آداب صفای حسینی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به‌نقل از شبکه خبری تهران نیوز ، این روزها هوای شهر هوای متفاوتی است، هوایی نادر که در سال شاید نتوان بیش از دو سه بار آن را تنفس کرد، هوایی که رائحه‌اش در سراسر شهر پیچیده و همه از زن و مرد و کودک و جوان و پیر از استشمام آن لذت می‌برند، هوایی که آلودگی هوای تهران را به فراموشی می‌سپارد.

هوا هوای حسین علیه‌السلام است، هوای کرب‌وبلا، هوای اتحاد و همدلی افراد محله، هوای یکدست شدن شهر بدون نماهای تجملاتی شمال و خرابی دیوارهای جنوب شهر، هوای همنوا شدن همه سلیقه‌های سیاسی است و همه زیر یک بیرق دورهم جمع می‌شوند تا با سوگواری برای فرزند رسول خدا صلی‌الله علیه و آله وسلم به صفای دل و معنویت خود بیفزایند.

اما این عزاداری و صفای دل آدابی نیز دارد، اینکه شب به شب حسینی شویم و صبح به صبح همانی شویم که بودیم فایده ندارد، منفعت آنجاست که ده روز بعد، فردای عاشورا وقتی به خود می‌نگریم ببینیم با آنچه امروز هستیم فرق کرده باشیم.

نخستین ادب از آداب ورود به ماه محرم این است که در عزای فرزند پیامبر صلی‌الله علیه و آله وسلم همان‌گونه باشیم که اگر فرزند خودمان را از دست بدهیم می‌شویم، کما این‌که سنت حضرات معصومین علیهم‌السلام نیز همین بوده است و از روز نخست ماه محرم تا پایان این ماه شریف آن‌گونه عزادار می‌شدند که کسی لبخند ایشان را هم نمی‌دید.

از رسول خدا صلی‌الله علیه و آله وسلم در جای جای مختلف از جمله در واقعه اکمال دین در غدیرخم  شنیده شده است که فرمودند نبی و وصی‌اش نسبت به مردم ازخودشان اولی هستند، یعنی اگر در کنار امام قرار گرفتی و جان در خطر بود باید جان امام را مقدم شماری و خود را فدا کنی، حال در عزای امام نیز باید امام را از عزیزان از دست رفته خود که در فراق آنها اشک می‌ریزیم و با احسان و خیرات یادشان می‌کنیم، نزدیک‌تر بدانیم و اندوه و غصه خود را به عالمیان نشان دهیم.

در همین راستا باید مراقب بود پوشش و آرایش و پیرایش شخص عزادار آنگونه نباشد که بر اساس تهاجم فرهنگی دشمن چیدمان شده باشد و اسباب تمسخر و استهزاء مذهب تشیع را فراهم آورد کما اینکه غیرمقیدترین و غیرمذهبی ترین افراد نیز در عزای از دست دادن عزیزان خود عنان از کف داده و چنان بی حال و حوصله می‌شوند که نایی برای تیپ زدن و خود نمایی ندارند.

ادب دیگری که باید در آغاز این ماه مدنظر داشت این است که وقت ما صرفا خرج ارتباط گیری با پرچم و بیرق و سیاهی و زنجیر و طبل و … نشود، این‌ها را اگر استفاده می‌کنیم و یا تبرک می‌جوییم بخاطر این است که منسوب به امام غریب و شهدای کربلا هستند بنابراین ارتباط و دوستی خود را با سید و سالار شهیدان تقویت کرده و خود را متبرک به قرابت و صمیمیت با آن حضرت کنیم از اولویت بالاتری برخوردار است.

بزرگان دین به منظور افزایش صمیمیت سفارش کرده‌اند که زیارت آن حضرت ترک نشود و چه بهتر این که روزمان را در کنار یک صفحه قرآن و یک فراز از نهج البلاغه که در طول سال در زندگی شیعیان جریان دارد با خواندن زیارت عاشورا و تامل در معنای یک فراز آن آغاز کنیم تا در تمام طول روزهای ماه محرم الحرام همواره یاد و خاطر اباعبدالله الحسین علیه‌السلام در فکر ما جریان داشته باشد.

اما ادب مهمتر که به عنوان نکته پایانی در این یادداشت می توان گفت این است که حواسمان باشد طول ماه محرم مخصوصا دهه اول آن را صرفا به شور حسینی نگذرانیم چرا که شور حسینی مقدمه‌ای است برای رساندن ما به شعور حسینی، پس باید از تک تک لحظات و فرصت‌ها از فضاهای تبلیغاتی سطح شهر گرفته تا منابر در فضای حقیقی و از یک تصویر گرفته تا مقالات در فضای مجازی و از یک یادداشت گرفته تا فیلم و نمایش در فضای رسانه به‌دنبال آموختن نکته‌ای از فرهنگ حسینی باشیم و در افزایش علم و عمل خود نسبت به فرهنگ و سبک زندگی و سلوک عاشورایی تلاشی مضاعف داشته باشیم.

دانشمندان علوم انسانی نیز به این نتیجه رسیده‌اند که سفارش امام صادق علیه‌السلام مبنی بر یادداشت آنچه که می‌شنویم و می‌خوانیم، بر افزایش و تثبیت یادگیری ما اثر مضاعف دارد بنابراین شایسته است از امشب دفترچه‌ای و خودکاری از تولیدات داخلی کشور خود به همراه داشته باشیم تا هرآنچه که درباره قیام عاشورا و زندگی و شخصیت امام حسین علیه‌السلام می‌شنویم و می‌خوانیم یادداشت برداری کنیم و بعدها با مرور آن درسهای محرم را برای خود تجدید کنیم.

حجت الاسلام محمد صدارت

انتهای متن/*