حضرت ابوالفضل فرزند خلف امیرالمومنین(ع)

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سلام کمیجان، چهارم ماه شعبان را به خاطر ولادت بزرگ جانباز صدر اسلام، پرچم دار کربلا، حضرت ابوالفضل العباس(ع) روز جانباز نامگذاری کرده اند.

حضرت عباس(ع) در سال 26 هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشود، علت اینکه حضرت علی نام اورا عباس نهاد این بود که عباس به معنی شیر شرزه و خشمگین است، عباس نوزادی بود بسیار خوش سیما و زیبا، به همین جهت اورا قمر بنی هاشم نیز می خوانند و به ماه شب چهاردهم تشبیه می کنند.

ابولفضل باب الحوائج شد، چرا که هیچکس مانند او در صحرای کربلا امتحان خود را به خوبی پس نداد، آستان رفیع ابولفضل قبله حاجات و توسل به آن حضرت نیاز دردمندان است، که چقدر به او باب الحوائجی برازنده است.

این نخستین روزهای ماه شعبان‌ المعظم حال و هوای دیگری دارد، شیعه غرق در سرور است، خوشا به سعادت زائرانی که این روزهای پر برکت ماه شعبان‌ المعظم یعنی روزهای ولادت امام حسین(ع)، حضرت ابوالفضل‌العباس(ع) و امام سجاد(ع) را در زیارتگاه های این بزرگواران هستند.

حضرت عباس(ع) در نزد پدرش امیرالمومنین علی(ع) و مادرش تربیت یافت، او را به گونه ای پرورش دادند که به مظهر غیرت، ایثار و شجاعت، بدل گشت، عباس هم دانش آموزی نمونه بود که از محضر خانواده ی پر برکت خود، تمام بهره را برد و فردی جامع الفضایل شد، این فرزند خلف امیرالمومنین هرچه در محضر خانواده آموخته بود در کربلا آشکار ساخت، و حماسه ساز عاشورا شد.

در کربلا بود که حضرت لقب سقای طفلان، علمدار لشکر و باب الحوائجی گرفت، شهید شدن قهرمانانه حضرت در راه اسلام باعث شد تا همیشه نام این بزرگوار در کنار نام امام معصوم خود، حضرت امام حسین(ع) جای گیرد.

حضرت عباس(ع) همان جایگاه را نسبت به امام حسین(ع) داشت که حضرت على نسبت به پیامبر(ص)داشت. ایشان پشتوانه و تکیه گاهى براى امام حسین بودند چنانچه امیر المؤمنین چنین جایگاهى را نسبت به پیامبر داشت.

امام سجاد(ع) درباره عمویش عباس(ع) چنین می فرماید: خداوند،عمویم عباس را رحمت کند که در راه برادرش ایثار و فداکاری کرد و ازجان خود گذشت، چنان فداکاری کردکه دو دستش قطع شد، خداوند نیز به او همانند جعفر بن ابی طالب، درمقابل آن دو دست قطع شده، دو بال عطا کرد که با آن ها در بهشت با فرشتگان پرواز کند، عباس نزد خدا، مقام و منزلتی دارد بس بزرگ، که همه شهیدان در قیامت به مقام والای او غبطه می خورند و رشک می برند.

حرم حضرت عباس(ع) به برکت ایثار و فداکاری بی مانندش، قبله ی دل هاست. حرم ملکوتی اش، آرام بخش دل عاشقان است. مردم درمانده ای که از همه جا ناامید شده اند، به بارگاه او که تجلی گاه رحمت الهی است، روی می آورند و شاد و خوشحال بازمی گردند. آن خانه ای که هرگز به روی حاجت مندان بسته نمی شود، خانه ی عباس، بنده ی وارسته ی خداست.

حضرت عباس علیه السلام، با کمال معرفت، در راه دین و امام خویش جانبازی کرد و مراحل کمال و تعالی را پشت سر گذاشت. به همین دلیل روز ولادت حضرت عباس(ع) در میهن عزیزمان روز جانباز نامیده شده است.

علی اصغر آقامحمدی

انتهای پیام/