت کرامتی در کشور نداشته است و حتی پولهای کلانی که در بانکها وجود دارد به سمت بنگاهداری درحرکت است و بیشتر پولها به سمت دلالی درحرکت است.
در کشورهای دیگر بچهها از ابتدا نتیجه گرا تربیت میشود ولی در کشور ما از روز اول نمره محور و مدرکگرایی در ذهن کودکان نقش میبندد و نتیجه آن این می شود که عمدتاً مقالات، پایاننامهها به نتیجه ختم نمیشود و کدام دانشکدهای در کشور پیدا میشود که بتواند در مسائل کشور تأثیرگذار باشد.
نفت خام باقیمت ارزان میفروشیم و فراورده های پتروشیمی را با قیمت گران می خریم پس چرا ما نمی توانیم در داخل باوجود تحقیقات و پایان نامه ها مختلف این ماده شیمیایی را تولید کنیم که هم نیاز داخل و هم درآمدزایی برای کشور را به همراه داشته باشد.
در داخل هیچ ارتباطی بین دانشگاه و تولید کننده وجود ندارد به طوری که صنعت به شدت نیازمند دانش است ولی از دانشگاه تزریق نمیشود، دانشجو نیاز اساسی به ارتباط با صنعت دارد ولی هیچوقت وارد صنعت و تولید حرفهای نمیشود.
بیکاری امروز نتیجه بلدنبودن فن و حرفه مردم است، اقتصاد مقاومتی باید سرلوحه قرار گیرد به طوری که نباید نوسانات جهان در ما تأثیر گذار باشد و اگر بحرانی در غرب شکل گیرد نباید ایران به هم بریزد و باید اقتصاد کشور مقاوم باشد.برای داشتن اقتصاد مقاوم در کشور باید نظام درسی و دانشگاهی کشور تغییر کند.
دکتر محمد زمان رستمی- ریاست دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه قم
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه