به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سلام کمیجان، سی و هفت سال از آغاز انقلاب اسلامی در ایران می گذرد؛ انقلابی که رژیم شاه را سرنگون کرد و جمهوری اسلامی را جایگزین آن ساخت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سلام کمیجان, سلام کمیجان, سلام کمیجان, سلام کمیجان,,
پیش از انقلاب ایران دو نظریه غالب در مورد دلایل وقوع چهار انقلاب مهم وجود داشت که هر دو کمابیش در مورد این انقلابها صادق بودند. بنا بر نظریه اول، انقلابها، علی رغم همه مسائل داخلی، نهایتا حاصل شرایط خارجی و جهانی هستند. از حمله خارجی به نظام حاکم و تضعیف آن به این نحو گرفته تا حمایت خارجی از نیروهای انقلابی. نظریه دوم هم انقلاب ها را حاصل ساختار سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشورها می داند و نقش اشخاص را در وقوع انقلاب ها ناچیز می شمارد و نهایتا افراد را در پیروزی این انقلاب ها تعیین کننده نمی داند.
,
اما انقلاب اسلامی ایران مثال نقض مهم و موثری برای هر دوی این نظریه ها بود. محمدرضا شاه پهلوی تا آغاز اعتراضات گسترده در اواخر سال ۵۶ تحت حمایت جهان خارج و از نزدیک ترین متحدان آمریکا بود. در مقابل، امام خمینی(ره) حمایت علنی و یا غیرعلنی هیچ از کشورهای همسایه ایران و یا قدرت های جهانی را با خود نداشت. از سوی دیگر طبق بیشتر مطالعاتی که درباره انقلاب ایران انجام شده، ویژگی های شخصی امام خمینی(ره) ، چه از نظر ایستادگی در برابر اقدامات محمدرضا پهلوی و سازش نکردن با او و چه از نظر توانایی اش در بسیج کردن مردم، تاثیر تعیین کننده ای در پیروزی انقلاب اسلامی داشته است.
,
اگر مطالعه ای تطبیقی میان انقلاب های فرانسه، روسیه، چین، کوبا و ایران داشته باشیم متوجه خواهیم شد که:
,
نخست این که در این انقلاب مانند همه انقلاب های مهم دیگر، همه نیروهای مخالف نظام حاکم با هم ائتلاف کردند و تحت یک رهبری متحد شدند و نهایتا هم به پیروزی رسیدند، ایرانی ها بزرگترین اجتماعات تاریخ بشر را در تظاهرات انقلابی و به ویژه استقبال از امام خمینی(ره) را انجام دادند که این خود عامل ملی گرایی و استفاده از تمامی نیروهای جامعه و به عنوان عاملی برای وحدت ملی در انقلاب اسلامی بوده است.
,
,
تفاوت دیگر اینکه بیشتر انقلاب ها بعد از پیروزی با اقلیت های قومی خود مشکل پیدا کرده و آنها را شدیدا سرکوب کرده اند ولی با توجه به تنوع گسترده قومی( اقلیت ایدئولوژیک و اقلیت اکولوژیک) در ایران و این مسئله که قوم غالب (فارس) تنها حدود نصف جمعیت را تشکیل می دهد، دولت های حاکم بر ایران (از دوره صفویه به این سو) در برخورد با اقلیت های قومی بسیار موفق بوده اند که بعد از انقلاب این مشارکت بین حکومت و اقوام و اقلیت های قومی مذهبی روزافزون گردیده است.
,,
یادداشت از ابوالقاسم محمودی دانشجوی مقطع دکترای جغرافیای سیاسی دانشگاه تهران
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه