شهید موسی طالبی داوطلبانه روی مین خوابید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ هادی مخدومی از یادگاران هشت سال دفاع مقدس در گفت و گو با پیشمرگ روح الله گفت: برای انجام عملیات والفجر 10 که با رمز یا محمد ‌ابن‌ عبدالله(ص) در تاریخ 24 اسفند سال 1366 در منطقه عمومی حلبچه و با هدف آزاد سازی شهر حلبچه و دسترسی به دریاچه دربندیخان آغاز شد و تا روز 29 همین ماه ادامه داشت، تعداد زیادی از نیروهای رزمنده در شهر سروآباد تجمع کرده بودند به گونه ای که ماشین ها، ادوات و نیروهای پیاده در سطح شهر و راه های روستایی ترافیک ایجاد کرده بودند.

اواخر فصل زمستان بود و برف زیادی روی زمین نشسته بود؛ شرایط منطقه به گونه ای بود که در برخی مناطق ارتفاع برف تا حدود سه الی چهار متر نیز می رسید. برف ها روی هم تلنبار شده بود و بر اثر سرمای زیاد به صورت یک قطعه یخ لغزنده درآمده بود.

نحوه انجام عملیات به گونه ای بود که باید تعدادی از نیروها وارد منطقه می شدند و یخ های بعضی مسیر را می شکستند و بعد نیروهای عمل کننده وارد عمل می شدند. ارتفاع زیاد و لغزنده بودن مسیر شرایطی را برای نیروها ایجاد می کرد که اگر پای رزمنده ای می لغزید تا نزدیکی سنگر عراقی ها سر می خورد و پایین می رفت.

برادر زین العابدین فرمانده گردان صاحب الزمان(عج) بود و وظیفه نیروهای گردان صاحب الزمان(عج) شکستن یخ ها و هموار کردن مسیر برای نیروهای عمل کننده بود. نیروهای گردان باید تا ساعت 12 شب معبر را برای ورود نیروهای عمل کننده باز می کردند، اما این کار به درازا کشید و نزدیک طلوع آفتاب بود که برادر زین العابدین با حاج عابد فرمانده تیپ بیت المقدس تماس گرفت و گفت: «نزدیک طلوع آفتاب است و تا این لحظه نتوانسته ایم معبر عراقی را باز کنیم، حالا هم دو گردان نیرو (گردان صاحب الزمان(عج)  و گردان امام حسین(ع)) هم چون سیبل در برابر نیروهای عراقی قرار دارند. اگر آفتاب طلوع کند و نیروهای عراقی از خواب بیدار شوند، ما نه راه پس داریم و نه راه پیش. همه نیروها قتل عام می شوند».

در واقع دو گردان نیرو وارد عملیات شده بودند و پشت سرشان ارتفاعات یخی بود که بالا آمدن از کوه یخی و عقب نشینی کردن غیر ممکن بود و در مقابلشان میدان مین وجود داشت که فرصت خنثی کردن میدان مین در آن لحظه وجود نداشت. تنها کاری که نیروها باید انجام می دادند این بود که تعدادی از نیروها به صورت داوطلب روی مین ها بخوابند تا سایر نیروها از روی پیکر آن ها وارد معبر بعثی ها شوند.

در این میان شهید موسی طالبی و یک سرباز شهید به نام کرمی داوطلب شدند و روی میدان مین خوابیدند. به این ترتیب با تقدیم دو شهید جان بر کف ما توانستیم در همان لحظه اول عملیات بدون شلیک حتی یک گلوله تعداد 80 نفر از نیروهای بعثی را به اسارت درآوریم.

یکی از سنگرهای بعثی که مجهز به دوشکا بود از خواب بیدار شده بود و اجازه نمی داد که احدی از رزمندگان سرش را بلند کند. یکی از رزمندگان سپاه اسلام که اتفاقاً خدمه خمپاره هم بود در همان تیر اول خمپاره، سنگر بعثی را هدف قرار داد و نیروها از شر دوشکای عراقی راحت شدند.

به این ترتیب در همان روز اول پایگاه بعثی ها که در نزدیکی ارتفاعات چناره قرار داشت و یکی از ارکان قدرت خط تهاجمی ارتش بعث محسوب می شد به تصرف رزمندگان سپاه اسلام در آمد و بعد از آن سایر نیروهای عمل کننده به خط زدند و توانستند ضربات سنگین و محکمی را به ارتش بعث وارد کنند.

عملیات والفجر 10

فرماندهی این عملیات بر عهده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود و از نتایج عملیات می توان به موارد زیر اشاره کرد:

- آزادسازی منطقه‌ای به وسعت حدود 1200 کیلومتر مربع شامل شهرهای حلبچه، خرمال، بیاره، طویله عراق و نوسود ایران.

- کاهش خط پدافندی خودی و گشودن جبهه‌ای جدید برای دشمن و انتقال توان عمده‌ای از ارتش عراق به جبهه شمالی.

تلفات دشمن:

حدود 10000 کشته و 5440 اسیر

خسارات دشمن:

انهدام 10هواپیما، 1 هلی‌کوپتر، 270 دستگاه تانک و نفربر، 60 قبضه توپ صحرایی، 20 قبضه توپ ضدهوایی، 40 قبضه خمپاره‌انداز، 13 دستگاه مهندسی، 230 دستگاه خودرو و 750 قبضه اسلحه انفرادی و آرپی جی هفت.

غنائم:

90 دستگاه تانک و نفربر، 100 قبضه توپ صحرایی، 20 قبضه توپ ضدهوایی، 20 قبضه خمپاره انداز، 15 دستگاه مهندسی، 800 دستگاه خودرو و 6110 قبضه اسلحه انفرادی و آرپی‌جی هفت.

انتهای پیام/