به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل آسوبان، خاستگاه آیینهای لرستان، پیوندی ژرف، شگرف و رمزگونه با پدیدههای هستیشناسانه و با ویژگیهای اقلیمی و زیستبومی دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آسوبان,آیین هایی که گاهی آن چنان در فراخنای کوه و دشت گسترانیده شده اند که از خویش عبور کرده و در طبیعت، جلوه گری کرده است.
در فروردین ماه 96، مریم شفیع زاده، یکی از هنرمندان شهرستان کوهدشت، اثری محیطی را در جنگل آیینی زرده سُووار به نقش هنر آفریده است.
این بانو در استیتمنت اثرش، این گونه گفته است:
«زرده سوار» نام جنگل کوچکی است که در شهرستان کوهدشت به دلیل وجود یک باور آیینی از آفت تخریب جنگل ها و قطع درختان محافظت شده و هنوز درختان جنگلی کهن سالی در آن موجود است.
بر اساس این باور مردم روستاهای هم جوار معتقدند که روح این جنگل در هیئت یک شخص، سوار بر مرکب زرد از درختان عبور کرده و کسانی را که درختان یا شاخه ای از آنها را قطع کنند به عقوبتی سخت گرفتار می کند.
این باور ریشه در اعماق فرهنگ مردمان این دیار دارد؛ درست مانند درختان کهنسالی که ریشه در خاک و سنگ و صخره های سخت دارند و در گذر سالیان بسیار دوام آورده و پایدار شده اند.
مردمان این دیار برای احترام به روح جنگل به میان درختان رفته و به شاخه ها دخیل می بندد و زنان در مسیر عبور از لابلای درختان و طی کردن شیب ملایم کوه همزمان با زمزمه ی حاجتهای خود قطعات کوچک سنگ را برهم می چینند که حاصل این کار کپه های کوچک سنگ است که در واقع تجسم زمزمه های زنانه با روح جنگل است.
این آیین نیکو که نشان از درک اهمیت درخت به عنوان نماد سرسبزی و شادابی است، بهانه ای برای ارائه ی یک اثر محیطی شد که در آن به نیت ادای احترام به«روح جنگل» و پاسداشت این آیین نیکو یکی از درختان دامنه ی کوه انتخاب و با آویزان کردن «مهره های آبی رنگ چشم زخم» آراسته شد.
هم چنین با دایره ای از سنگ های کوچک که گرداگرد این تنه ی تنومند آن چیده شد، درخت مشخص شده و به روح زنانه ی این آیین که زندگی، زایش، درخت، جنگل و سرسبزی را پاس داشته و از آفت های بسیار در طول سالیان زیاد محافظت نموده است، تقدیم گردید.
انتهای پیام/
آیین هایی که گاهی آن چنان در فراخنای کوه و دشت گسترانیده شده اند که از خویش عبور کرده و در طبیعت، جلوه گری کرده است.
,در فروردین ماه 96، مریم شفیع زاده، یکی از هنرمندان شهرستان کوهدشت، اثری محیطی را در جنگل آیینی زرده سُووار به نقش هنر آفریده است.
,این بانو در استیتمنت اثرش، این گونه گفته است:
,«زرده سوار» نام جنگل کوچکی است که در شهرستان کوهدشت به دلیل وجود یک باور آیینی از آفت تخریب جنگل ها و قطع درختان محافظت شده و هنوز درختان جنگلی کهن سالی در آن موجود است.
,بر اساس این باور مردم روستاهای هم جوار معتقدند که روح این جنگل در هیئت یک شخص، سوار بر مرکب زرد از درختان عبور کرده و کسانی را که درختان یا شاخه ای از آنها را قطع کنند به عقوبتی سخت گرفتار می کند.
,این باور ریشه در اعماق فرهنگ مردمان این دیار دارد؛ درست مانند درختان کهنسالی که ریشه در خاک و سنگ و صخره های سخت دارند و در گذر سالیان بسیار دوام آورده و پایدار شده اند.
,
, مردمان این دیار برای احترام به روح جنگل به میان درختان رفته و به شاخه ها دخیل می بندد و زنان در مسیر عبور از لابلای درختان و طی کردن شیب ملایم کوه همزمان با زمزمه ی حاجتهای خود قطعات کوچک سنگ را برهم می چینند که حاصل این کار کپه های کوچک سنگ است که در واقع تجسم زمزمه های زنانه با روح جنگل است.
,این آیین نیکو که نشان از درک اهمیت درخت به عنوان نماد سرسبزی و شادابی است، بهانه ای برای ارائه ی یک اثر محیطی شد که در آن به نیت ادای احترام به«روح جنگل» و پاسداشت این آیین نیکو یکی از درختان دامنه ی کوه انتخاب و با آویزان کردن «مهره های آبی رنگ چشم زخم» آراسته شد.
,هم چنین با دایره ای از سنگ های کوچک که گرداگرد این تنه ی تنومند آن چیده شد، درخت مشخص شده و به روح زنانه ی این آیین که زندگی، زایش، درخت، جنگل و سرسبزی را پاس داشته و از آفت های بسیار در طول سالیان زیاد محافظت نموده است، تقدیم گردید.
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه