او یک دیوانه واقعی است!/ وقتی خسرو از اعتدال خارج می شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان - نیکو روستایی/ فیلم سینمایی در حال اکران «برادرم خسرو» اولین تجربه بلند سینمایی احسان بیگلری در جایگاه کارگردان است که جوایزی را هم برای وی به همراه داشته است.

فیلم در ظاهر قرار است به مسائل خسرو (شهاب حسینی) که دچار بیماری دو قطبی است بپردازد، اما این فقط بهانه ای است برای رسیدن به مقصود اصلی فیلم که کارگردان آن را همان لحظه شروع فیلم با هوشمندی به ما نشان می دهد؛ زمانی که درب ورودی خانه از جایی عجیب باز می شود و قرار است ما لایه های درونی و پنهانی این خانواده را کشف کنیم.

خانواده به ظاهر خوشبخت دکتر ناصر در خانه ای زیبا زندگی می کنند و ناصر (ناصر هاشمی) حاکم خانه است و اعمال و رفتار همه طبق خواست او انجام می شود. اما ورود خسرو مقررات و فرمانروایی ناصر را به هم می زند و دیگر همسر و پسرش فرمانبردار بی چون و چرای او نیستند. این ممکن است ذهن ما را به سمت همان داستان های کلیشه ای ببرد که حضور شخصی جدید در خانواده ای منظم و مقرراتی باعث تغییر آنها می شود، اما فیلمساز موفق می شود از سطح وقایع فراتر برود و با چرخش خود سعی دارد که روایتی جدید را بازگو کند.

خسروی بیمار حالا که وارد قلمروی ناصر شده، پس باید مطیع او شود و این باعث ایجاد کشکمش بین این دو می شود، که هرچه داستان پیش می رود این کشمکش بزرگتر و بحرانی تر می شود، تا جایی که ناصر اقدام به قتل می کند.

تعارض عقل و جنون

در خلال این کشمکش ها دست شخصیت ها برای ما رو می شود، و دیگر فیلم درباره خسرو نیست، بلکه به واسطه او، ماهیت اصلی شخصیت ناصر روشن می شود و قصه به تعارض بین عقل و جنون می رسد، دیوانه واقعی کیست؟!

اینجا پدر و برادر بزرگتر، جایگاه عالی همیشگی را ندارند. آنها همان هیولاهای زندگی خسرو هستند که هیچ کس و هیچ چیزی جز خواسته های خودشان را نمی بینند. جمع کردن تمام صفحه های موسیقی یادگار پدرشان توسط ناصر، کنایه ای بر این است که او میراث دار بی چون و چرای پدرش است، و بعد از مرگ او ناخودآگاه تبدیل به همان پدری شده که همه را به کارهای دلخواهش مجبور می کرده.

ناصر نه تنها با برادر خودش بلکه با همسر و پسرش هم رفتار مشابهی دارد. در مقابلِ او اولین اشتباه آخرین اشتباه است. اگر همسرش مرتکب اشتباهی شود باید تا آخر عمرش تاوان آن اشتباه  را پس بدهد، چرا که ناصر استاد آزار روح و روان است.

فیلمنامه در خدمت قصه و شخصیت پردازی های خسرو و ناصر است، که با بازی خوب شهاب حسینی و ناصر هاشمی کامل می شود، هرچند که در این بین شخصیت میترا (هنگامه قاضیانی) عرصه ای برای ظهور نمی یابد چراکه خسرو و ناصر دو طرف داستان هستند که تاکید بر وجه  منفی خسرو آن را از اعتدال خارج کرده و به افراط می کشاند.

توضیحات بی تاثیر!

در بین کشمکش های این دو برادر، توضیح های اضافی راجع به بیماری دو قطبی فیلم را به حاشیه می برد و از هدف اصلی خود دور می کند، چرا که لزومی نداشت دکتر خسرو اینقدر مو به مو جزئیات بیماری را توضیح دهد؛ این توضیحات تاثیری بر روند قصه ندارد.

سکانس پایانی با نگاه ناصر در آینه ماشین به خسرو تمام می شود، این نگاه پیروزی همیشگی او بر خسرو را نشان می دهد، که پایانی خوب و همسو با درونمایه داستان فیلم است. هرچند از ابتدا، فیلم به نحوی شروع می شود که بیننده منتظر اتفاقی مهیب و هولناک است و زمانی که فیلم تمام می شود، بیننده از اینکه آن اتفاق (که او انتظارش را داشته) رخ نداده، برای لحظه ای سرخورده می شود، اما کمی بعد از پایان، فیلم تازه در ذهن بیننده شروع می شود و می فهمد اتفاقی که افتاده از چیزی که در ذهنش تصور می کرده هولناک تر است.

فیلم «برادرم خسرو» مسائل ریشه ای در یک خانواده را از جنبه روانشناختی بررسی می کند. فیلم متن خوبی دارد و ایده های اجتماعی و روانشناختی خود را به درستی در فیلمنامه پرورانده است و توانسته به مقصود خود برسد. هرچند که گرفتار ضعف هایی در ساخت است، اما به طور کلی فیلم قابل تأملی است، که نوید فیلمنامه نویس و کارگردانی خوش آتیه را به سینمای ایران می دهد.

انتهای پیام/