دعوای دو گروه سیاسی در مجلس بر سر چیست؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  به نقل از ندای ارومیه، سال هاست که عمده جریان های سیاسی کشور در دو دسته اصلاح طلب و اصولگرا تعریف شده و در همین راستا مردم شاهد رقابت ها، بحث ها و جدل های سیاسیون هستند. این روزها تنور بحث گرم تر هم شده و پس از انتخابات مجلس عده ای با عنوان اصولگرا یا اصلاح طلب به خانه ملت راه پیدا کرده اند و عده ای دیگر منتظرند تا در دور دوم تکلیفشان مشخص شود. سایت ها و روزنامه های گوناگون نیز به تحلیل ها و گمانه زنی های مختلف می پردازند که حرف کدام یک از این دو جریان در مجلس به کرسی می نشیند؟

اما دعوای واقعی بر سر چیست؟ حال آن که اگر به معانی واقعی این دو بازگردیم اساسا اصلاح طلبی و اصولگرا نباید در مقابل یکدیگر قرار بگیرند.

شاید بهتر باشد برای یافتن پاسخ این سوال که چرا این روزها چنین دسته بندی غلطی رایج شده و اصلاح طلبی و اصولگرایی در مقابل یکدیگر قرار گرفته اند، نیم نگاهی به سابقه و ریشه فکری هر دو جریان داشته باشیم.

در دهه 60 از جریان های سیاسی کشور با عنوان چپ و راست یاد می شد. این دو جریان در اقتصاد و سیاست اختلاف نظرهایی با هم داشتند که بهانه ای شد برای تقسیم بندی های سیاسی آن روز.

 اما ریشه اصلی اختلاف نظر ها جای دیگری بود، در مقابل چهره های راست که معتقد به فقه سنتی و جلوگیری از انحراف در اسلام بودند، برخی چهره های شاخص چپ یا پای درس فلاسفه غربی به اسلام حداقلی اعتقاد پیدا کرده بودند و یا تحت تاثیر عقاید شرق آن روز و تفسیرهای من در آوردی از دین معتقد به نگاهی مادی و دنیوی به اسلام شده بوند.

با آغاز دهه هفتاد چپ ها در برخی عقاید خود تجدیدنظر کردند و برای مثال همان ها که تا دیروز شدمن سرسخت سرمایه داری بودند به یکباره طرفدار سرمایه داری شدند. پس از انتخابات 76 این جریان با نام اصلاح طلبی به حیات خود ادامه داد.

 اما بارزترین ویژگی که از همان سال ها عیان شد و رفته رفته در فضای سیاسی کشور بروز پیدا کرد مساله آمریکا بود. چهره هایی در این جریان طرفدار رابطه با آمریکا شده بودند.

ریشه اصلی بسیاری از اختلاف نظر ها را در آمریکا باید جستجو کرد. عده ای انقلابی ماندند و نظرشان در رابطه با آمریکا همان نظر امام (ره) بود و عده ای دیگر تجدیدنظر کرده و از انقلابی گری دست کشیدند چرا که منفعت خود را در رابطه با آمریکا می دیند.

تمام فعل و انفعالات سیاسی کشور از آن روزها از فتنه 78 گرفته تا مجلس ششم و فتنه 88 و... در همین راستا قابل تحلیل و ارزیابی است.

بر همین اساس دسته بندی های مرسوم کشور به اصلاح طلب و اصولگرا دیگر جوابگو نیست و امروز تقسیم بندی اصلی بین جریان انقلابی و استکبارستیز و جریان غیرانقلابی و هوادار آمریکاست.

انقلابیون سعادت کشور را در اعتماد به خدا، تکیه بر مردم و قدرت داخلی می بینند و معتقدند این تنها راه موفقیت و پیشرفت واقعی کشور است. در همین راستا تاریخ معاصر کشورهای جهان که هر جا کشوری به امریکا اعتماد کرد گرفتار بحران های بی شمار داخلی و خارجی شد، به عنوان بارزترین گواه بر این مدعا آورده می شود.

در مقابل، جریان طرفدار رابطه با آمریکا، اعتقادی به انقلابی گری نداشته و معتقد است امروز ارباب جهان امریکاست و اگر کشوری می خواهد به توسعه دست پیدا کند و پیشرفت و ترقی برسد چاره آن سر خم کردن در مقابل امریکاست ولو این که هزینه آن دست کشیدن از اصول، اعتقادات دینی، تحقیر ملی و از بین رفتن قدرت خارجی و تبدیل شدن به کشوری خنثی باشد.

بنابراین اگر این دسته بندی را مد نظر قرار دهیم مشخص می شود چرا برخی در مجلس نتیجه ای از برجام ببینند یا نبینند هوادار آن خواهند بود، با این نگاه هواداری برخی نمایندگان که به جای پیگیری حقوق مردم و تلاش برای رفع دغدغه های معیشتی آنان گاه و بیگاه نطق های رادیوهای غربی را تکرار می کنند و یا به دنبال جنجال و هواداری از برخی چهره های سوخته حامی آمریکا هستند.

مجلس ضد آمریکایی یا هوادار آمریکا، انقلابی یا غیرانقلابی، آن اختلاف اصلی است که برخی قصد دارند آن را در پوشش دو قطبی اصلاح طلبی اصولگرایی از چشم مردم ایران مخفی کنند!

انتهای پیام/م