مشکلات روستای مرادآباد یکی از روستاهای تویسرکان/اینجا آب در روستا کمیاب است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از رودآور؛ می گویند در آینده جنگ، جنگ آب است و از همین اینک باید به فکر چاره بود، چه با صرفه جویی و چه با مدیریت درست مصرف، از برنامه ریزی و سیاستگذاری های کلان گرفته تا مدیریت یک خانه.

و بسیار شنیده ایم که در تعدادی از روستاهای سراسر کشور اهالی روستا با مشکلاب کم آبی و گاهی نایابی آب دست و پنجه نرم می کنند.

و اما اینجا در تویسرکان هم بیش از 20 روستا در فصول مختلف و به طور عمده در تابستان با مشکلات کم آبی روبرو هستند و در این میان برخی روستاها حتی در پاییز و زمستان هم آّب به مقدار کافی ندارند.

روستای مرادآباد یکی از روستاهای تویسرکان است و در حالی که اهالی تصور می کردند که با آمدن پاییز شاید کمی حال و روز تأمین آبشان بهتر شود این گونه نشد.

ترکاشوند یکی از بانوان روستایی است، او در گفت و گو با خبرنگار رودآور، از گله مندی اهالی روستا از کمبود آب می گوید، آنجا که صبح ها در حدود 20 تا 50 دقیقه و عصرها هم به همین منوال آب در لوله کشی های شبکه آبرسانی آن ها جاری می شود و آن ها بالاجبار باید آب یک روز خود را چه برای شرب و چه برای مصارف دیگر جمع آوری کنند.

او می گوید: بسیار بسیار آّب کم مصرف می کنیم تا آن را برای آشامیدن نگه داریم و اما در این جا با وجودی که به تازگی برای مدرسه روستا شیرآب نصب کرده اند و آب هم به نسبت در آن جاری است، دانش آموزان ابتدایی دبستان شهید محمدکریم ترکاشوند این روستا به علت کم آبی یا نبود آب در مدرسه برای استفاده از سرویس بهداشتی از مدرسه خارج می شوند به خانه هایشان می روند و باز می گردند.

یکی دیگر از اهالی روستا هم می گوید: روستایمان تا حدودی بهسازی شده، این خوب است اما با کمبود آب چه کنیم؟ به ویژه روزهای تعطیل که مهمانان بسیاری از دوستان و آشنایان به منزل می آیند نمی دانیم با کدام آب ذخیره شده یا ذخیره نشده برای آن ها غذا پخت کنیم.

او می افزاید: دبه هایمان را چقدر پرآب کنیم و نگه داریم، از این همه زحمت خسته شدیم، دبه هایی که آنقدر آب برای ما نگه نمی دارند و گاهی هم برای یک وعده غذا درست کردن هم آب کافی نداریم.

یکی از مردان روستا هم می گوید: تعدادی گوسفند دارم، گوسفند هم آب می خواهد تا پروار شود اما در این گیر و داد بی آبی ما مانده ایم که گوسفندانمان را بفروشیم و به شهر رفته یا با این همه مشکلات کنار بیاییم.

او ادامه می دهد: اگر یک مدیریت صحیحی باشد ما نباید با این همه مشکل روبرو شویم که در نهایت فکر مهاجرت از روستا به سرمان بزند.

یکی دیگر از اهالی روستا هم از چاه آبی می گوید که آب روستا از آن تأمین می شود و با توجه به بارش های کم سال های گذشته و گاهی خشکسالی، حالا دیگر کم آب شده است و کفاف تمامی اهالی روستا نمی دهد و به این دلیل آب به صورت مقطعی و آن هم در مجموع شاید یک ساعت و 30 دقیقه تا دو ساعت در طول شبانه روز وصل می شود.

دیگری از آبی می گوید که برای استحمام و به اصطلاح طهارت خود ندارند و مردمان روستا باید با این همه کم آبی بسوزند و بسازند، آنجا که برای استحمام با هزار مشکل آبی را گرم می کنند و با هزار مشکل دیگر با کف روی سر و بدن و به گفته خودشان با بدن های نیمه شسته از حمام بیرون می آیند.

آن یکی از اهالی روستا هم از تلاشی ناکام برای حفر چاهی می گوید که پس از روزها به نتیجه نرسیده و حال با کمک مسئولان در نقطه ای دیگر از روستا چاه آبی دیگر در حال حفر شدن است تا شاید به نتیجه برسد و آب روستاییان تأمین شود.

به آن محل نیز می رویم با روستا کمی فاصله دارد و پسری را می بینیم که به علت تصادف دچار ضایعه نخاعی شده و این روزها هر روز برای تماشای حفر چاه می آید و چشم امیدش به آن است تا مشاهده کند برای مردمانش آبی تأمین شده است و این کار هر روز این نوجوان معلول روستا است.

گزارش/فاطمه زنگنه

انتهای پیام/