به دوستانتان توصیه کنید برای حفظ سلامت روحشان تا حد امکان رفتن به سینما را محدود کنند!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیک دانشجو مسئله ای که عموما برای غالب اهالی سینما اعم از کارگردان، تهیه کننده و بازیگر مهم بوده (با توجه به هزینه‌های میلیاردی) فروش مناسب اثر و استقبال از آن در گیشه به هر نحو است. همین امر باعث شده آنان معمولا بی‌توجه به ارزش‌های اسلام ناب و فرهنگ اصیل ایرانی سعی کنند با لودگی و تمسخر هنجار‌های ایران اسلامی برای رسیدن به این هدف تلاش کنند.

اما همیشه درآمد بیشتر هدف نبوده! چه بسا بسیاری از نفوذی‌های دشمن در این جبهه‌ی فرهنگی به منظور مبارزه با آرمان‌های انقلاب اسلامی با سیاه‌نمایی و زشت نشان دادن چهره‌ی ایران خود را به صورت رایگان در اختیار دشمن قرار دادند و نکته‌ی تاسف برانگیز این است که هزینه‌ی ساخت بسیاری از این فیلم‌های سخیف در سایه‌ی بی‌توجهی مسئولین فرهنگی با پول بیت‌المال، نه برای مخاطبان ایرانی بلکه برای جشنواره‌های خارجی با محوریت ضد اسلامی و ایرانی تهیه می‌شود.

چندین فیلم موهن و زشت اصغر فرهادی که در آن ملت ایران را به تمسخر گرفته و آثار موهن دیگری چون پنجاه کیلو آلبالو، ابدو یک روز، بدون تاریخ بدون امضاء و … مورد استقبال دشمنان ایران قرار گرفت، از نمونه های این دست فیلم‌ها می‌باشند. موضوعاتی که در این فیلم‌ها محور ساخت قرار می‌گیرند در همه‌ی اثرها به شکل‌های مختلف دائما تکرار می شوند تا بعد از گذشت مدتی بر روی مخاطب تاثیر گذار باشند.

مثلا موضوعاتی که در چند سال گذشته بالاخص از زمان روی کار آمدن اصلاح طلبان اوج و تاکنون مورد توجه قرار گرفته است، ترویج عشق‌های مثلثی و شهوانی، ترویج و عادی‌سازی ارتباطات آلوده‌ی قبل از ازدواج، پوشش و آرایش‌های نامناسب غربی، سیاه نمایی وضعیت اجتماعی، سیاسی و اقتصادی ایران، تمسخر چهره‌های مذهبی با بدبخت، ریاکار، شهوت‌ران، چشم چران، دروغگو و ظالم نشان دادن آنها، ترویج و عادی سازی شوخی‌های جنسی بین زن و مرد و استفاده از فحش‌های رکیک و مبتذل و زیر سوال بردن ارزش‌های دفاع مقدس و ایثارگری‌های رزمندگان با خشن و متحجر نشان دادن آنها و … بوده است.

در کنار موارد فوق انتشار فیلم و تصاویر بعضی رفتارها و حرکات شنیع، زشت، مستهجن و موهن بعضی از به ‌اصطلاح بازیگران زن و مرد در محافل نه‌چندان خصوصی هم‌صنفانشان نشان دهنده‌ی اوج ابتذال در بین بعضی از این قشر بی‌فرهنگ می‌باشد.

البته در این میان بوده‌اند کسانی که با وجود کمبود‌های موجود از تلاش برای احیای سینمای فاخر باز نایستادند و با روی پرده و آنتن فرستادن اثرهایی همچون حضرت یوسف، ملک سلیمان، طلا و مس، ایستاده در غبار، قلاده های طلا، ماجرای نیمروز و  چند اثر محدود دیگر سلاح مبارزه با تهاجم فرهنگی را در عرصه‌ی سینما زمین نگذاشتند و افرادی همچون مرحوم استاد سلحشور که سینمای ارزشی ایران دوام حیات خود را مدیون آثار فاخر آنها می‌باشد.

و شاید اینجاست که باید از عدم استقبال مردم از غالب اثرهای اکران شده در سینما ها خوشحال باشیم و حتی به دوستان و آشنایان هم توصیه کنیم برای حفظ سلامت نفس و روحشان تا حد امکان از رفتن به سینما بجز مواردی محدود خودداری کنند.