به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای هیرمند؛ طیبه اربابی از فعالین شبکه اجتماعی در یادداشتی نوشت :آسیاب دستی یا آس دس از صنایع دستی و جزئی از ملزومات اولیه و نخست در زندگی سیستانیان از گذشته های دور مورد توجه بوده است .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای هیرمند؛,در واقع قبل ازپیداشدن آسیابهای برقی ویاژنراتوری که درسیستان معروف به " آس آتشی" بودند مردم سیستان برای تهیه آرد مورد نیاز وپخت نان بااستفاده از آسیاب های دستی گندم راتبدیل به آرد می کردند و معمول عموم این وظیفه برعهده ی زن خانه بود که باید باچرخاندن آن وتحمل صدای دلخراش اس آرد مورد نیاز خانواده راآماده میکرد وفردای آنروز یا شب توسط همان بانو باید تبدیل به نان میشد.
,هرچقدر عائله ی خانواده سنگین تر بود زحمت بانوی خانواده درآس کشی نیز بیشترمی شد.
,اجزء تشکیل دهنده آسیال دستی دوقطعه سنگ که بصورت دایره ساخته میشد که البته قطعه زیرین تنهادارای یک سوراخ دروسط آن بوو که یک میخ قوی آهنی برای محورشدن قسمت فوقانی در وسط آن قرار داشت که سنگ بالای حول محور آن می چرخید و قطعه بالای که هم اندازه سنگ زیرین بود دارای دوسوراخ برای قرار گفتن روی سنگزیرین و محل قرار گرفتندسته آس یا دست آس برای چرحاندن بود .
,که یک قطعه چوب بعنوان دسته که حدود سی و پنج سانتی متراندازه اش بوده وقطرآن اندازه ی سوراخی که به همین منظور روی سنگ آسیاب تعبیه شده استفاده می شد .
,در وسط قطعه ی رویی آسیاب دستی (آس) یک سوراخ بزرگ مربع شکل ویادایره مانند تعبیه شده که دراصطلاح محلی "گلوجار" یاگلویه مخصوص ریختن گندم ها بود و فردی که آس را میچرخاند در فاصله زمانی مقداری گندمرا از آن قسمت می ریخت و با چرخاندن دو سنگ دابره ای بر روی هم گندمها ارد می شد .
,از اس دس علاوه بر تهیه آرد برای پخت نان ،جهت بغلور کردن گندم نیز استفاده میکردند که بیشتر در مناسبتهای مذهبی محرم و ... جهت تهیه نذری مورد استفاده قرار می گیرد .
,امروزه نیز در برخی از منازل روستایی این اس دستها بعنوان یادگاری از گذشته یافت می شود و گاهاً نیز مورد استفاده قرار می گیرد .
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه