شهدای روحانی ، شهید محمد تقی ملاولی / از اسارت در دست ضد انقلاب تا شهادت با بانگ الله اکبر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سراب خبر، محمد تقی ملاولی در سریش آباد قروه به دنیا آمد.

پدرش علی ملاولی بود که خیلی زود چشم از جهان بست و به دیدار حق شتافت، تربیت فرزندان و اداره معیشت خانواده بر عهده مادر محمد تقی قرار گرفت و محمد تقی تحصیلات ابتدایی را در دبستان سریش آباد به پایان رساند و بعد از آن در شهر قروه به حوزه علمیه امام صادق (ع) رفت و برخی علوم دینی را در آنجا فرا گرفت.

او در مبارزات مردمی علیه رژیم پهلوی شرکت داشت و پس از پیرزی انقلاب اسلامی و با شروع جنگ تحمیلی به جبهه رفت.

26 دی ماه 1364 همراه چند تن از هم رزمان خود در منطقه مریوان با افراد ضد انقلاب درگیر شد و عوامل استکبار آنها را به اسارت بردند و شکنجه کردند اما محمد تقی دست از اصول عقاید خود بر نداشت و در حالی که بانگ الله اکبرش به گوش می رسید که افراد پست از خدا بی خبر او را به گلوله بستند و به شهادت رساندند.

پیکر پاک این شهید گرانقدر را در زادگاهش سریش آباد به خاک سپرده اند.

خصوصیات اخلاقی و اجتماعی

محیط آرام و صمیمی سریش آباد که در 15 کیلومتری شمال قروه قرار گرفته است، جای مناسبی بود که محمد تقی با آن که سایه پدر بر سرش نبود به آنچه آرزوی ذات پاک انسانی است دست یابد. دو چیز را همیشه در زندگی روزانه خود از نزدیک می دید و لمس می کرد که شامل دعا و نماز بود.

در کنار سجاده مادرش می نشست و به زمزمه ها و دعاهایش گوش می داد و به زبان کودکی خویش سعی می کرد آنها را تکرار کند و وقتی تحصیلات دوره ی ابتدایی تمام شد او راهی حوزه های علمیه شد و آثار تحصیل علوم دینی بر ظاهر او نیز تاثیر ها داشت و رفتار و کردار او را تجسم عینی معارف دینی ساخته بود.

جزء راست سخن نمی گفت و جز بر صراط مستقیم گام نمی نهاد، باطل و طاغوت و ناحق را می شناخت و از این رو با آن که هنگام انقلاب اسلامی سنش کم بود به مبارزه علیه حکومت ظلم می پرداخت و در کنار همشهریان بزرگتر خود در راهپیمایی ها شرکت می کرد و وقتی امام خمینی (ره) به وطن بازگشت و انقلاب اسلامی به پیروزی رسید برق امید در چشمانش درخشید و تحصیل را دوباره از سر گرفت.

هنگامی که جنگ تحمیلی عراق علیه کشورمان شروع شد جهاد را برگزید و به جبهه رفت و این جهاد بخشی از علم نبود که مرحله به مرحله آموخته شود بلکه عین علم بود که انتخاب آن و شتافتن به سوی آن به منزله رسیدن به آن بود.

البته شهادت در این راه رستگاری عظیمی بود که محمد تقی در آرزوی آن بود و شب ها در گوشه ای خلوت می کرد و به راز و نیاز با معبود مشغول می شد و به نماز شب می ایستاد و دعای همیشگی او این بود "خدایا فوز عظیم شهادت را نصیبم ساز."

شهید محمد تقی ملا ولی همچون باغبانی بود که علف های هرز و پیچک ها را می کند تا گل ها و درخت های میوه دار پرورش یابد. از این رو دوستان و اطرافیان و آشنایان را از منکر باز می داشت و به سوی نیکی و معروف رهنمون می کرد

از غیبت پرهیز می کرد و همگان را به پرهیز از آن ترغیب می نمود.

خصوصیات شهید از زبان مادرش

محمد تقی عادت داشت که شب ها به راز و نیاز با خدا بپردازد.

یک شب اتفاقی از خواب بیدار شدم هوا هنوز تاریک بود در یکی از اتاق ها چراغی روشن بود و به سراغ نور رفتم دیدم محمد تقی به نماز ایستاده است وقتی نمازش را تمام کرد پرسیدم مگر اذان شده است که نماز می خوانی محمد تقی گفت: نه مادرم. از آن به بعد شب های بسیاری او را مشغول نماز و نیاز یافتم

وقتی می خواست به جبهه برود، پرسیدم مگر درس نمی خوانی؟ پسرم گفت: مادر بعدا هم می شود درس خواند اما حالا وقت جنگ است، به دشمن نباید مجال داد. دشمن فقط کارخانه ها را خراب نمی کند. بلکه اگر مجال یابد کلاس درس را هم ویران می کند. خانه را هم بر سر زنان و کودکان خراب می کند. اگر ما به جبهه نرویم شما هم آرامش نخواهید داشت.

آخرین باری که به جبهه رفت مثل همیشه تا سر کوچه او را بدرقه می کردم می رفت و برمی گشت دست تکان می داد و می گفت: مادر حلالم کنٰ، مادر دعایم کن. روز قیامت شفاعتت می کنم. گویی از من می خواست که دعا کنم که شهید شود این را وقتی فهمیدم که شهید شده بود.

وصیت نامه شهید

خدایا به پهلوی شکسته زهرای مرضیه قسمت می دهم مرا در بستر نمیران، مرا در نبرد حق علیه باطل شربت شهادت بنوشان، مادر جان مرا به خاطر آن که فرزندت هستم دوست مدار دوستم بدار از آن رویی که فرزند اسلام هستم و هدفم آزادی وطن و نجات محرومان و مستضعفان است.

انتهای پیام/