گاهی از بازیگر شدن، پشیمان می‌شوم / تکلیف دانشجویان بی‌شمار رشته بازیگری که در طول سال فارغ‌التحصیل می‌شوند؛ چیست؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ شهاب شادابی ، بازیگر نقش داریوش در سریال «نفس» در گفت‌وگو با خبرنگار حوزه هنری تهران نیوز درباره نقش خود در این مجموعه اظهار داشت: ابتدا قرار بود نقش روزبه را بازی کنم و با توجه به این که فیلمبرداری سریال در دو فاز انجام شد، حتی در فاز اول نیز نقش روزبه را بازی کردم که بعداً علیرضا کمالی این نقش را بازی کرد. تصویربرداری سریال به‌دلیل مسائل مالی، مدتی متوقف شد و زمانی که کار جلوتر رفت، احساس کردیم که نزدیک شدنم به نقش چریک، زمان زیادی برای گریم نیاز دارد و داریوش بیشتر به من نزدیک است. خودم هم به شخصه با این نقش بیشتر ارتباط برقرار می‌کردم. نقشی که فراز و نشیب‌های خوبی داشت و در چند مقطع، بازی آن نیاز به ریزه‌کاری‌هایی داشت که این نقش را برایم جذاب می‌کرد.

شادابی در پاسخ به این‌که چقدر نسبت به تاریخ معاصر ایران اشراف دارد؟ ، گفت: قطعاً همه ما ایرانی‌ها نسبت به گذشته و تاریخ کشورمان حساس هستیم. اما اگر قرار باشد این برهه تاریخ را به‌گونه‌ای نمایش دهیم که مدیون یک فرد خاصی نشویم، کار خیلی دشوار خواهد شد. من برای ایفای نقش در مجموعه «نفس» تحقیقات زیادی داشتم. کتاب‌های زیادی خواندم و از صحبت‌های افرادی که گذشته را بدون تحریف، روایت می‌کردند، بهره بردم. تقریباً هفت ماهی این روند طول کشید؛ برخی اوقات احساس می‌کردم فضایی ایجاد شده که در سال ۶۵ زندگی می‌کنم نه ۹۵؛ به اندازه‌ای در حال و هوای آن دوران به سر می‌بردم که ناخواسته طرز لباس پوشیدنم نیز تغییر کرده بود.

بازیگر فیلم سینمایی «دعوتنامه» در ارتباط با این‌که آیا ایفای نقشی از تاریخ معاصر ایران که هنوز راویان زنده‌ای دارد، برایش چالش برانگیز نبوده؟ ، عنوان کرد: خیر، واقعیت این است که ایفای هر نقشی چه تاریخی و چه غیر تاریخی دشوار است. زیرا حس و تفکری بیرون از شخصیت بازیگر است و باید برای رسیدن و نزدیک شدن به آن تلاش کرد. ضمن این‌که به شخصه گاهی در گذشته زندگی می‌کنم و آن را دوست دارم. همین موضوع برایم از دشواری‌های بازی کاست؛ من، نقش و فضای داستان را خوب درک کردم.

شادابی همچنین درباره تجربه همکاری با جلیل سامان در مقام نویسنده و کارگردان سریال نفس گفت: کار کردن با ایشان بسیار بسیار سخت و در عین حال لذت بخش است؛ کار آقای سامان را نمی توان با هیچ کارگردانی مقایسه کرد. واقعا آرزویم است یک بار دیگر فرصت همکاری با ایشان برایم فراهم شود.

وی درباره تجربه‌های بازیگری خود در سال‌های گذشته نیز توضیح داد: برای نخستین بار در سال ۸۴، نقش اصلی یک تله فیلم را بازی کردم. سال‌های ۸۷ و ۸۸ در کلاس‌های زنده یاد حمید سمندریان دوره بازیگری را گذراندم. دو سال بعد، با دکتر مسعود دلخواه در دو نمایش تئاتر همکاری کردم. مدتی فعالیتم کمتر شد تا این که ماه رمضان سه سال پیش، با سریال «فاخته» به تلویزیون آمدم. همچنین در چند اپیزود سریال «شاید برای شما هم اتفاق بیافتد» ایفای نقش کردم. سپس در سریال های «تنهایی لیلا»، «سایبری» و «کیمیا» هم نقش کوتاهی را بازی کردم. همچنین در فیلم های سینمایی «فرشتگان قصاب»،«لینا»، «توچال» و «دعوتنامه» نیز به ایفای نقش پرداختم.

وی در پاسخ به این‌که آیا با علاقه وارد حرفه بازیگری شده است یا نه؟ ، عنوان کرد: قبل از ورود به این حرفه دوره آموزشی ندیده بودم و به پیشنهاد یکی از دوستانم تجربه‌اش کردم. اما بعدها بازیگری را آموختم و تمرینات و مراقبه‌هایی داشتم. امسال نیز به همین دلیل وارد عرصه سینما شدم؛ تا قبل از آن، خودم را اندازه سینما نمی دانستم. اما اکنون فکر می‌کنم که وقتش رسیده است.

این هنرمند همچنین خاطر نشان کرد: برخی اوقات از بازیگر شدنم پشیمان می‌شوم. اما به هر حال یک دهه از بهترین سال‌های زندگی‌ام را صرف آن کرده‌ام و الآن دیگر نمی‌توانم آن را کنار بگذارم. این پشیمانی هم نه به خاطر رکود و بیکاری نسبی بلکه بیشتر به خاطر گاردی است که برخی از همکاران نسبت به ورود بازیگران جدید به این حوزه دارند. ورود یک نفر به دنیای بازیگری، چرا باید منوط به اجازه فرد دیگری باشد؟! من ۱۰ سال صبر کردم تا اطلاعات، دانش و حس و حالم به حدی برسد که بتوانم در کنار دیگر بازیگران، کار خوبی ارائه کنم. خوشبختانه جلیل سامان از معدود کارگردان هایی هستند که به غیر از توانایی بازیگر، معیار دیگری را مد نظر ندارند.

شادابی در پایان گفت: در تلویزیون و سینما، تعداد کمی از بازیگران، مدام تکرار می‌شوند. برای نمونه در یک پردیس سینمایی که چهار فیلم در حال اکران است، چهره بازیگران مشترک بر پوستر فیلم‌ها مشاهده می‌شود. با این تفاسیر تکلیف بیش از هزار دانشجوی رشته بازیگری که در طول سال فارغ‌التحصیل می‌شوند ، چیست؟ چه بازار کاری برای آن‌ها وجود دارد؟! از سوی دیگر نگرانی از بازگشت سرمایه در سینمای ما به قدری زیاد است؛ که گاهی هدف متعالی هنر فراموش می‌شود. در حالی که هنر یعنی خلاقیت و نوآوری اما به دلیل محدودیت، خلاقیت حذف می‌شود.

انتهای پیام/