لباس چینی، بلای جان خیاطان دامغانی / واردات و قاچاق کمرمان را شکست !

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از تیتریک دامغان، همه ساله با فرارسیدن ماه محرم بازار منسوجات مشکی اعم از پیراهن، چادر و انواع پارچه مشکی با کاربردهای مختلف به تکاپو در می آید تا بتواند پاسخگوی نیاز عزاداران حسینی باشد.

در این میان به دیدن یکی تولیدی ها و کارگاه های فعال (به زعم ما ) شهر رفتیم. آقای مجتبی فوادیان با بیش از 25 سال سابقه کاری در این صنف ، طی دوسال گذشته اقدام به وسعت کار خود کرده است .

با نزدیک به 200 میلیون ریال سرمایه شخصی و فعال سازی 15 عدد دستگاه چرخ خیاطی یک تولیدی را راه اندازی کرد .

مجتبی فوادیان خیاط دامغانی درخصوص شغل خیاطی گفت: دوست داشتیم با وسعت دادن کارمان ، هم کسب درآمد کنیم و هم نان آور 15 نفر دیگر شویم و سهم کوچکی در راه اندازی اقتصاد داشته باشیم . اما طی دو سال اخیر به دلیل کاهش کار و واردات بی رویه ، کمرمان زیر قرض و فشار و بیکاری شکست و حال تنها 5 چرخ فعال داریم و مابقی خاک می خورد !

وی ادامه داد : علاقه داشتم در سال اقتصاد مقاومتی من هم بتوانم کاری انجام دهم ولی هزینه ها نظیر نخ ، حق بیمه و استهلاک مواد اولیه و ... این توان را از ما گرفت و امروز دیگر نه دلم و نه دستم به کار می رود و واقعا نا امید و مایوس شده ام.

این خیاط با اشاره به نه قدرت ادامه کار داریم نه از ترس طلب کاران جرات جمع آوری، اظهار کرد: امسال هم مجبور شدم لباس مدارس را با نصف قیمت قبول کنیم تا بتوانیم جواب طلب کاران را بدهیم .

وی همچنین تصریح کرد: روحیه ام زمانی خراب و کسل شد که از رسانه های خودمان شنیدم که اعلام کردند 80 درصد پیراهن های مشکی بازار ، چینی استو اکثرا وارداتی و قاچاق می باشد.

 فوادیان با بیان اینکه اگر دولت از ما حمایت کند و مردم هم قدر تولید داخلی را بدانند ، ما می توانیم راحت با سایر بازارها نظیر چین و ترکیه رقابت کنیم، گفت: هر سال در ایام محرم نزدیک به بیست ، سی طاقه پارچه پیراهن مشکی می دوختیم که از کارخانه های داخلی تهیه می کردیم ولی امسال تاکنون تنها دو عدد سفارش انجام داشته ایم ! لباسی که با بار قاچاق با قیمت 3 هزار تومن می آید و در مغازه ها با قیمت 9 هزار تومن به فروش می رسد ، دیگر جایی برای رقابت ما نمی گذارد .

وی با بیان اینکه این همان تهاجم فرهنگی است ادامه داد : از تولید داخل و بومی حمایت نمی کنیم و فقط به دنبال جنس ارزان و بی کیفیت هستیم و بعد با همین لباس در مراسمات عزاداری شرکت می کنیم در حالی که نمی دانیم چند خانواده ایرانی را عزادار کرده ایم.

این خیاط دامغانی با اشاره به اینکه دیگر منزوی شده ایم بیان کرد : قصد مهاجرت از شهرستان را دارم زیرا دیگر کسی دلش برای ما نمی سوزد . حتی اتحادیه ما که فقط سالی یک بار به ما سر میزند و هیچ یارانه ای به ما پرداخت نمی کند ، در سال 95 نرخ جواز کسب را از چهارصد هزار تومان به یک میلیون تومان رسانده است !

وی در خاتمه اشاره کرد : بنده با 25 سال سابقه ترک شهرم را می کنم ولی به فکر جوانان شهر باشید و آنها را دریابید .

انتهای پیام /