خشونت های ضد مسلمانان در میانمار مسئله جدیدی نیست/ ریشه اصلی کشتار مسلمانان میانمار به تاریخ استعماری کشور و افزایش ملی گرایی بورمن برمی گردد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح زاگرس ، در روزهایی که مسلمانان میانمار از درگیری های شدید رنج می کشند و رهبر انقلاب اسلامی با انتقاد از اکتفا کردن دبیرکل سازمان ملل به محکوم کردن جنایات در میانمارخواستار افزایش فشار سیاسی، اقتصادی و تجاری کشورهای مسلمان بر دولت میانمار شدند ذکر چندین نکته که کمتر مورده توجه قرار گرفته است و در مورد مردم مظلوم مسلمان میانمار قابل ذکر است حایز اهمیت می باشد.

میانمار چندین سال است که درگیر شورش‌هایی است که یکی از علل اصلی آن اختلاف میان مسلمانان و بوداییان است. در ماههای اخیر مسلمانان روهینگیایی بیش از پیش  بدلیل تفاوت های مذهبی و قومی به طور گسترده ای در معرض آزار و اذیت قرار گرفته اند.

اغلب مسلمانان روهینگیا در اردوگاه‌های استان راخین زندگی می‌کنند و بدون اجازه دولت مرکزی اجازه خروج از استان راخین را ندارند.روهینگیایی‌ها شهروند میانمار محسوب نمی‌شوند چراکه هنگامی که در سال ۱۹۶۲ میلادی نظامیان از طریق یک کودتا قدرت را در میانمار به دست گرفتند، همه شهروندان ملزم به داشتن کارت شناسایی ملی شدند اما به روهینگیایی‌ها فقط کارت هویتی داده شد که آنان را «خارجی» معرفی می‌کرد و در نتیجه امکان تحصیل و کار آنان را محدود می‌کرد

در تجزیه و تحلیل خشونت اخیر، بسیاری از رسانه های غربی بر نقش ارتش و شخصیت رهبر واقعی، آونگ سان سوچی متمرکز شده اند. وضعیت او به عنوان یک برنده جایزه صلح نوبل به طور گسترده ای از زمان آخرین شواهد ظلم و ستم بیشتر مطرح شده است.

بطور فزاینده ای دشوار است که باور کنیم که عوامل دیگر در بازی وجود ندارد.به خصوص با توجه به اینکه در میانمار 135 گروه های نژادی شناخته شده است (روهینگیا از این فهرست در سال 1982 حذف شد). مسائلی وجود دارد که ممکن است کمتر مورد بررسی قرار گرفته باشند و مهم است که فراتر از تفاوت های مذهبی و قومی با سایر علل ریشه ای آزار و شکنجه و پاکسازی قومی را مورد بررسی قرار دهیم.

خشونت های ضد هندی و ضد مسلمان در میانمار هیچ چیز جدیدی نیست. این ریشه در تاریخ استعماری کشور و جمعیت شناسی و افزایش ملی گرایی بورمن در این زمینه است. از دهه های اخیر، خشونت مرگبار به طور مرتب در نقاط مختلف کشور رخ داده است.

 بخش مهمی از این بحران ناشی از مهاجرت های غیر قانونی به این کشور ظرف یکی دو دهه اخیر  از سوی بنگلادش بوجود آمده است، بحرانی که بدلیل حجم زیاد پناهندگان بنگلادشی که عموما از فقر رنج می برند و مسلما از فرهنگ و سواد پایینی برخوردار هستند و این افراد پس از استقرار در ایالت راخین میانمار باعث شده اند توازن قومی و جمعیتی و همین طور مذهبی این مناطق با چالش روبرو شود و این امر واکنش بوداییان را در پی داشته است.

ما باید منافع سیاسی و اقتصادی را به عنوان عواملی که باعث ایجاد جابجایی اجباری در میانمار می شود نه فقط در مورد مردم روهینگیا بلکه در مورد اقلیت های دیگر مانند کچین، شان، کارن، چین و مون در نظر بگیریم.

از دهه 1990، شرکت های چینی در شمال کشور، از چوب، رودخانه ها و مواد معدنی استفاده می کنند. این امر منجر به درگیری های خشونت آمیز میان رژیم نظامی و گروه های مسلح، از جمله سازمان استقلال کچین (KIO) و متحدان قومی آن در ایالت کچین شرقی و شمال شان( Shan) شد. در ایالت راخین، منافع چینی و هندی بخشی از روابط گسترده چین و هند است که این منافع عمدتا در راستای ساخت زیرساخت ها و خطوط لوله در منطقه است.ادعای آنها بر این است که چنین پروژه هایی اشتغال، هزینه حمل و نقل و درآمد نفت و گاز را برای میانمار تضمین می کند.در میان پروژه های توسعه گسترده، یک خط لوله فراملی که توسط شرکت نفت ملی چین (CNPC) ایجاد شده است ,  و قرار است به اتصال سیتو، پایتخت راخین به کونمینگ چین بپردازد که کار آن در سپتامبر 2013 آغاز شده است.

کمیسیون مشاوره بی طرف ایالت راخین در درخواستی از دولت محلی تقاضای ارزیابی جامع تری از این موضوع نمود و در حقیقت این کمیسیون در باب موضوعاتی چون تصرفهای زمین مردم محلی، موضوع اختصاص غرامت کافی برای زمین ها، تخریب محیط زیست و همچنین هجوم کارگران خارجی غیر محلی برای کار در منطقه هشدار داد.

 در همین حال پروژه دریای سیتوی هندوستان به عنوان بخشی از پروژه حمل و نقل چند منظوره کالدان تأمین مالی شده است. هدف این پروژه این است که ایالتی در قسمت شمال شرقی هند به نام میزورام را به خلیج بنگال متصل کند.

مناطق ساحلی ایالت راخین به وضوح دارای اهمیت استراتژیک برای هند و چین است، دولت میانمار نیز منافع خود را در پاکسازی زمین ها برای آماده شدن در جهت حرکت بسوی توسعه بیشتر و رشد سریع اقتصادی در کشور در حال توسعه خود دارد.

روابط میان مذهبی در میانمار بسیار پیچیده است. مسلمانان، به ویژه روهینگا ها، با یک اسلام هراسی عمیق مواجه هستند. بنیادگرایان ادعا می کنند که فرهنگ و جامعه بودایی کشور تحت محاصره مسلمانان قرار گرفته است، بخصوص که میانمار توسط بسیاری از کشورهای اسلامی مانند بنگلادش، مالزی و اندونزی احاطه شده است پس روهینگیا به عنوان تهدیدی برای شیوه زندگی و اعتقاد بودا و همچنین دروازه ای برای اسلامگرائی میانمار دیده می شود. اما مسئله اقتصادی نیز وجود دارد. دولت راخین، اگرچه غنی از منابع طبیعی است اما یکی از فقیرترین مناطق کشور است. بنابراین روهینگاها به عنوان یک بار اضافی اقتصادی در دولت در نظر گرفته می شود، زیرا آنها برای تعداد کمی از مشاغل و فرصت های کسب و کار موجود رقابت می کنند.

آنچه که مشهود است راه حل داخلی برای مشکل روهینگیا تنها زمانی ممکن است که در وهله اول نخبگان حاکم میانمار و تصمیم گیران در وهله اول ذهنیت خود را در باب مردم روهینگا تغییر دهند و سازمان های بین الملی بخصوص آ سه آن و همین طور سازمان ملل سازمان کنفرانس اسلامی با ارایه کمک های سیاسی و همین طور اقتصادی در جهت رفع مشکلات مردم این منطقه گام بردارند.

به قلم سعید نیک گو

انتهای پیام/