سیستانی هایی که من شناختم

[

به گزارش سرویس چندرسانه ای شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ سیستان در شرقی ترین نقطه ایران و در شمال استان سیستان و بلوچستان قرار دارد که با کشور افغانستان، هم مرز است. این منطقه از چهار بخش، مرکزی، هامون، هیرمند و نیمروز تشکیل شده است که شهر زابل مرکز آن است. مردم سیستان از قومیتهای سیستانی و بلوچ می‌باشند که سیستانی‌ها به گویش فارسی سیستانی صحبت می‌کنند و مذهب تشیع دارند و بلوچ‌ها به زبان بلوچی و عموما اهل تسنن هستند. خشکسالی‌های شدید و پی‌ در پی طی 17 سال اخیر، قطع جریان آب رودخانه هیرمند از افغانستان، هامون را که با570 هزار هکتار مساحت، سومین دریاچه بزرگ ایران و منشا خیر و برکت مردمان این دیار بوده، از نفس انداخته است. این عوامل موجب به‌ وجود آمدن مشکلات مختلف زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی در سیستان شده و به تبع آن فقر و بیکاری گریبانگیر مردم این منطقه شده است. هامونی که صیادان، سالانه 15 هزار تن ماهی از آن صید می‌کردند، حال قایق ها و تورهای ماهیگیری خود را در پستوی خانه هایشان رها کرده اند و عده ای نیز به ناچار در چاه نیمه صیادی می کنند. بومیان این منطقه به علت کم آبی، اراضی کشاورزی خود را رها کرده اند به طوری که از 60 هزار هکتار اراضی کشاورزی تنها 20 هزار هکتار کشت می‌شود. آنان که مانده‌اند، اغلب به صورت محدودی دامداری می‌کنند. کوچکترین وزش باد، گرد و غبار کف دریاچه را در هوا پراکنده میکند و نفس کشیدن را مشکل می سازد. گسترش بیابان زایی، هامون را درفهرست یکی ازمهمترین کانون‌های بحران فرسایش بادی جای داده و گرد و غبار آن باعث نابودی شهرها و روستاها و کوچ اجباری مردم از دیار خود به سایر استان ها شده است. با اینکه با افزایش میزان بارندگی در اوایل بهار امسال باعث آبگیری مجدد هامون و جاری شدن آب در سیستان شد، اما گرمای شدید ماه های آتی و وزش بادهای معروف 120 روزه سیستان، بخش اعظمی از آن را تبخیر خواهد کرد و مشکلات حاصل ازخشکسالی همچنان ادامه خواهد یافت. افراد این مجموعه عکس نماینده ی طیفی از مردمی هستند که دردهای مشترک زیادی نظیر این ها را در سینه هایشان دارند و سنگ صبوری برای شنیدن و شریکی برای اندوه شان می جویند.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,