آئین های شب چله در بوکان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کانی پرس، «شب یلدا» که به عنوان یکی از شب‌های مقدس در ایران باستان مطرح بوده به‌صورت رسمی در تقویم ایرانیان باستان از سال ۵۰۲ قبل از میلاد در زمان داریوش یکم به تقویم رسمی ایرانیان باستان راه یافت.

چله و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است که در تمام نقاط ایران به شکل های گوناوگونی برگزار و مردم با برگزاری ائین های دراز ترین شب سال را جشن می یرند.
در این میان مردم کورد به عنوان یکی ار اصیل ترین اقوام ایرانی یلدا و شب چله را به عنوان یکی از اعیاذ ملی و قدیمی با ائین ها و مراسمات مختلف به صبح می رسانند.
مردم بوکان نیز به عنوان یکی از شهر های کورد نشین با ائین ها و مراسمات مختلفی شب چله را که نماد پایان عمر تاریکی و اهریمن در ایران باستان بوده را در کنار هم به صبح می رسانند.
مردم بوکان که همیشه که به خونگرمی و میهمان نوازی در میان دیگر شهر های کرد نشین معروف هستند یکی از آیین‌های سنتی شان در شب چله جمع شدن در کنار یکدیگر و در منزل بزرگ فامیل است.
«شُو چله» همه اقوام و فامیل، تمامی عروس‌ها، دامادها، دختر و پسر همه در خانه بزرگترها دور هم جمع می‌شوند و بعد از صرف شام به صحیت کردن و بازی های محلی همانند وزیر پادشاه، جورابین های «گوروا بازی» و غیره …را اجرا می‌کنند و با شادی و سرور به سپری کردن یک شب طولانی می‌پردازند.
در بعضی از خانه های مردم بوکان شب هنگام همانند دیگر شهر های کرد نشین ایران بوی دلمه فضا را آغشته می کند و در بعضی دیگر از منازل نیز بوی غذاهای سنتی محیط کوچه و منزل را پر می کند.
خوردن انواع میوه ها بویژه هندوانه و انار از دیگر خوردنی های شب چله در بوکان طی چند سال گذشته بوده هر چند در زمان های دورتر مردم این منطقه از محصولات تابستانه خود همانند کشمش، گردو و قاورمه را به عنوان مهمترین خوردنی های طولانی ترین شب سال استفاده می کردند و با انجام بازی های همانند جورابین شب را به صبح می رساندند.
بوکانی ها یک روز مانده به طولانی ترین شب سال با تهیه وسائل شب چله خود را برای این شب اماده می کنند.
«یلدا» برگرفته از واژهٔ سریانی ܝܠܕܐ به‌معنای زایش است و شب چله هم که مترادف شب یلداست از آن روست که چهل روز اول زمستان را «چله بزرگ» و بیست روز بعد از آن را «چله کوچک» نامیده‌اند.
ابوریحان بیرونی از این جشن با نام «میلاد اکبر» نام برده و منظور از آن را «میلاد خورشید» دانسته‌است.
در آثارالباقیه بیرونی، از روز اول دی ماه، با عنوان «خور» نیز یاد شده‌است.
در قانون مسعودی نسخهٔ موزه بریتانیا در لندن، «خُره روز» ثبت شده، اگرچه در برخی منابع دیگر «خرم روز» نامیده شده‌است
«شب یلدا» که به عنوان یکی از شب‌های مقدس در ایران باستان مطرح بوده به‌صورت رسمی در تقویم ایرانیان باستان از سال ۵۰۲ قبل از میلاد در زمان داریوش یکم به تقویم رسمی ایرانیان باستان راه یافت.

انتهای پیام/