اینترنت روحیه تجمل گرایی را در زنان تقویت می کند/رقابت های زنانه در اشرافی گری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنان خبر؛ با شروع عصری که شاعر معاصر کاشانی سهراب سپهری از آن با عنوان عصر اصطکاک آهن و پولاد یاد می‌کند آدم‌ها متفاوت‌تر از دوران گذشته شدند، در حقیقت خاصیت روزگار آهن و پولاد شاید به رنگ و بوی این دو فلز سنگین درآمدن بود، این درحالی است که با نگاهی به اطراف خود در خواهیم یافت که معیارهایی از قبیل انسانیت، ایمان و هرآنچه ادیان آسمانی آن را به عنوان عامل سعادت بشر توصیه کرده‌اند، نادیده گرفته می‌شود و به عبارت بهتر گاهی کار تا آنجا پیش می‌رود که ارزش‌ها تبدیل به ضد ارزش و ناهنجاری‌ها به هنجار بدل می‌شوند.

در بحبوحه این روزگار یکی از ویژگی‌هایی که حتی جامعه دین‌مدار ما را نیز تحت تأثیر قرار داده‌است موضوع اشرافی‌گری است این موضوع مهم که با عناوینی مثل تجمل‌‌گرایی و مصرف‌زدگی هم شناخته می‌شود، گاهی چنان برای ما عادی شده که حتی وقتی درست در بطن جریان آن هستیم آنچه را که برسرمان می‌رود، نمی‌فهمیم و‌ بعضا بر آن دامن می‌زنیم.

با یک قضاوت نسبتا منصفانه می‌توان گفت زنان به دلیل در دست داشتن مدیریت درون خانواده یا مدیریت خرید می‌توانند سهم بسزایی در گرایش به تجملات خانگی یا کاستن از شدت و حدت آن داشته باشند.

دراین بین با رشد و گسترش اینترنت و به موازات آن افزایش استفاده از شبکه‌های اجتماعی تجمل‌گرایی به سبک زنانه روی دیگر سکه خودش را نشان داد، این روی تازه سکه از یک سو مستلزم حضور در بازار و اتلاف وقت نبود؛ بلکه بلعکس دسترسی به سهولت به کالاها و خدمات را ممکن‌تر از گذشته کرده بود و از سوی دیگر حس مصرف‌گرایی را به دلیل استفاده از ابزارهایی نظیر تصویر، ویدئو و… را بیش از بیش تحریک می‌کرد.

شاهد این موضوع افزایش ناگهانی میزان فروشگاه‌های آنلاینی است که سعی می‌کند محصولات خود را در فضای مجازی بفروشند، علاوه بر آن استفاده از ظرفیت شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه تلگرام باعث شده تا به دلیل عدم وجود سواد رسانه‌ای لازم در این زمینه هجمه‌ای از تبلیغ محصولات و مدهای خارجی به ویژه در حوزه پوشاک زنان وارد چرخه مصرف شود.

در این میان ورود برخی از چهره‌ها مانند زنان هنرپیشه و تبدیل آنها به مدلی برای تبلیغ محصولات نیز به صورت مجزا می‌بایست مورد نقد و بررسی قرار گیرد. اما تجمل‌گرایی به معنای گرایش به تجملات، یکی از پدیده‌های ناهنجار اجتماعی و یک بیماری روان‌شناختی است.

هر چند که نمی‌توان آن را یک رذیلت اخلاقی دانست، ولی باید اذعان کرد که آثار آن از یک رذیلت اخلاقی در روحیه فرد و جامعه، کمتر نیست.

مطابق یک دیدگاه کلی وجود چنین فضایی با اصل وجود شبکه‌های گسترده مخالفت ندارد و معتقد است که باید سیستم‌های پیشرفته ارتباطی قوانین خاص خودشان را داشته باشند و برای آنها پیوست فرهنگی تعریف کنند که هویت اجتماعی، خانوادگی و سبک زندگی دینی و بومی را کمتر تهدید کند.

به علاوه با فرض اینکه در شبکه‌های مجازی صرفا محصولات خاص عقیدتی و اخلاقی ارائه شود، باز هم نکات قابل تأملی در پرهیز از درگیرشدن با این موج‌های فراگیر وجود دارد.

در شبکه‌های مجازی هر فردی هر محصولی داشته باشد آن را نشر می‌دهد. این خصوصیت افراد مثل حباب روی آب ناپایدار است و در کوتاه‌مدت خود را به دیگران نشان می‌دهد، این افراد با نمایش ثروت خود کسب اعتبار می‌کنند و به واسطه آن می‌خواهند ضعف درونی خود را جبران کنند.

این افراد در خرید وسایل لوکس، انواع مدل لباس، آرایش، ماشین و خانه با همسایه و دوست و آشنا رقابت می‌کنند و الگوی خود را آن دسته از دوستان و آشنایانی قرار می‌دهند که اصل اساسی زندگی‌شان چشم وهم‌چشمی است، نمونه این موضوع انتشار و رواج تصاویری از مهمانی‌های تجملی بود که مدتی جای خود را در شبکه‌های اجتماعی بازکرده و سبب می‌شد تا مهمانی ساده تحت‌الشعاع قرارگیرد و این آسیب بیش‌از هرفردی برای زنان جدی بود؛ زیرا آنان را دچار فشارهای جسمی و روحی برای برپاکردن مهمانی‌های سنگین می‌کرد؛ این درحالی است که روان‌شناسان معتقدند در این شکل زندگی با آرامش کمتری دنبال می‌شود، استرس‌ها و فشارهای عصبی بیشتر می‌شود و کارها خیلی سخت‌تر حل می‌شوند. در هرصورت تجمل‌گرایی به عنوان یک پدیده رفتاری و ناهنجاری اخلاقی در رفتارها است که در نتیجه موجب رنج‌های بی‌شماری خواهد شد که بسیاری از آنان قابل درمان نیست.