به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج، دیروز با جمعی از دوستان به تماشای فیلم "ماجرای نیمروز" رفتیم. بعد از سالها میخواستیم سینما برویم. "ماجرای نیمروز" فیلم خوبی بود برای انتخاب. بهتر است بگویم بهانهی خوب برای رفتن به سینما! اما تصور نمیکردم تماشای یک فیلم با این همه سختی و دشواری همراه باشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,قبل از حرکت، برنامه سینما 29 بهمن تبریز را مرور کرده بودیم. سانس 17:30 بهترین زمان برای ما بود. روی همین ساعت برنامه ریزی کردیم. وقتی به سینما رسیدیم دکهدار گفت: جا نداریم؟ گفتم چطور جا ندارید؟ گفت این سانس را دادهایم به دانشجویان! گفتم: برادر حداقل اطلاع رسانی میکردید؟ کمی اوقات تلخی شد. اما چارهای نبود. یا باید بر میگشتیم و یا منتظر سانس بعدی میشدیم.
,دلم نمیخواست تماشای این فیلم را از دست بدهیم. بلیط سانس بعدی را گرفتیم و برای دو ساعت بیکاری و علّافی[!]، گشت و گذار در بازار را انتخاب کردیم. دو ساعت در بازار چرخیدیم. آنهم نه برای خرید، برای وقت گذرانی.
,ساعت 19:30 وارد سینما شدیم. از آخرین باری که در سینما 29 بهمن تبریز فیلم تماشا کرده بودم سالها میگذشت. اگر اشتباه نکنم آخرین فیلمی که در سینما دیدم، فیلم "رئیس" ساخته مسعود کیمیایی بود. سالن شماره 2 سینما 29 بهمن تبریز تغییر نکرده بود. نشانی از نو نواری و تغییر در راستای بهبود دیده نمیشد. صندلیها بعضاً خراب و بعضاً مندرس و بدتر از همه سیستم صوتی سینما که چیزی در اندازههای "افتضاح" بود. سیستم صوتی سینما بهقدری آزاردهنده و بعضاً نامفهوم بود که حتی فرصت حرف زدن با کنار دستیات مهیا نمیشد. یعنی باید دو گوش دیگر قرض میگرفتی تا کلمات را دقیق متوجه شوی.
,فیلم علی رغم جذابیتهای خوبی که داشت اما امکانات ضعیف سینما، لذت تماشای یک فیلم خوب را از آدم گرفت. قوجامان تبریز، جهانشهر، شهر اولینها، شهرِ پایتختِ گردشگری کشورهای اسلامی و ... یک سینمای درست و حسابی ندارد.
,در بسیاری از حوزهها، از تبریز چند عنوان دهن پر کن مانده و دیگر هیچ! تماشای فیلم از نگارنده یک نیم روز زمان گرفت. یک نیم روز وقت برای تماشای ماجرای نیمروز!
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه