ریشه حملات مسئولان به دولت گذشته کجاست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سفیرافلاک،   در خبرها آمده است که یکی از مدیران ارشد استان برای چند دهمین بار، پس از سه سال، دولت قبل را آماج حملات لفظی خویش قرار داده است.

هفته پیش نیز در مراسم سالروز ۲۴ خرداد که در سالن جهاد کشاورزی خرم آباد برگزار گردید، سخنرانان به اصطلاح اصلاح طلب، علی رغم اختلافات عمیق و عدیده، متفق القول و هماهنگ، بخش عمده صحبت های خویش را به لگدمال کردن حیثیت و عملکرد دولت قبل اختصاص دادند.

 فارغ از صحت و سقم آمار و ارقام ارائه شده از عملکرد دولت قبل، و صرف نظر از اینکه چه میزان از این سخنان مسئولین فعلی بر اساس انصاف و چه مقدار بر حسب بغض و کینه ایراد گردیده، ذکر نکاتی خالی از لطف نیست:

  اولاً حتی اگر بالفرض محال دولت قبل آن ویرانه‌ای را که مسئولین فعلی درصدد تصویر، ترسیم و تحمیل آن به ذهن مخاطبان اند، به آقای روحانی تحویل داده باشد، اخلاق اسلامی ایجاب می‌کند، دولت تدبیر به جای فرافکنی و متهم ساختن مسئولین سابق نظام اسلامی، تلاش خویش را معطوف خدمت رسانی به مردم نماید.

بهانه جویی، اتهام، تحقیر و تمسخر در شان مدیرِ مومنِ انقلابیِ شیفته خدمت نیست. زیر سؤال بردن دولت قبل چه چیزی عاید مردم می‌کند؟

اگر مسئولین مدعی تدبیر معتقدند شق القمر کرده و گرهی از مشکلات کشور باز کرده اند، همان را بیان کنند.کسانی در پی پررنگ کردن نواقص دیگران برمی آیند که خوش ندارند نقاط ضعف عدیده خویش دیده شود.

درست یا غلط، برداشت افکار عمومی از این حجم هجمه ها، ناتوانی دولت در ارائه خدمات مطلوب به مردم است.  ثانیاً جناب روحانی با علم به وضعیت روز کشور نامزد انتخابات شد، و با آگاهی از همان وضعیت وعده احیای صد روزه اقتصاد و بازگرداندن احترام به پاسپورت ایرانی را داد.

اگر دولت به وعده های خویش وفادار می ماند و به جای متهم کردن دیگران، همت خویش را برای تحقق آن وعده ها به کار می گرفت، امروز شاهد تعطیلی کارخانه ریشه دار و با سابقه ارج و هزاران کارگاه بزرگ و کوچک تولیدی و صنعتی و بیکاری کارگران عیالوار آن ها نبودیم.

حجم نقدینگی به عنوان یکی از عوامل تورم زا به رقم بی سابقه هزار و دویست هزار میلیارد تومان (سه برابر ابتدای دولت در سال ۹۲) نمیرسید. دولت به وضعیت رکود تورمی دچار نمیشد و در هر ساعت ۱۵۰ نفر به تعداد بیکاران افروده نمی شد.

با وضعیت اسفناک کارگران، هر از گاهی فیش حقوقی چند صد میلیونی مدیران سوگلی دولتی افشا نمی شد تا دولت مجبور شود برای رفع و رجوع آن آسمان ریسمان ببافد!

اگر دولت به وعده هایش پایبند می ماند و برای تحقق شان تلاش می کرد، احترام به پاسپورت ایرانی باز می گشت و در برابر اهانت به حجاج ایرانی،  به جای التماس به شیوخ عرب، موضعی شایسته عزت ایرانی و کرامت اسلامی اتخاذ می نمود.

اگر احترام به پاسپورت ایرانی باز می گشت، آمریکا به وعده هایش در برجام عمل می نمود و یا در اقدامی شاذ، مانع ورود سفیر قانونی ما به سازمان ملل نمی شد و یا وزیر بهداشت ما مجبور نمی شد برای انجام امور محوله، به جای ویزای دیپلماتیک،  خود را با ویزای زیارتی به عربستان برساند، و بالاخره مالدیو فزرتی و جیبوتی فکسنی خود را در حدی نمی دیدند که به جای احترام و تکریم، برای ایران شاخ و شانه بکشند! و ده ها نمونه دیگر...  و در نهایت باید سربسته گفت و گذشت که به نظر می‌رسد ریشه حملات سرآسیمه و احساسی دولتمردان و سیاسیون سازشکار اصلاحات به رییس دولت سابق را نه در نقد گذشته، که در ترس از آینده باید جست؛ آینده ای در حوالی خرداد ۹۶ رخ می دهد.

انتهای پیام/