چه کسی مسئول روزه خواری است؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، به نقل از اقتدارملارد؛ این روزها که فضای شهر، فضای آکنده از غبار تغییر باورها است و دشمن در جنگ باورها و عقیده ها آمده است تا دگرگونی فرهنگی ایجاد کند با تمام داشته های خود وارد میدان شده است و سعی در تغییر فضا دارد ، تغییری بنیادی در خواسته ها و تمایلات فطری نسلی که تا چند سال قبل بسیاری از اقدامات این روزهایش را نمی پسندید، آری دشمن در جنگ باورها توانسته است پیشروی کند و نیروهای خود را در نزدیکترین مکانهای ورود جهت ضربه های هولناکی سازماندهی کرده است و سلاح این تقابل سلاحی نا متعارف است ، این بار با سلاحی به غیر از ادوات نظامی دارد ، سلاحی برای تغییر باورها و استحاله فرهنگی غنی ایرانی اسلامی هدف این روزهای ابرقدرت های جهان است.

گویی شبیه مساله حجاب عده ای به کار گمارده شده اند تا با نشان دادن بطری های آب در دستانشان علنا اعلان روزه خواری کنند و به همگان بفهمانند که روزه نیستند ، ضد ارزشی که تا چند سال پیش مایه شرمساری فردی بود که حتی به دلایل پزشکی از روزه داری منع می شد و نمی توانست در خوان رحمت خداوندی ، این سفره با برکت میهمانی حق تعالی شرکت کند، اکنون در حال تبدیل شدن به ارزش های اصیل بی دینی است، ارزش های که وام دار فرهنگ ضد دینی و دین ستیزی محض ابرقدرت هاست، چرا که روزه داری یکی از برنامه های مذهبی مردمان روم هند و یونان و مصر باستان بوده و به نقل از گفتار تفسیر نمونه، در قاموس کتاب مقدس آمده است که : “روزه در همه دوره ها در میان هر طایفه و هر ملت و مذهبی در مواقع اندوه و زحمت و سختی های پیش بینی نشده ، رایج بوده است” چه غرابتی است میان روزه و مساله حجاب در جامعه اسلامی(حجاب این روزها البته !) ، درست شبیه افرادی که در بازار لوازم آرایش هیچ گونه خریدی انجام نمی دهند ولی به عنوان نمونه و مانکن در این کسب مشغول تجارت هستند .

همانگونه که روزه در بعد علمی ، عامل بزرگی برای سلامت بدن و استراحت یک ماهه اعضا و جوارح است ، در بعد معنوی نیز رسیدن به درجه تقوا را که همان تسلیم نشدن در برابر زورگویان است نوید دهنده است ، زنده کردن روح پرهیزکاری در وجود انسان، تقویت نیروی اراده به واسطه سرکوب کردن نفس طغیانگر و کنترل امیال و غرایز انسانی در جامعه کنونی ما که به وفور شاهد ناهنجاری های اجتماعی هستیم که نشات گرفته از عدم تقوا است، آری روزه تنها نخوردن و نیاشامیدن برای آگاه شدن از درد دردمندان و ابراز همدردی با آنان نیست ، بلکه واکسیناسون جامعه ای است که گناه در آن در حال ایپدمی شدن است ،گناهی که در اشکال مختلف خود با دزدی و غارت و درگیری های خیابانی و آدم ربائی و تجاوز به مال و ناموس مردم ظاهر می شود و هر چند صباحی روزنه امید شهدای امر به معروف و نهی از منکر در جامعه نیز به فراموشی سپرده می شود.

اگر همه مردم به وجوب روزه در ماه رمضان یقین پیدا کنند ،روزه را می توان بازدارنده انسان از تمامی امیال و هوس های شیطانی قلمداد کرد و روزه را راهکاری برای تمرین گناه نکردن در پیشگاه باریتعالی دانست و به این مهم نمی توان دست یافت جز با تلاشی همگانی ، جز با واجبی فراموش شده با نام امر به معروف و نهی از منکر که با خون شهید بزرگوار خلیلی جانی دوباره گرفته است، تقویت روحیه نوع دوستی به واسطه یاد کردن درد دردمندان ، لطافت روح و نورانیت و صفای روح ، در نتیجه اصلاح و تربیت نفس ، تقویت جنبه شکیبایی روح و مسائلی از این دست را برای جامعه ایرانی و اسلامی ما به ارمغان آورد.