به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری اوشیدا؛ در رستورانی معروف در شهر سیمائو استان یوننان چین٬ دعوت بودیم کارشناسانی از ۳۵ کشور جهان حضور داشتند.
تعدادی نوجوان وسط میدان٬ بازی می کردند و توجه همه را به خود جلب کرده بودند.
به بازی آنها دقت کردم و در جمع گردشگران به گونه ای که همه حضار متوجه شوند٬ رجزخوانی کردم و به نوجوانان گفتم: «من هم بازی می کنم٬ با شما مسابقه می دهم»!
همه ی جمع مبهوت به من نگاه می کردند و مهمانداران رستوران می گفتند شما نمی توانید٬ این یک بازی بومی است.
رفتم نشستم و با یکی از بچه ها که سرآمد بازی شان بود٬ به مسابقه برخاستم.
در این مسابقه٬ پیروز میدان من بودم٬ کف زدند٬ هورا کشیدند و فریاد «ایران٬ ایران» از گلوی مردمی از ۳۵ کشور جهان٬ جایزه ی من بود.
می دانید نام آن بازی چه بود؟ «سَه مَه گُل».
درست خواندید اما چینی ها برای آن مهره هایی از جنس پلاستیک٬ طراحی کرده و مثل مهره های شطرنج ساخته بودند و در جعبه ای قرار داده٬ دستورالعمل بازی را هم روی کاغذی چاپ کرده و در آن گذاشته بودند.
دقیقاً و بدون هیچ کم و کاست٬ بازی همان بود که من در کودکی در روستای زهک با همبازی هایم٬ فراوان تمرین کرده و متبحر شده بودم.
به نظر ساده می آید٬ ولی گردشگران زیادی را به خود جذب کرده بود و این جعبه ی بازی را می خریدند و مشتاقانه بازی بچه ها را تماشا می کردند.
بازی های بومی می تواند به عنوان مکمل٬ در محیط های گردشگری٬ همچون ملاتی چسبنده عمل کند و در ذهن گردشگر٬ نقطه ی عطف ایجاد نماید و اثر را برای او ماندگار نماید.
بیایید داشته های فراوان فرهنگی سیستانیان را درست و عالمانه تدوین و به نسل های جدید و آینده٬ معرفی کنیم.
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, می دانید نام آن بازی چه بود؟ «سَه مَه گُل»., می دانید نام آن بازی چه بود؟ «سَه مَه گُل».,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه