مهمترین اثری که در دست سرایش و تالیف دارم، منظومه "شاهنامه سرخ" است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری جاجرم، با توجه به این که سرایش اشعار آئینی در ماه محرم به اوج میرسد ، به سراغ یکی از شاعران پر کار آئینی مرد هفت هنر ایران مهدی میرابی رفته ایم ، تا در این خصوص مصاحبه ای با ایشان داشته باشیم .

جناب میرابی شعر چیست!?
_ اصطلاحاً شعر کلامی است ادبی و زیبا که از احساسات و عواطف پاک و زلال شاعر نشاًت میگیرد ، که البته نوع کلاسیک آن موزون و دارای قافیه و بعضاً ردیف می باشند و در قالب های گوناگون ، که در قالب های نوین ضرورتی در رعایت بعضی از موارد یاد شده ، نیست

 شعر آئینی چیست!?
_ شعر آئینی کلامی است ادبی و زیبا و مقدس که در خصوص خداوند متعال قرآن مجید ، و اصطلاحاً در خصوص چهارده معصوم (ع) سروده می شود .

شما تا کنون چند بیت شعر آئینی سروده اید!?

_حقیقتا حقیر در سرایش شعر بسیار پر کارم و تا کنون قریب دویست و پنجاه هزار بیت شعر سروده ام  که در موضوعات گوناگون می باشند . که بیش از نصف این اشعار سروده های آئینی حقیر می باشند .

آیا تاکنون مقام یا رتبه ای در خصوص شعر آئینی کسب کرده اید ؟
_ بله، البته بالاترین مقام و رتبه همین است که اهل بیت (ع) اجازه داده اند که در خصوص آنها شعر گفته باشم. و اما در جشنواره ها یا سوگواره های مختلف رتبه هایی کسب کرده ام که به یکی از آنها اشاره می کنم .
کسب مقام اول فراخوان کشوری شبکه دوم سیما (برنامه به سوی ظهور) در خصوص متن ادبی و شاعرانه ی نامه ای به امام زمان (عج) در سال ۱۳۸۰ از طرف موسسه فرهنگی حضرت مهدی موعود (عج) .

چقدر از سروده های آئینی شما در خصوص ماه محرم و قیام عاشورا و امام حسین (ع) است!؟
_بیش از نصف اشعار آئینی ام قریب شصت و پنج هزار بیت .

مهمترین اثرتان درباره ی محرم و امام حسین (ع) را بنویسید!؟
_اشعار زیادی را در رسانه ها ارائه داده ام امّا مهمترین اثری که در دست سرایش و تالیف دارم، منظومه (شاهنامه سرخ) است که در حال به نظم در آوردن قصه ی کربلا هستم و تا کنون ۲ هزار بیت آن سروده شده است.

از کتاب های منتشر شده تان بگوئید!؟
۱. کتاب عشق آسمانی که مجموعه ای از غزلیاتم است
۲. کتاب تذکره الشهدا منظوم در باب شهداء و شهادت و زندگی نامه منظوم شهدای جاجرم
۳. خاک پرستاره در هشت باب در خصوص دفاع مقدس
۴. رباعیات صلوات
و ...

سخن پایانی شما چه می تواند باشد!؟
حقیقتاً اگر اجازه دهید سخن پایانی خودم را به این نکته اختصاص می دهم که توصیه کنم تا با توجه به آسیب هایی که در مراسم آئینی ما وارد شده ، اُدبا و شاعران بیشتر سروده های خودشان را در این جهت سوق دهند . و مردم را آگاه و هشیار کنند تا در جهت رفع آن آسیب ها تلاش کنند.

آیا سروده هایی در این خصوص دارید!؟ اگر دارید بفرمائید .
بله و آخرین سروده ام در این خصوص این است که تقدیم می شود

ایّهاالناس
ایّهاالناس نه ! این رسم عزاداری نیست
به خدا رسم عزا ، رسم ریا کاری نیست

ادب و فهم وشعور است ، سزاوار عزا
زدن بر سر و سینه که عزاداری نیست

تا سحر بر سر و بر سینه زدن را چه ثمر
که نماز سحری را غم بیداری نیست

بی ثمر نخل و کتل هیچ مگردان ای دوست
تا ز اخلاص عمل گوهر آثاری نیست

آن سیه پوش عزادار و علمدار، چه سود
غم مظلوم ‌‌‌‌چو بیند ‌، ز‌‌‌ پیِ یاری نیست

ای عزادار نباشد که نَهی پای° به پای °
که عزدار پیِ زحمت و آزاری نیست

نه سزاوار عزا بحر طویل است ای دوست
که نشاط آورد و ساخته ی زاری نیست

گر که تزویر و ریا رخت ببندد ز عزا
به خدا بهر کسی آتشی و خواری نیست

گفتن لعنت بر ابن زیاد و پسِ آن
همچو او بودن و این حالت بیزاری نیست

قطره ای اشک ز اخلاص به° از بحر ریاست
تا ابد گریه نمودن همه مقداری نیست

اصلح و افضل مردم به مدیریت خواه
کین مدیریت ارثی ز عزاداری نیست

جان و تن را به محبت بسپار و که عزا
جای جان کندن و یا جای تن آزاری نیست

ادب و مهر حسین را به کف آور که همین
حق تکلیف بوَد ، صحبت بسیاری نیست

《مهدیا》گر که به بعضی ادبی بود ، که نیست !
حاجتی بهر دل آرامی و دلداری نیست
 

انتهای پیام/