با ظرفیت پسماندِ تبریز، سالانه ۶ هزار شغل می توان ایجاد کرد/ ۱۳۸ میلیارد تومان پول، همراه زباله های شهری دفن می شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زیتون،  کارگران تبریزی از سابقه خوبی در فعالیت های صنفیِ کارگری برخوردار هستند. طوری که درهر دوره ی قانونی، اعضای موثری به هیئت کانون عالی انجمن های صنفی کارگران ایران روانه کرده اند. احد محمودی یکی از اعضای فعال این تشکل صنفی محسوب می شود.

وی، متولد ۱۳۵۸ در شهر تبریز و دارای مدرک مهندسی برق الکترونیک بوده و از کودکی به دلیل شغل خانوادگی یعنی فرش‌بافی، از نزدیک با قشر کارگر جامعه دارای ارتباط نزدیک بوده و با اقتضائات شغلی این صنف از نزدیک آشنا بوده است.

از سال ۱۳۸۸ در پتروشیمی تبریز به‌صورت جدی وارد فعالیت‌های صنفی کارگری شده‌ و یک سال بعد نیز به عضویت کانون عالی انجمن‌های صنفی کارگران ایران درآمد.  اخیراً نیز در سومین دوره متوالی به عنوان عضو هیئت‌مدیره و هیئت‌رئیسه این انجمن فعالیت میکند. برای یک دوره نیز در سال ۲۰۱۲، به‌عنوان نماینده کارگران ایران و نائب رئیس تیم کارگری کشور در سازمان جهانی کار (INO) در ژنو فعالیت داشته است. گفتگوی تفصیلی محمودی با زیتون به شرح ذیل می باشد:

نیاز فوری جامعه کارگری

طبقه بندی مشاغل جزو ملزومات جامعه کارگری است

بنده خودم حاشیه شهری ام و درد آن ها را می دانم. امروز بالای 8 هزار کارگر با شهرداری تبریز همکاری دارند. اگر بخواهیم حق کارگر پایمال نشود باید طبقه بندی مشاغل انجام گردد. مثلاً کارگران قالی باف. قالی بافی بر اساس ماده 76 قانون تأمین اجتماعی و ماده 52 قانون کار، مصداق کامل شغل سخت و زیان آور است. باید کاری بکنیم که این افراد در 20 سال بازنشسته شوند نه 30 سال. نقش شورای شهر در این موارد تصویب قانون درست و نظارت بر اجرای صحیح آن است. امروز می خواهند در تبریز طرح جامع یکسان سازی حقوق پیاده کنند. این طرح قطعاً نتیجه نخواهد داد. چون شهرداری از محل درآمد های پایدار ضعیف است.

138میلیارد تومان پول، همراه زباله های شهری دفن می شود

هر شهروند تبریزی روزانه 800 گرم آشغال تولید می کند. سالانه می شود 550 هزار تن. روزانه بالغ بر 180 میلیون تومان هزینه جمع آوری این زباله ها است. بر اساس برآورد ما از بازیافت صحیح این زباله ها، می توان سالانه 150 میلیارد درآمد زایی کرد، در حالی که امروز 12 میلیارد درآمدزایی می شود. یعنی 138 میلیارد پول همراه زباله ها دفن می شود.

با ظرفیت پسماند، سالانه 6هزار شغل می توان ایجاد کرد

اگر برای ایجاد هر اشتغال، سالانه 20 میلیون در نظر گرفته شود، با ظرفیت پسماند بالغ بر 6000 شغل ایجاد می شود. و این یک درآمد پایدار است. سرمایه گذاری ویژه ای هم برای این کار نیاز نیست و با همین سرمایه گذاری فعلی امکان پذیر است. با استفاده از افراد متخصص در زمینه مدیریت پسماند، وضع محیط زیست هم بهتر می شود. حتی می شود سالانه 300 میلیون متر مکعب هم به آب دریاچه ارومیه کمک کرد.

نقش مردم در مدیریت شهر

ظرفیت بالقوه کمیسیونِ سرمایه گذاری در شهرداری

در شهرداری به جای ایجاد شغل پایدار، شغل های کاذب ایجاد کرده ایم. باید طرح طبقه بندی مشاغل ایجاد شود و قرارداد های موقت و یک ماهه و چند ماهه و فصلی تمام شود. در شأن تبریز نیست که به دست یک فوق لیسانس جارو بدهیم و بگوئیم جارو کن. این اشتباه است و نمی شود همه را نیروی خدماتی تعریف کرد. شهرداری باید خودش خرج خودش را دربیاورد. در شهرداری کمیسیون سرمایه گذاری وجود دارد. چرا نباید شهرداری یک کارخانه مشارکتی مثلاً لبنیاتی داشته باشد؟ بالای 70 درصد لبنیات تبریز از شهر های دیگر می آید. یک بار هم بیائیم و بگوئیم به جای مسیر گشایی، کارگاه و کارخانه ایجاد کردیم.

لزوم تشکیل تعاونی محله ای

امروز طرحی داریم به نام تعاونی محلات. شورای عالی تعاون هم امسال تشکیل شد. پیشنهاد ما این است که در هر محله یک تعاونی تشکیل شود. سرپرست های تمامی اعضای محله هم بشود سهامداران این شرکت تعاونی. هر تعاونی برای تعداد مشخصی از خانوار ها. مثلاً 100 خانواده. در این حالت هر محله از تمامی پتانسیل خود استفاده می کند. هر محله دارای بنا و نقاش و مهندس و.. می باشد. می توانیم بودجه مناطق را به همراه پروژه به همین تعاونی های محله تحویل بدهیم و شهرداری هم نقش نظارتی داشته باشد. بودجه هم حیف و میل نمی شود چون خود محله فعال می شود و شاهد عقب ماندگی محلات هم نخواهیم بود. هرکس در فضای رقابتی آزاد و سالم منطقه اش را زیبا خواهد کرد. اشتغال زایی هم ایجاد می شود. دیگر شاهد آن نمی شویم که 30 سال به یک محله آسفالت ریزی نشود.

تبریز و حاشیه نشینی

مسیرگشائی و شهرک های جدید، راه حل مشکل حاشیه نشینی

سرانه هر تبریزی 8 متر است. ولی این میزان در بافت حاشیه ای به یک متر هم نمی رسد. مثلاً در جایی مثل ملازینال پشت بام یکی، حیاط دیگری است. خانه ها در کوه درست شده اند. برای حاشیه نشینی یک طرح و همت ملی لازم است. آن ها از داشتن حداقل ها هم محرومند. البته امروز نسبت به گذشته حاشیه نشینی کم شده است. این هم به خاطر رشد منفی جمعیت است. تا زمانی که مسیر گشایی درست نکرده ایم و برخی از این خانوار ها را به شهرک های مناسب انتقال نداده ایم نمی شود این مشکل رفع شود. راه حل این مشکل فقط شهرک های جدید و نزدیک به حاشیه شهر است.

بهترین مناطق سکونتی، برای صنایع درنظر گرفته شده است

متأسفانه بهترین مناطق شهر را برای صنایع درنظر گرفته ایم. دشت تبریز جزو بهترین محل های ایران است در حالی که بزرگترین کارخانه ها مثل تراکتورسازی، پتروشیمی، پالایشگاه، نیروگاه و... آنجاست. یا قراملک که از 4 طرف به اتوبان وصل است و این حتی در کشور بی نظیر است ولی در غفلت مانده است.

بودجه تبریز باید براساس جمعیت مناطق بسته شود

اولاً در بحث های بودجه شفافیت نداریم. این مشکل بزرگی است. ثانیاً هم شرایط درآمدی مناطق مختلف تبریز برابر نیست. مناطق 1 و 2 و 5 بسیار مرفه و درآمد زا هستند و برعکس مناطق 6 و 7 و 10 جزو فقیر ترین مناطق هستند. درحالی که این 3 منطقه دارای قریب به 70 درصد جمعیت شهر هستند. مگر این مصوبه شورا نیست که درآمد هر منطقه در همان منطقه هزینه شود. خب همان شورا نیز می تواند قانون را عوض کند. مصوب کند هزینه های لازم را بردارند و مابقی هزینه صرف مناطق محروم شود. اگر هزینه بودجه بر اساس جمعیت و خانوار تقسیم گردد عادلانه می شود.

انتهای پیام/