نقد توماج صالحی بر دیکتاتوری درون اپوزیسیون
توماج صالحی با انتشار ویدئویی نسبت به انشقاق و اختلاف در جبهه مخالف جمهوری اسلامی واکنش نشان داد. او ادعا کرد که اگر قرار است فردایی آزاد و دموکراتیک بنا شود، این آزادی باید از همین حالا در رفتار نیروهای مخالف نمود پیداکند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ صالحی در بیانیهای که فضای اپوزیسیون را تحت تاثیر قرار داد، این اتهام بنیادین را مطرح ساخت که بخشهایی از سلطنتطلبان، به جای ترویج دموکراسی، در حال بازتولید مدل رفتاری دیکتاتوری هستند.
او این رفتار را با استناد به حملات سازمانیافته، فحاشی سیستماتیک و حذف کامل هر صدای مخالفی که چهارچوب فکری آنها را به چالش میکشد، اثبات میکند.
محور اصلی هشدار صالحی بر این است که مبارزه برای آزادی، باید با رفتار آزاد و دموکراتیک همراه باشد. او استدلال میکند که هر جریانی که در برابر پرسشها به جای پاسخگویی، به تخریب شخصیت، تهدید و حذف روی میآورد، از نظر رفتاری خود تبدیل به یک دیکتاتور بالقوه شده است. این یک آزمون اخلاقی است که به گفته صالحی، بسیاری از این جریانها در آن مردود شدهاند. صالحی ساختار دیکتاتوری را صرفاً وابسته به قدرت حکومتی نمیداند، بلکه آن را به عنوان یک الگوی رفتاری تعریف میکند که فقدان نقدپذیری، اساسیترین نمود آن است.
نکته محوری دوم در سخنان صالحی، حمله مستقیم به رویکرد جناحبندی و عدم انسجام در میان اپوزیسیون است. او تاکید میکند که بهجای اجماع بر سر یک راهبرد واحد، جریانهای مختلف یکدیگر را به «عامل رژیم»، «مهره نفوذی» یا «سوپاپ اطمینان» متهم میکنند. این برچسبزنیها به جای همافزایی، موجب تشدید بیاعتمادی و چنددستگی شده است. وضعیت فعلی به یک بازی مجموع-صفر تبدیل شده که در آن، موفقیت یک گروه مساوی با شکست مطلق دیگری تلقی میشود، در حالی که انرژی اصلی باید صرف بسیج داخلی و استراتژی مقابله با حاکمیت شود.
از دیدگاه صالحی، تمرکز بر حذف فیزیکی و ایدئولوژیک مخالفان فکری، نشانهای از انحراف کامل از هدف اصلی است. این رقابت درونی، بهجای تقویت جبهه مخالفان، به تضعیف داخلی دامن زده و نیروهای اپوزیسیون را وادار به نوعی همکاری ناخواسته با ساختار حاکم کرده است؛ ساختاری که همواره از اختلافات داخلی به عنوان ابزاری برای توجیه سرکوب خود بهره میبرد.
اظهارات توماج صالحی، آیینهای از بحران عمیق اعتماد و رهبری در ساختار اپوزیسیون است. تاکید او بر دیکتاتوری درون اپوزیسیون و لزوم تحمل نقد به عنوان پیششرطی اساسی برای تحقق یک آینده آزاد، هشداری جدی است.
او به طور ضمنی بیان میکند که اگر اپوزیسیون نتواند از نظر اخلاقی از نظام حاکم متمایز شود، صرفاً یک نسخه جایگزین از همان استبداد را برای آینده ایران تدارک خواهد دید.
ارسال دیدگاه