به نظر من اینجا دیدن مهم نیست اینجا دل مهم است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا  به نقل از نسیم قائن ،راضیه پرکشت دانشجوی رشته روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی  از لحاظ ظاهری ممکن است نبیند اما چشم باطنی اش حتما می بیند که اورا به این سرزمین مقدس رسانده است.

خانم پرکشت می گوید سفر من کاملا اتفاقی بود وهیچ برنامه یک ماهه یا دوماهه ازقبل تعیین شده ای برای این سفر نداشتم .وقتی دوستانم دردانشگاه گفتند برای راهیان ثبت نام می کنند خیلی تمایل وانگیزه ای نداشتم اما چون پدرم خودشان از رزمندگان بودند وبارها هم از ایشان درباره مناطق عملیاتی وجنگ شنیده بودم یکدفعه ای جرقه ای به ذهنم زد که من هم راهی شوم ویک هفته به اغاز سفر برای ثبت نام مراجعه کردم اما اجازه اینکه همراه با خودم ببرم را ندادند خواهرم که دانشجوی دانشگاه پیام نور بود نیز به خاطر اینکه من دوست داشتم به این سفر بروم به دانشگاه خودش مراجعه کرد وبا این شرط که دوتایی مان دراتوبوس یک دانشگاه باشیم ثبت نام کردیم  واین شد که زائر کربلای ایران شدیم.

اینکه من نمی بینم وبه این سرزمین امده ام دلیل ندارد که فقط دیدن مهم است به نظر من حس کردن هم می تواند نوعی از دیدن باشد .به نظر من اینجا دیدن مهم نیست اینجا دل مهم است ومن هم همان حال وهوایی را دارم که راویان تعریف می کنند ومن هم حس می کنم که می توانم رشادتهای جوانان این مرزوبوم وهم سن وسال های خودم را درک کنم.

من از شهدا می خواهم برای ظهور امام زمان(عج)دعا کنند،انها دعا کنند تا جوانان ما به راه راست هدایت شوند وبه جای چشم ظاهری ،خداوند به همه ما چشم باطنی بدهد،بصیرت بدهد.

از شهدا می خواهم که راه ورسم انها را بیاموزم وپیرو امام زمان باشم.

این زائر کربلای ایران می گوید: من درباره جنگ زیاد شنیده ام درباره مناطق هم زیاد شنیده بودم ودوست داشتم این مناطق را ازنزدیک حس کنم وخداوند امسال این توفیق را به من داد هرچند ابتدا انگیزه ای برای آمدن نداشتم اما شهدا واقعا دعوت کردند ومن هم امدم.

من آثار وضررهایی که درطول 8سال دفاع مقدس به ما رسیده است را نمی بینم اما ازانهایی که می بینند وهم ممکن است  بصیرتشان از من بیشتر باشد هوای خودشان را داشته باشند وبرای من هم دعا کنند تا درمنجلاب گناه نیفتم وراه ورسم شهدا را بروم .همان طور که برادران ما درطول 8سال دفاع مقدس تلاش کردند که دین ما را حفظ کنند ما هم تلاش کنیم دربرابر جنگ نرم دشمن مغلوب نشویم.
 

خانم پرکشت می گوید من هنوز نتوانسته ام خودم را به شهدا نزدیک کنم واین سفر هم که برای من یک تجربه بود امیدوارم با یاری شهدا بتوانم به هدف آنها برسم وهمچنین امیدوارم شهدا دستمان را بگیرند ،می گویند دست می گیرند اما شنیدن کی بود مانند دیدن پس همین جا شهدا را قسم می دهم که کاری بکنند که من نوعی هم ببینم وبه آن باور برسم.