حقیقت عاشورا در بیان امام حسین (ع)

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ یادداشت اختصاصی مرآت- ریشه بقای فرهنگ عاشورا و عشق و ارادت شورانگیز و تاریخی به آن را باید در فطرت بشر جستجو کرد. فطرت انسان نیز برگرفته از صفات و ارزش های الهی است. خداوند متعال در آیه۲۹ سوره مبارکه حجر می فرماید: "وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِى؛ از روح خود در آن دمیدم" مفسران در تفسیر این آیه به این نکته اشاره می کنند که فطرت انسان الهی و خداجو بوده و انسان همواره درپی رسیدن به کمال و ارزش های والای الهی است.

از این منظر می توان ریشه های بقای عاشورا و حماسه حضرت اباعبدالله علیه السلام را دریافت نمود. اما خود عاشورا چه بود و امام حسین علیه السلام چه کرد که ماندگار شد؟ عاشورا نه یک روز و نه یک حادثه بلکه یک دانشگاه بزرگ است برای تمام انسانها...انسانهایی که به فکر پرواز و تعالی اند. انسانهایی که میل به بی نهایت دارند و در هیچ ایستگاهی متوقف نمی شوند. انسان درگیر در روزمرگی ها و آشفتگی ها و وابسته به پدیده های تهی از ارزش های الهی امکان پرواز به بی نهایت را ندارد. راز ماندگاری عاشورا را می توان از زبان خود حضرت سیدالشهدا علیه السلام شنید.

در روز عاشورا پس از آن‌که همه یاران امام به شهادت رسیدند و آن حضرت به تنهایی مشغول نبرد بودند و تیرها و نیزه‌ها از هر سو بدن مبارک ایشان را نشانه می‌گرفتند، لشکر انبوهی به فرماندهی شمر بن ذی الجوشن، بین امام حسین علیه السلام و خیمه‌های ایشان قرار گرفتند و قصد حمله به خیمه‌هارا نمودند، امام فرمود: "إن لَم یَکُن لَکُم دینٌ وَکُنتُم لاتَخافونَ المَعادَ فَکونوا أَحرارا فى دُنیاکُم" اگر دین ندارید و از قیامت نمی‌هراسید، در دنیایتان آزاده باشید.

این جمله تاریخی حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام مبنای شکل گیری نهضت عاشورا است. امام حسین علیه السلام و یاران باوفای ایشان در دورانی که جریان تزویر و فریب از هیچ اقدامی برای تحریف مکتب پیامبر اسلام (ص) دریغ نکرده بود مخلصانه به یاری دین خدا پرداختند و از همه آنچه ممکن بود عامل توقف در سیر الی الله شود گذشتند و به دیدار معشوق شتافتند.

ائمه معصومین (س) نیز بر اهمیت برخورداری از آزادگی فردی و اجتماعی در مسیر دستیابی به تعالی تاکید فرموده اند.

امام متقیان علی علیه السلام در این باره می فرماید هرکس خواهشهای نفسانی را فرو گذارد، آزادمرد است (بحار الانوار، ج ۷۴، ص 289)

امام صادق علیه السلام نیز در خصوص این موضوع می فرماید آزاده در همه حال آزاده است اگر بلا و سختى به او رسد شکیبایى ورزد و اگر مصیبت‏ها بر سرش فرو ریزند او را نشکنند هرچند به اسیرى افتد و مقهور شود و آسایش را از دست داده و به سختى و تنگدستى افتد. چنان که یوسف صدیق امین، صلوات اللّه‏ علیه، به بندگى گرفته شد و مقهور و اسیر گشت اما این همه به آزادگى او آسیب نرساند.(کافى، ج۲، ص۸۹، ح۶)

احادیث مذکور بیانگر این حقیقت است که تنها راه سعادت انسان دل بستن به خداوند و دل گسستن از غیر اوست. هرآنچه که موجب تعلق خاطر انسان به پدیده ای غیر ازخداوند شود سقوط به پست ترین صفات اخلاقی را درپی خواهد داشت و از سویی دیگر حضور خالصانه در محضر الهی مشعلی خواهد بود فروزان برای هدایت فطرت های پاک و خداجو.

به قلم مسعود تبریزی

انتهای پیام/رض