پایتخت شور و شعور حسینی، غرق در شور علوی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از موج رسا, سیزدهمین روز از ماه رجب با سالروز میلاد امام بزرگ انسانیت، حضرت امام علی (ع) مصادف است، ویژگی منحصر به فرد این امام بزرگوار تنها در شخصیت و رفتار ویژه اش خلاصه نمی شو، بلکه روایت ولادت ایشان نیز متفاوت از همه انسان های دیگر است.

علی ابن ابیطالب، امام اول تشیع و داماد، پسرعمو و برادر دینی پیامبر اکرم (ص) است، کنیه اش "ابوالحسن" و القاب مختلفی همچون امیر المومنین دارد، بنا به نوشته مورخین، امام على (ع) در روز جمعه 13 رجب سال سى‌‏ام عام الفیل و در خانه‌ی خدا متولد شدند.

پدر آن حضرت ابوطالب فرزند عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف و مادرشان هم فاطمه دختر اسد بن هاشم بود، بنابراین امام على(ع) از هر دو طرف هاشمى نسب است.

مادر این حضرت علی (ع) ، خدا پرست بوده و با دین حنیف ابراهیم زندگى می‌کرد و پیوسته به درگاه خدا مناجات کرده و تقاضا می‌نمود که وضع این حمل را بر او آسان گرداند.

فاطمه بنت اسد، مادر امیر المؤمنین(ع)، در حالی که هنگام تولد فرزندش فرا رسیده بود به زیارت خانه‌ی خدا رفت و گفت،" خدایا من به تو و به آن چه از رسولان و کتاب‌ها از جانب تو آمده‏اند ایمان دارم و سخن جدم ابراهیم خلیل را تصدیق می‌کنم و اوست که این بیت عتیق را بنا نهاده است، به حق آن که این خانه را ساخته و به حق مولودى که در شکم من است ولادت او را بر من آسان گردان."

در این هنگام به فرمان خدا، دیوارهای خانه‌ی خدا "کعبه" ، شکافت و فاطمه به درون خانه رفت و دیوار به هم بر آمد، فاطمه پس از سه روز بیرون آمد و در حالی که امیرالمؤمنین(ع) را در بغل داشت، گفت، من به خانه خدا وارد شدم و از میوه‏هاى بهشتى و بار و برگ آنها خوردم و چون خواستم بیرون آیم هاتفى ندا کرد: "اى فاطمه نام او را على بگذار که او على است و خداوند على الاعلى می‌فرماید، من نام او را از نام خود گرفتم و به ادب خود تأدیب‌اش کردم و او را به غامض علم خود آگاه گردانیدم و اوست که بت‌ها را در خانه من می‌شکند و اوست که در بام خانه‏ام اذان می‌گوید و مرا تقدیس و پرستش می‌نماید.

در بعضى روایات آمده است که فاطمه بنت اسد پس از وضع حمل، پیش از آن که به دستور نداى غیبى، نام علی را برای آن حضرت برگزیند، نام وی را حیدر انتخاب کرده بود و چون نام آن حضرت على گذاشته شد، "حیدر" یکی از القاب آن حضرت گردید.

از دیگر القاب مشهور آن حضرت ،" اسدالله، مرتضى، امیرالمؤمنین و اخو رسول‌الله" بوده و کنیه‌های ایشان نیز "ابوالحسن و ابوتراب" است.

نهج البلاغه، کتابی است که آن را سید رضی، از علمای شیعه در قرن سوم، گردآوری کرده است، نهج البلاغه به معنای راه و روشِ شیوایی گفتار و رسایی کلام است.

این کتاب، مجموعه خطبه ها، نامه ها و کلمات به یادگار مانده از مولای متقیان، امیرمؤمنان، علی(ع) است، نهج البلاغه به سه بخش تقسیم می شود، خطبه ها، مجموعه سخنرانی ها و خطابه های دل نشین و آتشینی است که امام در منابر، مساجد، میدان های نبرد و یا در مسافرت ها بیان و در آنها مردم را ضمن پند و اندرز، با موضوع های دینی آشنا کرده است و یا به جهاد با منافقان و دشمنان اسلام دعوت می کند.

نامه ها یا رسائل، مجموعه نامه هایی است که امام به دوستان، دشمنان، استانداران، فرماندهان نظامی و دیگران می نوشت و همچنین، عهدنامه ها و وصایای آن حضرت در این بخش آمده است.

کلمات قصار، جمله های زیبای حکمت آمیز امام علی(ع) است که برخی از آنها را حضرت در پاسخ به پرسش هایی بیان کرده است.

نهج البلاغه مانند گفته های حکیمی نیست که دور از غوغای زندگی و واقعیت ها و مسائل گوناگون مطرح در یک جامعه، معارف اسلامی را بیان می کند، بلکه مجموعه سخنان انسانی است که اداره یک جامعه عظیم و بار امانت الهی را بر دوش خود احساس می کند.

گفتنی است، همزمان با سراسر کشور، جشن های میلاد نیز در کوی و بزرن زنجان برگزار شده است و مردم از تکایا، مساجد و بقاع متبرکه به جشن و شادی می پردازند.

انتهای پیام/