جریان شناسی انتخابات مجلس دهم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دانا رضوی، در آستانه دور دوم انتخابات مجلس، جریانهای سیاسی کشور همچون دور اول فعال شده‌اند و تکلیف 64 کرسی مجلس در این دور مشخص خواهد شد.

رفتار شناسی سیاسی مردم شاکله و ذائقه سیاسی مجلس را تعیین می‌کند و این موضوع به همه انتخابات کشور صدق پیدا می‌کند.
ترکیب منتخبین مردم در اسفند 94 به گونه‌ای است که هم اصلاح‌طلبان و هم اصولگرایان داعیه پیروزی بر رقیب خود دارند. به نظر می‌رسد با نهایی شدن نتیجه در دور دوم، قضاوت روشن‌تری می‌توان در این خصوص داشت.
اما به هر شکل، با وجود آنکه عنوان «اعتدالگرایان» برای یک گروه سیاسی به دو جریان اصلی کشور (اصولگرایی و اصلاح طلبی) افزون شده و با همین عنوان به قدرت راه یافته است، اما هنوز دو قطبی راست و چپ مذهبی در کشور سایه انداخته و نمی‌توان پذیرفت که جریان سومی جایگزین یکی از دو قطب گذشته شده باشد.

هم اصولگراها و هم اصلاح طلب‌ها بارها تاکید کرده‌اند که جریان اعتدال امروزی، فاصله زیادی با اصلاحات نداشته و جریانی که خود را از گذشته معتدل و میانه معرفی می‌کرده است از مصادره آن به نفع خود استقبال نموده و عنوان اعتدالگرایی اصلاح‌طلبانه یا اصلاح‌طلبی اعتدالگرایانه را تابلو مناسبی جهت مصادره جریان اصلاحات به نفع خویش ارزیابی می‌کند. با این مقدمه به بررسی مقایسه‌ای عملکرد دو جریان اصولگرایی و اصلاح طلبی در انتخابات 94 می‌پردازیم.

بررسی تطبیقی عملکرد دو قطب اصلی انتخابات 94
اصولگرایان در حالی بخشی از کرسی‌های مجلس را بدست آوردند که عدم اجماع و شکست در انتخابات گذشته را تجربه کردند و از طرفی اصلاح طلبان اصرار دارند تا از تجربه موفق انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در مجلس بهره کافی ببرند.

جریانهای سیاسی از لحاظ گفتمانی متوجه ضعف‌های خود جهت انطباق با شرایط جدید شده‌اند اما هر دو جریان می‌دانند که تغییر عنوان می‌تواند موجب ریزش فراوان و حتی پایان کار آنها را رقم بزند. آنچه کار را برای هر دو جریان مشکل ساخته یک طیف افراطی از درون آنها بر خالص سازی عنوان و پاکسازی طیف‌های میانه اصرار دارند که توان جریان را تحت الشعاع قرار داده است و این در حالی است که اصلاح طلبان با کنترل این طیف، قصد دارند مشکل خود را با پیوند بخش میانه خود با اعتدالگرایان و حتی معتدلین جریان اصولگرا حل کنند.
اصولگرایان در حالی برای حفظ وضع موجود یعنی توان فعلی این جریان در مجلس دهم تلاش می‌کنند که اصلاح طلبان شعار خود را تغییر ترکیب مجلس قرار داده است.

اصولگرایان در بهره برداری از فرصت‌های موجود از جمله دولت یازدهم، شعار اعتدالیون، موضوع هسته‌ای، مشکلات اقتصادی و .. استفاده کامل را نداشته است؛ در حالیکه اصلاح‌طلبان با مصادره دولت و عنوان اعتدال و مذاکرات هسته‌ای، و اتخاذ ژست حل مشکلات اقتصادی با لغو تحریم‌ها درصدد جذب توده هستند؛ هر چند که با اتفاقاتی که برای برجام افتاده این موضوع تحت الشعاع قرار گرفته است.

این در حالی است که انتقادات و اختلافات آنها از دولت کمتر از اصولگراها نبوده و حتی در برخی مواقع از روحانی به عنوان یک رئیس جمهور مقتدر، موفق و هماهنگ با نظام ابراز ناراحتی می‌کنند.

اصولگرایان و اصلاح طلبان هر دو عملکرد احمدی نژاد را به طریقی نقد می‌کنند و از بازگشت وی به عرصه سیاسی استقبال نمی‌کنند. اما اصلاح طلبان و جریان دولت با نقدهای تمام نشدنی خود سعی دارند تا خلأهای خود را با احمدی‌نژاد پوشش دهند و از جهتی با انتساب وی به اصولگرایان هم هزینه‌های ناشی از رفتار او را به پای این جریان‌ بگذارند و هم احمدی نژاد هراسی در مخاطرات برای بازگشت وی را به کل جریان اصولگرایی تعمیم ‌دهند.

اصلاح طلبان در حالی با تلاش‌های لیدرهای خود به سمت ائتلاف و کنار گذاشتن اختلافات درون طیفی حرکت کردند که اصولگرایان در میانه طیف‌های سنتی، میانه و افراطی خود دست و پنجه نرم می‌کردند. هر چند که در نهایت وحدت اصولگرایی اگر چه به ظاهر امری غیر ممکن به نظر می‌رسید اما باید توجه د اشت که در نهایت دود سفید از دودکش اصولگرایان دیده شد.
اصولگرایان در 7 اسفند برای ساماندهی انتخابات، به روش‌های گذشته به مکانیزم تک محوری تحت عنوان «10+20» رسیده‌اند که بر اساس آن 20 نفر بطور مشترک از سوی سه طیف سنتی، جامعتین و جبهه پیروان خط امام و رهبری، میانه، جمعیت ایثارگران و رهپویان و تندروها شامل جبهه پایداری و یاران احمدی‌نژاد انتخاب و ده نفر باقیمانده را به طور مساوی میان دو طیف سنتی و پایداری تقسیم کردند.
این در حالیست که اصلاح طلبان با همکاری سه ارگان شورای مشورتی، شورای هماهنگی و شورای راهبردی به شیوه‌های «متکثر محور» اقدام به راه اندازی کمیته انتخاباتی نموده که در آن فهرست‌های انتخاباتی با سه لایه توسط حلقه 100 نفره تهیه‌می شد.
تفاوت اساسی در این دو شیوه به رویکرد دو جریان باز می‌گردد که اصولگرایان بر مرکزیت تمرکز کرده در حالیکه اصلاح طلبان‌ رمز موفقیت را نه از تهران بلکه از شهرستان‌ها می‌دانستند. اما با توجه به پیروزی قطعی اصلاح‌طلبان در تهران، تز عدم تمرکزگرایی اصلاح طلبان با شکست مواجه شد. در واقع غیر از لیست تهران در بقیه استانها نیروهای مستقل، اصولگرا و یا اعتدالی حائز اکثریت آراء شدند.
به هر تقدیر تجربه ثابت نموده که رفتار شناسی ما ایرانی ها در انتخابات در روزهای آخر شکل می‌گیرید و بسیاری از نظرسنجی‌ها و بعضا نظر سازیها غیر قابل اتکاء می‌باشد.

انتهای پیام/رض