پاسخ دیر هنگام به پیشنهاد پدرانه رهبر انقلاب

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نافع؛ تحلیل ها و تفسیرها و اظهار نظرهای فراوانی در این مدت در رسانه های همگانی داخل و خارج منتشر شد که هر یک از زاویه نظر گاه خود به مسئله نگریسته بودند، اما نکته مهم به نظر نگارنده نوعی کج سلیقگی است که از طرف دکتر احمدی نژاد در این مورد بروز کرد و باعث پیچیده تر شدن موضوع گردید که در نهایت با ورود مجدد رهبر انقلاب به موضوع در درس خارج فقه خود منجر شد.

اگر به موارد مطرح شده از جمله بیانات رهبر انقلاب و پاسخ دیر هنگام دکتر احمدی نژاد وهم چنین روایت های چند گانه ای از این دیدار بنگریم نکته مهمی  روشن می شود.

نخست اینکه اصل مسئله در دیدار 9 شهریور دکتر احمدی نژاد با رهبر انقلاب مطرح شده یعنی جلسه ای که خصوصی بوده وتا یکی دو هفته بعد کسی جز خود احمدی نژاد از آن با خبر نبوده است و به احتمال قریب به یقین  نیز رهبر انقلاب در ابتدا تمایلی در عمومی شدن آن نداشته اند.

نکته اصلی همین جا است که اگر احمدی نژاد که از نظر رهبر انقلاب با خبر شده بود همان زمان بیانیه ای عمومی منتشر می کرد و عدم نامزدی خود را اعلام میکرد عملی بسیار مدبرانه تر بود.

احمدی نژاد می توانست در آن بیانیه در امتداد گفته های قبلی خودش که باها گفته بود؛ ورود به بحث انتخابات زود هنگام است اعلام کند که بر نامه ای برای حضور ندارد و از این طریق تمام شبهات وایراداتی که اکنون به او در باره بر خورد با این موضوع وارد است وارد نمی شد وحتی اگر به دیدار خود با رهبر انقلاب نیز اشاره نمی کرد الزاما مشکلی پیش نمی آمد.

از سویی نظر رهبر انقلاب را اطاعت کرده بود و دیدارش با رهبر انقلاب یک موضوع شخصی دو نفره می ماند، اما ایشان نه تنها این کار را نکرد؛ بلکه به فعالیت هایی که شائبه انتخاباتی داشت ادامه داد تا اینکه موضوع رسانه ای شد و پس از چند روز از رسانه ای شدن والتهاب در جامعه ایجاد کردن، بسیار دیر هنگام نامه ای را به رهبر انقلاب نوشت و عدم نامزدی خود را اعلام کرد که البته در این حد نیز قابل ستایش است در مقایسه با کسانی که پس از چند سال همچنان گاه بیگاه بر طبل فتنه می کوبند، اما احمدی نژاد می توانست با این موضوع به نحو شایسته تری برخورد کند که نکرد.

دکتر حسن رحیمی روشن

عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه بوعلی سینا

انتهای پیام/م