به مناسبت روز معلم صورت گرفت؛
مصاحبه خواندنی صبح قزوین با معلم دانشآموزان استثنایی
هفته معلم بهانه خوبی برای قدردانی از معلمانی است که با آموزش و پرورشِ فرزندان این مرزوبوم، در مسیر رشد و پیشرفت کشور تلاش میکنند. در این میان اما معلمان مدارس استثنایی به واسطه مشکلات جسمی و روحی فراوانِ دانشآموزانِ با نیاز ویژه، وظیفه سنگینی بر دوش دارند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح قزوین، هفته معلم بهانه خوبی برای قدردانی از معلمانی است که با آموزش و پرورش فرزندان این مرزوبوم، در مسیر رشد و پیشرفت کشور تلاش میکنند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح قزوین,
معلمانی که با وجود کمبودها و مشکلات فراوان از هیچ کوششی برای آموزش درس زندگی به دانشآموزان فروگذار نیستند و عاشقانه و صبورانه جلوهای از شکوه ایثار و فداکاری را در صحنه کلاس درس به نمایش میگذارند.
در این میان اما معلمان مدارس استثنایی به واسطه مشکلات جسمی و روحی فراوانِ دانشآموزانِ با نیاز ویژه، وظیفه سنگینی بر دوش دارند.
احمد داودی، کارشناش ارشد رشته روانسنجی یکی از معلمان مدارس استثایی است که ۲۳ سال از عمر خود را در راستای کمک به دانشآموزان کمتوان ذهنی و اوتیسم صرف نموده اما با وجود دشواریهای زیاد در مسیر آموزش این دانشآموزان، همچنان با روحیهای شاد و پرانرژی از عشق و علاقه فراوان خود برای کار کردن و بودن در کنار چنین کودکانی سخن میگوید.
صبح قزوین: آیا دشواری کار با کودکان دارای نیاز ویژه موجب خستگی یا پشیمانی شما از انتخاب این شغل نشده است؟
داودی: خیر چراکه انگیزه درونی برای کمک به دانشآموزان و والدین آنها که همواره نگران آینده فرزندانشان هستند همچنین اعتقاد و باور قوی به کارم موجب شده که در طول این سالها هرگز از انتخاب شغلم پشیمان نباشم.
صبح قزوین: انگیزه اصلی شما از انتخاب این شغل چه بوده است؟
داودی: در دوران کودکی علاقه زیادی به شغل پزشکی در زمینه کودکان داشتم و دوست داشتم متخصص اطفال شوم اما به دلیل مشکلاتی همچون نداشتن پشتوانه مالی سرنوشت به گونه دیگر رقم خورد.
از آنجا که در روستا سکونت داشتیم به ناچار برای ادامه تحصیل به شهر قزوین آمده و در طول سالهای تحصیلم دور از خانواده در کنار رفتن به مدرسه برای تامین هزینههایم در داروخانه مشغول کار شدم.
زمان انتخاب رشته باتوجه به علاقهام به پیچیدگیهای ذهن انسان، رشته آموزش کودکان کمتوان ذهنی را انتخاب کردم.
در دوران کارورزی متوجه تفاوت بسیار خود با سایر دانشجویان این رشته در توانایی برقراری ارتباط و درک و فهم نیازهای دانشآموزان استثنایی شدم و کمکم علاقه و انگیزهام به این شغل زیاد شد و با خود میاندیشیدم که به جای درمانِ کودکان با دارو با مهارتهای رفتاری خود به آنها کمک کنم که به لطف خدا توانستم در این زمینه توفیقات زیادی را کسب کنم.
صبح قزوین: نگاه شما به روند درمان کودکان اوتیسمی چگونه است؟
داودی: امیدوارم شرایطی فراهم شود که با تعامل با روانپزشکان در ابتدای امر کودکان اوتیسمی توسط مربیان مورد آموزش قرار بگیرند و اگر چنانچه من به عنوان مربی نتوانستم بدون دارو، مهارتهای زندگی و اصلاحات رفتاری را به کودکان اوتیسمی، پیشفعال، کم توان ذهنی و یا سایر کودکان آموزش دهم در ادامه توسط روانپزشکان تحت درمان دارویی قرار بگیرند؛ متاسفانه مشاهده میشود این کودکان در ابتدای امر تحت درمان دارویی قرار میگیرند که به نظر من ظلم به کودکان است.
صبح قزوین: از دشواریهای کار با کودکان استثنایی توضیح دهید.
داودی: کودکان اوتیسمی سختترین گروه در میان بچههای استثنایی هستند چراکه به طور مثال کودکان نابینا از ناحیه چشم دچار مشکلند، ناشنوا در حوزه شنوایی دچار مشکل هستند و یا کودکان کمتوان ذهنی به لحاظ ذهنی دچار مشکلند به عبارتی قادر به سخن گفتن و برقراری ارتباط هستند اما یک کودک اوتیسمی به تمام معنا معلول است.
گاهی با کودکان نابینایی مواجه میشویم که با وجود معلولیت چشمی بسیار خوشبیان و در برقراری ارتباط با اطرافیان موفق بوده به طوریکه میتوانند به هنگام برخورد با مشکل، از دیگران درخواست حمایت کند و خواستههای خود را عنوان کند تا هرکس در حد توان به او کمک کنند اما کودکان اوتیسمی مشکلات فراوانی دارند و فقط غرق در عالم خود هستند.
صبح قزوین: کودکان اوتیسمی دارای چه ویژگیهایی هستند؟
داودی: سه نشانه بسیار بارزی دارند یک عدم تعامل ارتباطی و اختلال در بیان و گفتار، داشتن مشکل شدید در تعاملات اجتماعی به عبارتی ارتباطات اجتماعی آنها بدون معناست و سوم اینکه دچار رفتارهای کلیشهای هستند و همین مورد مربی و اطرافیان او را دچار مشکلات عدیده کرده و آنها را آسیبپذیر میکنند.
به لطف خدا این مهارت را دارم که میتوانم با کودکان اوتیسمی ارتباط برقرار کرده و به آنها برای رفع مشکلاتشان کمک کنم به طوریکه با ایجاد ارتباط دوسویه، کودکان اوتیسمی مرا به عنوان حامی و همچون پدر خود میدانند به طوریکه با کودک اوتیسمی برای گردش به بیرون رفتهایم.
صبح قزوین: آیا خستگی محیط کار در زندگی شخصی شما مشکل ایجاد نمیکند؟
داودی: من به این باور رسیدم همانطور که در مدرسه معلم هستم و باید برای حل مشکلات و بحرانهای موجود در محیط کاری تلاش کنم؛ وقتی ساعت کاری تمام میشود، بانشاط و پرانرژی راهی منزل میشوم تا به عنوان یک پدر به وظایفم در قبال فرزندانم عمل کنم. مهمترین چیزی که تاکنون مرا سرپا نگه داشته باور و انگیزه درونیام بوده است.
صبح قزوین: رمز موفقیت خود را چه میدانید؟
داودی: کار ما، کارِ دل است اما معتقدم مهمترین عامل موفقیتم در زندگی در درجه اول ناشی از دعای خیر پدر و مادر و خانوادهام و در مراحل بعدی حاصل دعای خیر و محبت همین کودکان اوتیسمی است که باور دارم دعاهایشان در زندگی من بسیار موثر بوده است.
صبح قزوین: یک خاطره به یادماندنی از دوران فعالیت خود تعریف کنید.
داودی: خاطره من مربوط به کودک کمتوان ذهنی در مقطع آمادگی اول است در آن زمان من مدیر مدرسه بودم. این کودک در روزهای نخست ورود به مدرسه مدام گریه میکرد و حاضر به رفتن به سرکلاس درس نبود و متاسفانه کسی از مربیان و کادر مدرسه قادر به آرام کردن او نبودند که خوشبختانه من با طرح دوستی و رفاقت به او نزدیک شده و متوجه شدم قلقلکی است که با همین ترفند او را آرام و مجاب به رفتن سرکلاس کردم.
صبح قزوین: چه درخواستی از مسئولان دارید؟
داودی: مسئولین ذی ربط در جهت تامین و افزایش بهداشت روانی خانوادههای دارای کودکان معلول گام برداشته و حامی و پشتیبان آنها برای تحمل مشکلات موجود باشند البته اقداماتی انجام شده اما کافی نیست چراکه کودکان اوتیسمی اطرافیان خود را دچار مشکل کرده و در نهایت این آسیب به جامعه تحمیل میشود چون والدین و سایر اعضای سالم خانواده، به شدت تحت تاثیر آسیبها قرار میگیرند.
از آنجاییکه والدین بیشتر وقت خود را به ناچار با کودکان اوتیسمی صرف میکنند لذا کودکان سالم این خانوادهها از نداشتن حمایت عاطفی والدین خود ناراضی هستند و در واقع والدین قربانی کودکان خود میشوند.
همچنین تقاضا دارم مسئولان به وعدههای خود در قبال معلمان مدارس استثنایی عمل کرده و با پرداخت مطالبات معلمان از آنها حمایت کنند که این امر بدون شک در افزایش میزان انگیزه آنها برای ماندن در چنین مدارس و ادامه فعالیتشان بسیار موثر خواهد بود.
صبح قزوین: بهترین هدیهای که در روز معلم گرفتید چه بود؟
داودی: در یکی از سالهای تدریسم در روز معلم یکی از دانشآموزانم همراه با خانواده خود به کلاس آمده و با اهدای یک شاخه گل این روز را به من تبریک گفتند این بهترین هدیه یا زیباترین خاطره از دوران فعالیتم است.
صبح قزوین: و اما سخن پایانی؛
داودی: افتخارم اینست که معلم شدم و در طول سالهای فعالیتم همواره تلاش کردم که با رفتار و مهارتهای کسب شده از تحصیلات و تجربههای کاریم، عاشقانه به این کودکان معصوم کمک کنم. این امر دنیای مرا متفاوت ساخته و از این بابت خدا را بینهایت شاکرم.
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
, صبح قزوین,
,
,
]
ارسال دیدگاه