به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ پایگاه خبری رضوان خبر، روز جهانی کارگر هر ساله به عنوان روز گرامیداشت کارگران در سراسر جهان و روز اعلام مطالبات این قشر از طریق برگزاری تجمعات و راهپیمایی هاست.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه خبری رضوان خبر,
این روز در بسیاری از کشور ها، به پاسداشت کارگران تعطیل عمومی است. منشا روز جهانی کار و کارگر، جنبش کارگری آمریکا در اواخر قرن نوزدهم ست. تاریخ این حرکت به اول ماه می ۱۸۸۶ میلادی باز می گردد. در این روز تعداد زیادی از کارگران آمریکایی دست به اعتصاب زدند و خواستار یک روز کاری استاندارد و هشت ساعته شدند.
و اما در ایران جمهوری اسلامی ایران نیز رسمت بخشیدن به روز کارگر، این روز را به عنوان روز مطالبهی خواسته های این قشر قرار داده است. در حالی ما ما روز کار و کارگر را سپری کردیم رسانه ها آنگونه که باید به این قشر کارگر نپرداختند و به نوعی می توان گفت کارگران د ر کشور ما رسانه ای که دردهایشان را در آن فریاد بزنند ندارند.
در هفته کارگر هستیم، هفتهای که قرار است نماد ستایش از کارگران باشد. کسانی که به حلالخورترین قشر کشور معروفاند.
عرق جبین چهرهی یک کارگر در گرمترین روزهای سال آنقدر با ارزش است که در خصوص اهمیتش کتابها نوشته شده است.
طبعشان بلند است و سرشان به آسمان اما دستشان خالی، حتی صدایی هم ندارند که دردهایشان را فریاد بزنند و ناچارند با سیلی صورت سرخ می کنند.
درحالی مسئولان ارشد کشور دستمزد ۸۱۲ هزار تومان در ماه را برای کارگران در سال ۹۵ در نظر گرفتهاند که گویا از گرانی بازار مطلع نیستند، اگرچه در قانون، میزان عیدی کارگران به اندازه دو ماه دستمزد آنها در نظر گرفته شده است ولی به اکثر کارگران این مبالغ پرداخت نمیشود.
آنچه تاکنون موجب پیشتازی کشورهای توسعه یافته نسبت به دیگر رقبای خود شده، برتری در دانش و تکنولوژی در عرصهی صنعت و تولید بوده است. به گونه ای که این پیشتازی به حالتی انحصاری مبدل شده و از آن به عنوان تکنولوژی امنیتی یاد می شود که حاضر نیستند به راحتی در اختیار دیگر کشورها بگذارند.
بحث تولید و صنعت در الویت اصلی برنامههای استراتژیک کشورهای درحال توسعه جای گرفته است. کشور ما نیز بر روی کاغذ و در دل سندها و چشم اندازهای توسعه این اولویت را لحاظ و هدف گذاری کرده است اما به رغم رشد چشم گیر درعرصههای مختلف علمی، هنوز نتوانسته ایم بخش تولید و صنعت را با دستاوردهای علمی خود به روز کنیم.
تا همین امروز بسیاری از صنعتگران کوچک و بزرگ کشور واحدهای تولیدی خود را تعطیل کرده یا ورشکست شده و مجبور به تغییر کاربری یا فروش امکانات خود شده اند.
در گیلان و به خصوص رضوانشهر کارخانه ای را سراغ داریم که به آن چوکا می گویند. چوکایی که یک زمانی بعنوان بزرگ ترین کارخانهی خاور میانه شناخته می شد و حدود چند هزار نفر به صورت مستقیم یا غیر مستقیم از آن سود و بهره می بردند امروز تعداد کارگرانش به زیر هزار نفر رسیده و هر روز با مشکلات مالی دست و پنجه نرم می کند و کارگران نیز زیر فشار چکمه های فشار اقتصادی له می شوند. کارگرانی که در بازسازی کارخانه چند ماه با حداقل حقوق از جان و دل کار کرده و کارخانه را به بهره برداری مجدد رساندند تا شاید بتوانند از این فشار اقتصادی خلاص شوند ولی باز هم هر روز دست به دعا برداشته و چشم به آسمان دوخته اند.
از این گونه کارخانه و شرکت ها به وفور یافت می شود شرکت شفارود، شرکت ایمن بنا، شرکت چولاب شاید بصورت رسمی اعلام ورشکستگی نکرده باشند و کارگران را اخراج نکرده باشند ولی زمانی که حتی هزینهی پرداخت حقوق نگهبان شرکت را ندارند آیا چرخهی صنعت کشور را خواهند چرخاند؟ آیا کشور به سمت بالندگی و پیشرفت رو به جلو گام بر خواهد داشت؟
در تمام دنیا از بخش صنعت به عنوان مولد درآمد و موتور محرک پیشرفت، حمایتی همه جانبه صورت می گیرد. اما متاسفانه در کشو ما اهمیتی به این مبحث داده نمیشود و یا اهمیت کمی داده می شود تا آنجا که یک کارخانهی صنعتی به دلیل بدهی بانکی یا عدم حمایتهای دولتی تعطیل شده و صاحب آن سرمایه خود را در بخش مسکن، بازار طلا و ارز یا خارج از کشور به کار گرفته است!.
در سال اقتصاد مقاومتی که اقدام وعمل مبنای آن است انگار خواسته یا ناخواسته دولتمردان در زمینگیر نمودن صنعت تلاش می کنند، کمبود نقدینگی و طلب طلبکاران از کارخانجات، ناتوانی دولت در پرداخت هایش به این واحدها به صورت غیر مستقیم صنعت را در ایستگاه پسا برجام متوقف کرده است .
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه