به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از گوهرشادنیوز، رخشنده اعتصامی معروف به پروین اعتصامی در 25 اسفند 1285 در شهر تبریز به دنیا آمد . یوسف اعتصامی از نویسندگان و دانشمندان معروف در اواخر دوره قاجار ایران بود، او مدیر مسئول مجله معروف بهار بو به همین علت هم اولین اشار پروین در همین مجله منتشر شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, گوهرشادنیوز,,
, , در دوران کودکی با خانواده به تهران آمد. پایان نامه تحصیلی خود را از مدرسه ای در تهران گرفت و در همانجا شروع به تدریس کرد. مدتی کتابدار کتابخانه دانشسرای عالی بود. دیوان اشعار وی بالغ بر 2500 بیت است. پروین اعتصامی پس از کسب افتخارات فراوان در فروردین 1320 بر اثر بیماری حصبه درگذشت. پیکر پاک پروین را در آرامگاه خانوادگی اش در شهر قم و کنار آرامگاه پدرش در جوار خانم حضرت معصومه (س) به خاک سپرده شده است.
,,
یکی از دوستان پروین اعتصامی که سال ها با او رابطه داشت، درباره وی گفته است :
«پروین، پاک طینت، پاک عقیده، پاکدامن، خوش خو و خوش رفتار، نسبت به دوستان خود مهربان، در مقام دوستی فروتن و در راه حقیقت و محبت پایدار بود. کمتر سخن می گفت و بیشتر فکر می کرد، در معاشرت، سادگی و متانت را از دست نمی داد. هیچ گاه از فضایل ادبی و اخلاقی خودش حرف نمی زد.»
,
در زیر شعری خاطره انگیز از پروین اعتصامی را می خوانیم:
,
روزی گذشت پادشهی از گذرگهی
فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
,
پرسید زان میانه یکی کودک یتیم
,کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست
,آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست
,پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست
,
نزدیک رفت پیرزنی کوژپشت و گفت
این اشک دیدهٔ من و خون دل شماست
,
ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است
این گرگ سالهاست که با گله آشناست
,
آن پارسا که ده خرد و ملک، رهزن است
آن پادشا که مال رعیت خورد گداست
,
بر قطرهٔ سرشک یتیمان نظاره کن
تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست
,
پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود
کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست
,
,
وی شعری را نیز در وصف مهر مادری از زبان دو کبوتر سروده است. پروین اعتصامی در این شعر به زیبایی محبت مادرانه را به زبان سمبلیک بیان کرده بود. البته این ویژگی در بسیاری از اشعار او به چشم می آید.
,گنجشک خرد گفت سحر با کبوتــــــری کاخر تو هم برون کن از این آشیان سری
,آفاق روشنست، چه خسبی به تیــرگی روزی بپر، ببین چمـــــــن و جویی و جری
,بنگر من از خوشی چه نکو روی و فربهم ننگست چون تو مرغک مسکین که لاغری
,گفتا: حدیث مهر بیاموزدت جهـــــــــــــان روزی تو هم شوی چو من ایدوست مادری
,گِرد تو چون که پر شود از کودکان خـــرد جز کار مـــــــــــــــــادری نکنی کار دیگری
,ترسم برون روم، برد این بچه ها کسی ترسم در آشیانه فتد ناگــــــــــــــــه آذری
,شیرین نشد چو زحمت مــادر وظیفه ای فرخنده تر ندیدم از این هیچ دفتــــــــــری
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه