یک سوی طناب همدلی "شل" بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز، همواره پایان سال را فرصتی دانسته اند مغتنم، برای بررسی عملکرد بخش های متعدد و این که از مسیر طراحی شده برای این یک سال، تا چه اندازه طی شده و مسیر طی شده، چه مقدار منطیق با استراتژی کلی بوده است.

یک سال گذشت و سالی که منطبق با عنوان آن، شهروندان ایرانی، با همدلی کامل و همزبانی تمام عیار، به همراهی دولت آمدند و تا آنجا که می شد در این مسیر، وفاداری خویش را به اثبات رساندند. این، یک شعار پایان سال نیست. این یک تقدیر و تشکر کلی و رسمی یک دولتمرد از شهروندان هم نیست. این یک نگاه روزنامه نگارانه است که می خواهد فارغ از هر قیل و قالی و سوای از نگاه رسمی و حکومتی به ماجرا، به سال 94 نگاه کرده و آن را بررسی کند و در پایان آن به این نتیجه برسد که اتفاقا حرکت های ملت ایران و شهروندان این جامعه؛ انطباق کامل با عنوانی داشته است که رهبر معظم انقلاب برای چنین سالی در نظر گرفته اند.

نگاه روزنامه نگارانه اتفاقا به این نکته پی می برد آنجایی که وظیفه رسمی، حسی و دلی شهروندان رخصت می داده است، قدم های بسیار بزرگی برای ایجاد همدلی با دولت محترم برداشته شده است. و چه فرصت ویژه ای، این همدلی می توانسته برای هر قوه ای و هر نهادی به دست بیاورد.

نگاه روزنامه نگارانه به حرکت های ملت ایران در سال 94 نشان می دهد که هر چند برخی حرکت های این شهروندان به مذاق برخی جریانات خوش نیامد و حتی در مواردی نوعی بی میلی به برخی اهداف کلی جامعه را در اذهان ایجاد می کرد، اما در این که، شهروندان در مسیر تعامل، همزبانی کامل و همدلی ویژه با دولت و اهداف آن گام برداشته اند، هیچ تردیدی نمی تواند وجود داشته باشد .

شهروندان از اول سال تا جایی که به انتخابات بسیار مهم مجلس و خبرگان می رسد، فرصت های وِیژه ای رابرای همدلی با دولت فراهم می کنند. آنها از اول سال در حالی که با مشکلاتی اساسی در حوزه های معیشتی، رکود و ... مواجه هستند، اما همچنان عنوان سال را پاس می دارند و همدلانه تا جایی پیش می روند که در اواخر سال در شهری همچون تهران، به لییستی که بسیاری از چهره های آن، کاملا ناشناخته و مبهم می نماید، اما به طور کامل رای می دهند و فرصتی دیگر را برای دولت و همراهان آن فراهم می کنند تا شاید دولت محترم ابعاد این حمایت ها را درک کرده و سوی دیگر حادثه را درک کرده و حلقه اصلی همدلی و همزبانی را شکل دهد.

هرچند حضور مردم و همراهی آنها، یکی از حلقه های اساسی همدلی است، اما برای پایدار ماندن این حس، راهی نیست جز این که حلقه دوم، یعنی دولت نیز به همراهی شهروندان آمده و این بار، دولت باشد که به سر دیگر طناب همدلی را بگیرد.

آنچه که از روند حرکتی سال 94 می شود استنباط کرد، همدلی تمام و کمال شهروندان با دولت و فقدان حرکت مناسب از سوی دولت برای تکمیل کردن حلقه همگرایی است. شهروندان با وجود شعارهای دولت در زمینه اقتصاد صد روزه، عبور از رکود، راه اندازی کارخانه های تعطیل شده و ...که هیچگاه در سال 94 به مرحله عملیاتی نرسید و حتی بخشی از بدنه خود دولت همواره به این شرایط اذعان داشتند، پا به پای دولت آمدند و فرصت های بسیاری را برای قوه مجریه فراهم کردند. در ماجرای برجتام و پسابرجام، ملت با همدلی انواع وعده های دولت را به تماشا نشستند و فضا را برای آها، مهیا کردند، این شهروندان حتی در تهران و برخی یگر از شهرها آنچنان پای کار بودند که به لیست مملو از شخصیت های ناشناخته مورد حمایت دولتی ها، رای خوبی دادند تا در دوره آینده، مجلسی همراه تر با دولت داشته باشند. اما در چنین شرایطی سوی دیگر طناب همدلی، جدی گرفته نشده بود و بسیار "شل" بود. معیشت مردم در این سال همچنان شرایط ناگواری داشت، وعده های پسابرجامی همچنان در پستوی وعده های دولت بود، نگرانی های عمده ای از یارانه دریافتی مرم از سوی دولتی ها مطرح شد، کارخانه ها و ظرفیت آنها در شرایط قبلی و شاید بدتر ازآن قرار داشته و اتفاقی در خصوص آنها رخ نداد. پاسپورت ایرانی به طرق مختلف، مورد بی حرمتی ها قرار گرفت و اتفاقات دیگری که مخصوصا در حوزه معیشتی و اقتصادی، چندان جدی گرفته نشد. همه این شرایط، یعنی فقدان اراده مناسب در آن سوی طناب همدلی بود.

از این رو سال 95 هر عنوانی داشته باشد، اما قطعا برای دولت سال ویژه ای است در جبران کاستی هایی که در همدلی با ملت باید داشته باشد. مردم منتظر دولت و همدلی آن سوی طناب اند تا پاسخ همراهی خود را به درستی بگیرند. همیشه عهد و پیمان ناگسستنی، دو سوی همراه و همدل می خواهد. نه یک سوی همدل و سوی یگری بی میل.

به قول حافظ: گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان/ نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

انتهای پیام/