گزارش ویژه از لباس های محلی لری کهگیلویه وبویراحمدی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از چهارفصل،  پوشش زنان لر پوششی بسیار زیبا با حجاب وبرگرفته از رنگهای شاد است و این نوع پوشش که در تصاویر زیر می بینیم در اعیاد و عروسی ها با رنگ های روشن بیشتر کار برد دارد .

ودر مراسم عزا بیشتر با رنگ های تیره و بدون از هرگونه تزئینات بکار می رود

 عکس زیر نمونه هایی از شلوار زنانه لری یا همون تمون رو نشون میده

قابل توجه علاقه مندان لباس های محلی زنانه لری این لباس ها به صورت اجاره ای وفروشی در شهرستان های استان وجود دارند که اجاره انها نیز برای ۲۴ ساعت حدود بین 20 تا 200هزار تومان با توجه به جنس لباس می باشد وفروش انها باقیمتی مابین ۳۰۰هزار تا۲میلیون تومان نیز وجود دارد

پوشاک مردان :

در گذشته پوشاک مردان کرانه گمنام عبارت بوده از: جبه ، دلگ ﴿ dalg ) ، شال ، پیراهن بدون آهار و یقه با

آستین گشاد ، زیرشلوار ، گیوه  و  کلاه.که به توصیف هریک خواهیم پرداخت .

* جبه که در گویش محلی جقه ( jeqa )  است و از جنس پشم گوسفند و بسیار نازک و کرم رنگ و تا زانو می  -

  آمده و بوسیله نخ ابریشمی به نام زناره  ( zonara ) که با زنار فرق دارد بصورت ضربدر ، مانند شکل خفتان در

  شاهنامه فردوسی به دور سینه بجای دگمه پیچیده می شده است. جبه دارای آستین گشاد و کوتاه بوده و

  اغلب در جنگها مورد استفاده مردان قرار می گرفته. همانگونه که بیان شد زناره zonara بندهایی است که

  برای بستن " جقه " بکار میرفته است ، بدین صورت که از سر شانه بزیر بغل میرفته و جقه را محکم نگاه می -

  داشته است.

* دلگ مردانه نیز به شکل جقه و شبیه به ( ربدوشامبر ) کوتاه از جنس پارچه اطلسی و دارای آستر بوده و رنگ

  سفید گلدار آن مرسوم بوده است. دلگ بلند و فاقد دگمه بوده ، یقه ندارد و جلوی آن سرتاسر باز است.چیزی

  شبیه به ردا .در ناحیه کمر روی دلگ ، شال بسته می شد.

* شال ، پارچه ای سفید رنگ یا کرم رنگ بوده است که تا 10 متر درازا داشته و آنرا بر روی دلگ بدور کمر می-

  بسته اند.طریقه بستن آن بدور کمر به این شکل بوده که ابتدا از قسمت پهن پیچیدن آن آغاز می شده و بعد

  انتهای قسمت باریک را در زیر یک لایه آن فرو می کردند.در زیر دلگ پیراهنی بدون یقه و آهار ، با آستین گشاد

  که با تار نخی بسته می شد وجود داشت.رنگ شال معمولا سفید و یا تریاکی رنگ بوده و در مراسم عروسی

  و میهمانی از آن به همراه دلگ و برای محکم نگاه داشتن دلگ استفاده می شده است.

* پایین تنه مردان را زیر شلوار می پوشاند که در قسمت پایین تنگ تر بوده است.و عکس آن در نزد بختیاریها

  مرسوم است.این تن پوش شبیه به پیژامای کردها بوده و اختلاف آن با شلوار کردها فقدان جیب در نوع لری

  آن است.

* کفش شامل گیوه یا ملکی ( melki ) که رویه اش از پنبه تاب داده و تخت آن چرمین یا پلاستیکی است.در این

  نوع پا پوش بالاتر از پاشنه ، چرمی بلند دوخته می شود که برای راحت پوشیدن آن بکار می رود و خود نوعی

  پاشنه کش محسوب می شود.روی نوک تیز جلوی آن تکه چرمی که درازایش تا 3 سانتیمتر می رسد ، برای

  زینت بخشیدن گذاشته می شد.رنگ گیوه نیز سفید است.

* کلاه مردان این دیار به شکل کاسه و سفت و محکم و از جنس پشم گوسفند بوده است. رنگ خاکستری و

  نیز مشکی آن مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر آن کلاه دیگری نیز وجود داشته به نام شب کلاه و از

  جنس پشم به رنگ خاکستری یا کرم که البته بسیار نرم است.

*  کسانی که به کار شبانی ( چوپانی ) اشتغال داشته اند در زمستان تن پوشی نمدی می پوشیده اند که آنرا

  کردک ( kordak )  می گویند.این تن پوش بدون آستین و دگمه بوده و تا زانو می رسد. باران از آن عبور نمی کند

  کردک ، از بالا تا پایین یکسان و فاقد انحنا است.